[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۲۵
  • دوره جدید

مثل سونامی، روزنامه شیراز نوین

 سعیدرضا امیرآبادی - روزنامه نگار             

amirabadi_shznvn@yahoo.com

فقر هم مثل سونامی همه چیز را با خود‌ می‌برد. ایمان و مردم‌مداری و شرافت از جامعه‌ای‌که به درد تنگدستی مبتلا شده رخت بربسته و مبانی ارزشی جای خود را به مؤلفه‌های‌ناپسند‌ می‌دهند. دهک‌های‌اقتصادی یکی پس از دیگری فروریخته و اقشار متوسط به زیر خط فقر تبعید‌ می‌شوند. شاخص فلاکت ناجوانمردانه بر صدر‌ می‌نشیند و جامعه مستعد ریا و بزهکاری و بحران‌ می‌گردد. مردمان مبتلا به تنگدستی، نشانی از تعالی و تکامل ندارند. به همین دلیل فقرزدایی وظیفه همه نهادها و دستگاه‌ها‌ و ارکان جامعه است و باید این تفکر در اذهان عمومی نهادینه شود که گسترش قلمرو نیازمندان مقارن با شیوع آسیب‌ها‌ و مفسده‌ها ‌و هنجارشکنی‌هاست. شاید بنا بر همین برهان باشد که نصیحت و نکوهش خط فقری‌ها ‌مؤثر واقع نمی‌شود و عموم جامعه تاوان شوم آن را پس خواهد داد. زندانیان، معتادان، بزهکاران و به طور کلی آسیب‌دیدگان اجتماعی هزینه‌های ‌مادی و معنوی دوچندانی را بر اجتماع و اقتصاد کشور تحمیل کرده و زمینه از هم گسیختگی خانواده‌ها‌ و وقوع جرم را پدید ‌می‌آورند...

 به همین دلیل، اجرای سیاست‌های‌مدون سه قوه برای زدایش فقر از اهمیت روزافزونی برخوردار است و همه ارکان حکومت موظفند در کنار برنامه‌های‌بلندمدت، راهکارهای ضربتی و کوتاه مدتی را برای جلوگیری از گسترش قلمرو فقر در دستور کار قرار دهند. 
به موازات وظیفه خطیر قوای سه‌گانه و در راستای بهبود وضعیت اقتصادی اقشار فرودست، مسئولیت‌هایی برای سایر مردم نیز تعریف شده است. تحلیل هرم ثروت در ایران دربردارنده این موضوع است که با وجود همه تحریم‌ها، شمار نوکیسگان انگشت‌شمار نیست. آنها توانسته‌اند از نابسامانی‌های ‌اقتصادی ثروت‌های ‌شبهه برانگیزی را انباشته کرده و بنا برخاستگاه حقیرشان حتی نیم‌نگاهی هم به نیازمندان نداشته‌باشند. با مروری گذرا بر خیابان‌های‌شهر، با شاخصه‌های ‌بسیاری روبرو ‌می‌شویم که نشانه‌های ‌انباشتگی ثروت را جار ‌می‌زنند و هر روز بر اندازه تمکن مالی شماری از نوکیسگان افزوده ‌می‌شود. اگرچه وضعیت معیشتی هرم میانی و تحتاتی جامعه به سمت و سوی مستمندی پیش‌می‌رود و چالش‌های‌اقتصادی و بی‌ثباتی‌ها ‌امان مردم را بریده است؛ اما شماری از رانت‌خواران مرفه در مسیر این آسیب‌ها ‌برآشفته نمی‌شوند و در بحبوحه کوران‌های ‌اقتصادی، تغییرات مثبتی در سرمایه‌های‌ آلودۀ آنها پدید‌ می‌آید. با این همه نباید با عینک بدبینی همه نشانه‌های‌تمول و ثروت را به عنوان شاخصه‌هایی از رانت‌خواری، فساد، سودجویی و مواهب آقازادگی دانست. گروه قابل ملاحظه‌ای ‌از ثروتمندان جامعه ایران با تکیه بر هوش، تلاش، خلاقیت و سخت‌کوشی به موفقیت مالی دست‌یافته و لایق رفاه اقتصادی هستند. به همین دلیل باید زمینه یاری رساندن آنها به مستمندان را فراهم آورد و به هر وسیله ترغیب‌شان کرد تا در راستای ریشه‌کنی  فقر گام‌های ‌استواری بردارند.
به یاد داشته‌باشیم که غنی‌سازی بنیه مادی جامعه و کمرنگ کردن درماندگی مستمندان، فقط در حیطه وظایف انحصاری دولت‌ها ‌نیست؛ بلکه بنا بر نصایح دینی و ارزش‌های ‌به جا مانده از تمدن ایرانی، عموم جامعه باید در زمینه کیفیت زندگی همنوعان احساس مسئولیت کرده و در روزهای مبادا به یاری یکدیگر بیایند. با این همه به نظر‌ می‌رسد در روزگار معاصر اقشار متمکن جامعه ایران آن چنان که شایسته است در قبال زندگی زاغه‌نشینان و حاشیه‌نشینان و کودک‌کار و فرودستان احساس مسئولیت نکرده و در برابر وضعیت ناگواری که از بامدان خمار تا شامگاهان دلگیر بر آنان‌ می‌گذرد، خود را به فراموشی ‌می‌زنند. با گذری بر مناطق فقیرنشین شیراز، با این حقیقت دردناک روبرو ‌می‌شویم که بسیاری از هموطنان از امکانات حداقلی زندگی محرومند و متأسفانه نشانه‌های‌غم‌انگیز زاغه‌نشینی‌درکرانه‌های ‌شهرهای بزرگ همچنان پابرجاست و بسیاری خانواده‌ها‌ در حالی شب را به بامداد‌ می‌رسانند که ترس ریزش سقف و  بی‌خانمانی در کنار دغدغه‌های ‌معیشتی بر وجودشان سایه افکنده است. در کمال تأسف، بسیاری از خانواده‌های‌نیازمند از امکانات حداقلی مانند تغذیه، آموزش، خدمات درمانی و بهداشتی، پوشاک مناسب و حتی وسایل اولیه زندگی محرومند و این در حالی است که بسیاری از بی‌نیازان به منظور ادای نذر سفره‌های ‌رنگین و خوش‌رنگ و لعابی را برای خویشاوندان فربه تدارک‌ می‌بینند. متأسفانه آنها از یاد برده‌اند که بسیاری از اطفال خانواده‌های‌نیازمند به  جرگه کودکان کار پیوسته‌اند و در خیابان‌های‌ شهر از میان پس‌مانده‌های رستوران‌ها‌ تغذیه ‌می‌کنند. 
در گذشته‌های‌نزدیک ایرانیان به مهربانی، عطوفت و خونگرمی شهره عالم بودند و هجمه مدرنیته با همه اسباب و آداب ناخوشایندش نباید به بهانه‌ای ‌برای غفلت از حال یکدیگر بدل شود. به طور حتم اگر رسانه‌های ‌ارتباط جمعی در بازتاب احوال بینوایان جامعه اطلاع‌رسانی بیشتری کنند، شاهد اتفاقات مثبتی در این زمینه خواهیم بود و اندکی از آلام فقر در میان مستمندان کاهش خواهد یافت. به یاد داریم که گزارش گورخواب‌های‌پایتخت چه پیامدهای مثبتی در زمینه رسیدگی به وضعیت ناگوار آنان حتی  برای مقطع کوتاهی ایجاد کرد و باعث شد توجه نهادهای بلندپایه کشور، دستگاه‌های ‌اجرایی و خیرین جامعه به سمت و سوی آنان جلب شود. 
در شرایط کنونی، شاید کمک به نیازمندان حقیقی را از یاد برده‌ایم و قسمتی از کمک‌ها‌ و نذورات مردم به جیب معتادان، متکدیان دروغین، افراد غیرنیازمند و سودجویان روانه ‌می‌شود. جامعه مبتلا به تنگدستی نشانی از تعالی و تکامل ندارد و فقر هم مثل سونامی همه چیز را با خود ‌می‌برد. 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی