میثم محجوبی- گروه ورزش
قبول دارید بوی چمن زمین فوتبال با بقیه چمن‌ها فرق می‌کند؟ یک حس نوستالژیک قوی با خود به‌همراه دارد؛ مخصوصاً چمن زمین برق که آدم را می‌برد به اواسط دهه هفتاد؛ زمان اوج برق شیراز؛ زمان اوج عشق به فوتبال. می‌رفتیم ببینیم برق چطور می‌خواهد خود را برای نبرد حساس بعدی آماده کند. محمود یاوری بود در اوج ابهت و اقتدار، داریوش یزدانی بود در اوج جوانی و جذابیت و علی اصغر کلانتری بود، کاپیتان آرام و متعصب.
البته اگر بخواهیم نام همه بزرگان آن روزهای برق را ببریم، باید بخش عمده‌ای از صفحه امروز را فقط به همین موضوع اختصاص دهیم.
حالا برق برگشته و برای اولین‌بار، سر تمرین این تیم حاضر می‌شویم. تمرین ساعت ۲ بعد از ظهر شروع شده؛ بازیکنان در قالب دو تیم سبز و سفید؛ دروازه‌بان‌ها آبی‌پوش و در حال تمرین گل‌زنی از روی نقطه کرنر! کلانتری با لباس مشکی و سوت در دست، مشغول راهنمایی بازیکنان. 
مثل همیشه، زمین برق یادآور دوران طلایی است. زمانی که حتی تمرین‌های برق هم از خیلی فوتبال‌های مثلاً حساس امروزی، جذاب‌تر بود.
برق در شروع مجدد فعالیتش در سطح فوتبال ایران بسیار خوب عمل کرده است. آن‌ها در دو بازی سخت خارج از خانه به پیروزی رسیدند و حالا در آستانه نخستین بازی خانگی قرار دارند. 
برق ابتدا در زاهدان تیم استقلال سیستان که به‌نوعی تیم دوم استقلال تهران به شمار می‌رود را شکست داد و سپس در جام حذفی موفق شد تیم دوم سپاهان اصفهان را در زمینش و در ضربات پنالتی شکست دهد.
بنابراین انتظارات زودتر از آنچه فکر می‌کردیم بالا رفته است و و همه منتظرند که یک سال دیگر برق را در لیگ دسته اول ببینند! اما کار اصلاً به این سادگی نیست.
پنج هوادار برق دورتر از فنس‌ها کنار باغچه زیر سایه نشسته‌اند. تمرینات ویژه‌ای برای استفاده بهتر از کرنر انجام می‌شود. تیم کاور سفید به عنوان حمله‌کننده، روی دروازه تیم سبز ارسال انجام می‌دهد. در یکی از معدود ارسال‌های کوتاه، یکی از بازیکنان شوت محکم و بدی می‌زند که توپ از روی دیوارها و درخت‌ها عبور کرده و در بلوار رازی فرود می‌آید. ثانیه‌هایی بعد، دوباره همین اتفاق تکرار شد و حالا یک نفر می‌دود تا دو توپ مذکور را بیاورد.
زمانی که برای سومین بار همین اتفاق تکرار می‌شود، کلانتری می‌گوید: «هرچی توپ بود فرستادین تو خیابون؛ دستتون درد نکنه.»
همین ضربه، پایان تمرین است. با سوت کلانتری، همه بازیکنان به گوشه زمین می‌روند تا آب و نارنگی خورده و استراحت کنند. 
برق امروز اولین میزبانی خود را در حیات دوباره، تجربه خواهد کرد؛ ساعت 3 بعد از ظهر در ورزشگاه حافظیه و برابر شهرداری ماهشهر. حتماً هواداران زیادی به ورزشگاه خواهند آمد، اما هنوز تا پر شدن حافظیه فاصله داریم. برق مدت زیادی رفته بوده و باید زمان بگذرد تا فوتبال‌دوستان شیرازی به بازگشتش عادت و البته به ثباتش اعتماد کنند. هرچه روند موفقیت افزایش پیدا کند، روی میزان تماشاگران هم تأثیر می‌گذارد. البته ای کاش فرهنگ هواداری ما آن‌قدر توسعه یافته بود که نتایج، تأثیر چندانی روی حضور تماشاگران نمی‌گذاشت. مثل آنچه در برخی کشورهای صاحب فوتبال می‌بینیم. اما اینجا، باید به تماشاگران حق داد. باید خیلی چیزها به تماشاگر بدهیم و بعد توقع رشد فرهنگ هواداری از آن‌ها داشته باشیم. 
برق شیراز در گروه اول لیگ دسته دوم فوتبال کشور با تیم‌های شهیدقندی یزد، شهرداری آستارا، شاهین تهران، فولاد هرمزگان، ملوان بوشهر، کیا تهران، سپیدرود رشت، پتروپالایش تهران، فولاد (ب) خوزستان، کشت صنعت پادیاب خلخال، شهرداری ماهشهر، رخش خودرو تبریز و استقلال سیستان هم‌گروه است و سپاهان ب در گروه دوم با شهرراز شیراز، نفت مسجدسلیمان، شاهین بندرعامری، ستارگان آبی‌پوشان زیدون (دنا یاسوج)، شهرداری بندرعباس، چوکا تالش، ایرانجوان بوشهر، شهرآرکا البرز، ستارگان سرخ تهران، سپاهان (ب) اصفهان، پاس همدان، اسپاد الوند تهران، شایان دیزل فارس و آسمان گلستان رقابت می‌کند.