[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۸۹
  • دوره جدید

آثار تاریخی ما، شاهد بهی و بزرگی ما، روزنامه شیراز نوین

گروه میراث و گردشگری - اصغر ظرافت قلاتی
میهن عزیز ما، خوشبختانه از دیرگاهان به وجود مفاخر و بزرگان و جهانداران و دانشمندان بزرگ و بنامی مفتخر بوده که هر سده و زمان، با آثار هنری و قلمی خود، چراغ‌های پرفروغی در راه آیندگان روشن نموده و افتخارات بی‌نظیری باقی گذارده‌اند.
بسیاری از این آثار، در اطراف و اکناف کشور پهناورمان، پدیدار و نمودار تمدن عمیق و متین ساکنان قدیم ایران عزیزمان و شاهد روزگار بهی و بزرگی ماست. 
یک سفال منقوش مربوط به چندین هزار سال پیش که با اسرار انگشت گذشتگان طراحی و ساخته شده، هرچند به ظاهر کهنه و شکسته و بی‌مقدار جلوه نماید، در معنی حائز کمال اهمیت و معرف یک صنعت سفال‌سازی و نقاشی و رنگ‌آمیزی مردمان با ذوق و سلیقه شش - هفت هزار سال پیش، یعنی زمانی که بسیاری از ملل متمدن امروز، نامی و نشانی نبوده می‌باشد. 
حجاری‌های نفیس و بی‌بدیل تخت جمشید یا شوش، نقوش شاپور کازرون یا نقش رستم و طاق بستان، کاشی کاری و معماری‌های قرون اسلامی هر کدام صفحات درخشانی از تاریخ پرمایه گذشته ما است؛ گذشته‌ای که دیگر دست تاریخ، به آستان رفیع آن نمی‌رسد. گذشته‌ای که همت عالی و ایمان محکم مردمانش، تاریخ آن را چنان باعظمت و جلال تدوین نموده که مورد تحسین رقبا و دشمنان قرار گرفته است. 
روزگاری بود که در اثر تعصبات و تلقیفات مهاجمان، توجهی با آثار گذشتگان نمی‌شد و چه‌بسا که دستخوش هوی و هوس و مورد بی‌مهری ابنای زمان نیز قرار می‌گرفت و در تخریب آنها، با عوامل طبیعی همراهی می‌نموده‌اند و متأسفانه امروزه نیز شاهد تخریب و محو نمودن آثار گرانبهای باستانی سرزمین پنهاورمان هستیم که بیشتر اهالی ذوق و هنر را متعجب و متأثر ساخته است. اکنون که ارزش آنان به جهانیان معلوم گردیده و پس از صدها سال، در اثر مجاهدت باستان‌شناسان و علاقه‌مندان، چهره تابناک خود را از خروارها خاک هویدا ساخته، سزاوار است که چون جان، عزیز و محترم به بهترین نحوی نگاهداری شود. باید به همان صورت و هیئتی که به ما سپرده شده، بهتر و معمورتر به نسل‌های بعد از خود بسپاریم، مبادا بیشتر از این در اثر غفلت و سهل‌‌انگاری یا عدم توجه و علاقه، خسارتی به یکی از این آثار که سرمایه‌های معنوی و یادبودهای مقدس نیاکان ماست، ولو این که شکسته یا مخروبه باشد، وارد آید. 
عدم مراقبت در حفظ آثار و مواریث هنری و معماری، خیانت غیرقابل جبرانی به نیاکان و شرمساری و سرافکندگی غیرقابل اغماضی در برابر آیندگان دارد. 
«هر آن چیزی که امروز مایه فخر و مباهات ما است، فردا نیز باید مورد افتخار و مباهی فرزندان و نوادگان ما قرار گیرد»
گذشته‌های درخشان هر چه بود، چون باد در دشت و آفتاب لب بام گذشت و از آن جز چند فقره آثار، الگویی است پیش پای ما که در همه حال، ما را از خواب سنگینمان بیدار می‌سازد.باید از تماشای آن همه عظمت و کمال و هنر به کار رفته در آنها سرمشق گرفته، با کوشش و کار و حفظ وحدت ملی، خود را اولادانی شایسته آن پدران بنماییم. ما باید جنبشی به خود داده و عملاً ثابت نماییم که قدر مواریث و مفاخر ملی خود را می‌دانیم و به فرزندان خود بیاموزیم که حفظ و نگاهداری آثار ملی و باستانی، حفظ دلاوری‌ها، شجاعت و تمدن کهن و غرورآفرینی پدران و نیاکانمان است. حفظ آثار ملی، تاریخی و معماری بی‌نظیر کشورمان که مایه افتخار و مباهات ما بوده و هست، حفظ ارزش‌های ملی و قومی ما است. 

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی