[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۵۳
  • دوره جدید

مدرسه فوتبال را برای كمک به دختران شهرم تأسیس كردم، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: با تنها 27 سال سن، بیش از 10 سال سابقه عضویت در تیم ملی را در کارنامه دارد و یک مدرسه فوتبال در شیراز تأسیس کرده است.
پروین فرهادی یکی از بهترین فوتبالیست‌های زن شیراز، حالا دغدغه کمک به دختران علاقه‌مند به فوتبال در شهر خود را دارد. او که دوران نقاهت خود پس از عمل جراحی را سپری می‌کند، فعلاً عضو هیچ باشگاهی نیست و می‌گوید تمرکزش روی سلامتی و مدرسه فوتبال نوپایش است. گفت و گوی ما با فرهادی را در ادامه می‌خوانید.
کجا مصدوم شدی و کی به میادین برمی‌گردی؟
در آخرین بازی فصل قبل که عضو تیم ذوب آهن اصفهان بودم، رباط صلیبی‌ام پاره شد و مجبور شدم جراحی کنم. حالا فعلاً تیم ندارم و نیم فصل اول را از دست داده ام؛ اما برای نیم‌فصل دوم باید تصمیم بگیرم. فعلاً سلامتی ام در اولویت است.
متولد چه سالی هستی در کجا؟
سال 1371 در سپیدان به دنیا آمدم.
مدرسه فوتبال متعلق به خودت است؟ 
بله. مؤسس و مدیر خودم هستم و خودم هم آموزش می‌دهم.
سنت کم نیست برای چنین کاری؟
نه. فکر نمی‌کنم. اهداف بزرگی هم دارم. می‌خواهم استعدادیابی کنم، آنها را پرورش دهم و بازیکن‌های زیادی را به استان و کشورم معرفی کنم.
بچه‌ها در چه سطحی قرار دارند؟
فعلاً زود است برای نظر دادن در این زمینه، چون تازه ترم دوم را سپری می‌کنیم. باید چند ترم بگذرد تا بتوانیم نظر بدهیم. با این حال در ترم اول یک بازیکن به فستیوال کشوری دادم که تا مراحل نهایی پیش رفت. الان هم استعدادهای خوبی در تیمم دارم. من آموزش گام به گام به آنها می‌دهم تا همه چیز را در مورد فوتبال یاد بگیرند تا ابتدا در مسابقات آموزشگاهی و بعد در مسابقات باشگاهی و کشوری مشکلی نداشته باشند و این‌طور نباشد که بروند و همان اول خط بخورند و برگردند.
از سوابقت بگو.
من از سال 87 بازیکن تیم ملی هستم. یعنی از همان سالی که فوتبال را شروع کردم وارد تیم ملی شدم و تا الان هم بازیکن تیم ملی بوده ام در تمامی ‌رده‌ها. خانم گل آسیا شدم، فنی‌ترین بازیکن آسیا شدم، در لیگ فوتبال ایران با تیم بم پنج بار قهرمان ایران شدم. در بازی‌های کشوری هم خانم گلی‌های زیادی را به نام خودم ثبت کردم. جزو اولین لژیونرهایی بودم که خارج از کشور بازی کردم و با تیم گاز شمال عراق قهرمان مسابقات این کشور شدم. در بازی‌های متعدد بین المللی حضور داشتم و در سال 92 همراه با تیم دانشجویان قهرمان جهان شدم. در حال حاضر هم مدرسه فوتبال دارم و دانشجوی کارشناسی ارشد تربیت بدنی هم هستم.
مدرسه فوتبال را مثل خیلی از مدارس پسرانه با اهداف مالی تأسیس کردی یا هدف دیگری داشتی؟
خودتان می‌دانید که در فوتبال بانوان پول آن‌چنانی نیست، آن هم در مدارس فوتبال. من اگر می‌خواستم به فکر پول باشم، خیلی پیشنهاد داشتم برای اینکه مربی خصوصی شوم. شهریه مدارس فوتبال 400 تا 420 تومان است؛ اما من در ترم اول فقط 300 تومان گرفتم، چون دوست داشتم همه بچه‌های علاقه‌مند بتوانند توانایی‌های خودشان را نشان بدهند و من هم به آنها کمک کنم برای پیشرفت در فوتبال. نه. من نگاه مالی به قضیه نداشتم؛ چون این پول شهریه بچه‌ها هم خرج زمین و مربی و لباس می‌شود و آخرش باید یک چیزی هم روی آن بگذاریم تا بتوانیم آکادمی ‌را نگه داریم. اما من خوشحال می‌شوم اگر بتوانم کاری کنم که چهار بازیکن دیگر مثل پروین فرهادی به فوتبال فارس تحویل بدهم. زمانی شش هفت بازیکن از فارس در اردوهای تیم ملی بانوان حضور داشتند؛ اما الان چند سال است که من تنها هستم. دلیلش چیست؟ یکی از دلایلش نبود مدرسه فوتبال دختران در این شهر بود و دیگری حمایت نشدن تیم‌های بانوان. من شش سال است که در تیم‌های شیرازی بازی نمی‌کنم. به من می‌گویند چرا برای تیم شهرت بازی نمی‌کنی؟ اما من همیشه تا آخرین لحظه منتظرم که یک تیم شیرازی دنبالم بیاید. هیچ‌وقت برای تیم‌های شهرم شرایط مالی را در نظر نگرفتم؛ اما متأسفانه تیم‌های شیرازی همیشه تا لحظه آخر بلاتکلیف هستند و زمانی تیم می‌دهند که تمامی ‌بازیکن‌ها به شهرهای دیگر رفته اند. من هم یک بازیکن حرفه ای هستم و فوتبال تنها راه درآمدم است و مجبور می‌شوم به شهر دیگری بروم. فوتبال شیراز زمانی قطب فوتبال بانوان بود؛ اما حالا به دلیل نبود حمایت، دارد نزول می‌کند. همین الان بازیکن‌های خیلی خوبی داریم که اگر شیراز می‌توانست آنها را جذب کند، جزو تیم‌های بالانشین جدول بود، اما متأسفانه حداقل‌ها هم برای تیم‌های شیرازی فراهم نمی‌شود. یکی از دلایلی که مدرسه فوتبال تأسیس کردم همین بود. ما خیلی ضعف داریم در این زمینه و من امیدوارم در حد توانم بتوانم کمک کنم.
دستمزد فوتبالیست‌های خانم در سطح اول فوتبال ایران چقدر است؟
وضعیت دستمزدها نسبت به قبل بهتر شده؛ اما باز هم خیلی نیست. یعنی در قیاس با آقایان پول توجیبی محسوب می‌شود. خیلی از بازیکن‌ها که هیچ پولی نمی‌گیرند و بازی می‌کنند. آن تیم‌هایی هم که پول می‌دهند، نهایتاً 60-70 میلیون برای یک سال!
استقبال تماشاگران خانم از بازی‌ها چطور است؟
متأسفانه یکی از عللی که فوتبال بانوان هنوز نتوانسته آن‌طور که باید، بین مردم جا باز کند، این است که هم‌نوع‌های خودمان هم از ما حمایت نمی‌کنند! الان می‌بینید خیلی از خانم‌ها دوست دارند بروند ورزشگاه آزادی بازی‌های آقایان را ببینند، اما برای بازی‌های خودمان، تعداد انگشت‌شماری خانم به ورزشگاه می‌آید. ظاهراً آن قدری که آقایان دوست دارند بازی‌های ما را ببینند، خانم‌ها تمایل ندارند! به نظرم یکی از مشکلات جدی ما همین است. من در عراق هم بازی کرده‌ام و شاید باور نکنید که تا چند متری چمن، خانم‌ها و آقایان نشسته بودند و ورزشگاه لبریز از جمعیت می‌شد. تا دلتان بخواهد خبرنگار و عکاس و فیلم‌بردار حضور داشت و بازی‌ها پخش زنده می‌شد. اما متأسفانه در کشور ما این شرایط وجود ندارد. وضعیت نسبت به قبل بهتر شده؛ اما هنوز خیلی عقب هستیم. پخش زنده نه، حداقل تصاویری از بازی‌های ما را پخش کنند. پوشش ما را که دیده‌اید چطور است. فقط صورت ما مشخص است و با این حال باز هم تصویری از ما پخش نمی‌شود. خب اگر بازی‌های ما پخش شود، اسپانسرها ورود می‌کنند و به پیشرفت فوتبال بانوان کمک می‌کنند، اما وقتی هیچ کجا بازی‌های ما پوشش داده نمی‌شود، اسپانسر چرا باید ورود کند؟ من با تیم ملی افتخار این را داشتم که با تیم ملی سوئد به عنوان یکی از بهترین تیم‌های جهان در کشورشان بازی کنم. آنها با ما صحبت می‌کردند و خیلی خوشحال بودند که توانسته اند به ما کمک کنند. خیلی هم دوست داشتند به ایران بیایند و با ما بازی کنند؛ اما متأسفانه شرایط در کشور ما برای چنین کاری فراهم نیست و ما چنین فرصت‌هایی را داریم از دست می‌دهیم.
صحبت پایانی
من همیشه امیدوارم که بانوان حمایت شوند. آنها نیاز به حمایت دارند، به خصوص در زمینه اسپانسر و رسانه. این دو چیزی‌ست که باعث پیشرفت فوتبال بانوان ایران می‌شود. خودم هم امیدوارم بتوانم در مدرسه فوتبالم تا جایی که در توانم هست، دینم را به شهرم ادا کنم. در آخر از پدر و مادر عزیزم تشکر می‌کنم که هر چه دارم را بعد از خدا مدیون آنها هستم. 

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی