[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۴۶
  • دوره جدید

سکونت در گورستان، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com

اینکه هر کسی سر جای خودش نیست وکارها برمبنای اصول پیش نمی‌رود باعث شده فکر کنیم  سکونت‌گاه‌های امروز می‌تواند گورستان‌های دسته‌جمعی آینده باشد و برای محقق شدن این فرضیه باید در انتظار یک زلزله در ابعاد استان کرمانشاه برای فارس بود. معلوم نیست طرح شناسایی گسل‌های‌فعال و نیمه‌فعال شهر شیراز در چه مرحله‌ای ‌است اما آنچه باعث نگرانی است، آسیب‌پذیر بودن شیراز از حوادث معلوم مانند سیل و زلزله است. اگر سیل بیایید و یا اگر زلزله، این شهر خسارت‌های ‌بسیاری را خواهد دید آیا پرداخت خسارت‌ها‌ مقرون به صرفه است یا هزینه کرد برای پیشگیری؟

اخیراً محتوای جلسه شورای فنی استان نشان داد برای پیشگیری ویا برخورد با حوادث درجا زده‌ایم و در حد همان شعارهای همیشگی باقی مانده‌ایم.  در گذشته نه چندان دور و وقوع یک بحران وآسیب‌دیدگی برخی واحدهای ساختمانی از جمله ساختمان‌های‌دولتی تازه احداث شده در یکی از شهرستان‌های فارس، مهندس افشانی استاندار وقت فارس واکنش تندی نشان داد و مقرر شد عاملان ساخت این بناهای ناپایدار دولتی تازه احداث را حتی به دادگاه معرفی کند. 
این امر حکایت تلخی از یک واقعیت داشت که حتی اگر بنا‌های‌تازه احداث مثلاً مسکن‌های ‌مهر و یا فلان ساختمان در حال احداث برای شهرداری را مثالی برای مقاوم‌سازی بزنیم بازهم باید به استحکام آن شک کرد چرا که نظارت‌ها‌ درست وحسابی نیست و البته استفاده از مصالح مرغوب نیز نادیده گرفته‌ می‌شود ویا اگر هم مصالح مرغوبی به‌کار گیری شود روش‌های‌ترکیب وساخت بتن شک برانگیز است چرا که ترک خوردن بتن یک بحران جدی در ساخت و سازهای اخیر است. 
بحران زلزله بیش از هر نقطه‌ای‌ در فارس بافت‌های‌فرسوده وغیرمقاوم را تهدید‌ می‌کند. بافتی که در کنار خود هویتی تاریخی وفرهنگی دارد واین امر بی‌توجهی‌ها ‌را توجیه‌ می‌کند. به جرأت‌ می‌توان گفت برای خلاصی بافت‌های‌فرسوده در دل شهر تا کنون اقدامی در جهت مثبت انجام نشده است یعنی قدمی در جهت دستیبابی به اهداف شعاری برداشته نشده است. 
اینکه دورهم جمع شویم ویک مدیر ارشد استانی ویا معاون وزیر از مشکلات بگوید و دیگران را مورد اشاره قرار دهد ویا حتی چند وعده بزرگ وکوچک بدهد و به پایتخت بازگردد و نمایندگان استان و مرکز استان هم به دنبال آنان نباشند وخیلی زود مسئولیت وگفته‌های ‌خود را فراموش کنند جای تأسف دارد. 
یکی از ماجراهای پیش آمده وتأسف‌بار ماجرای بدهکاری دستگاه‌های دولتی به پیمانکارانی است که با این حرکت کیفیت سازه‌های بزرگ وکوچک را زیر سوال‌می‌بریم، سوالی که دستگاه‌های بدهکار وپیمانکاران طلبکار و ناراضی پاسخی برای آن ندارد اما زمانه‌ می‌تواند در سایه این بی‌توجهی وبی‌انگیزگی تلفات انسانی قابل توجهی از سستی بنا‌ها ‌بگیرد و البته گرفته است.
داستان از این قرار است که دستگاه‌های اجرایی آب، راه وساختمان سه حوزه کلیدی وبدهکارترین به پیمانکاران هستند. این سه دستگاه برابر آنچه اعلام شده به دلیل بدهکاری به پیمانکاران قادر به نظارت درست وحسابی نیستند و به همین دلیل نمی‌توان توقع داشت کیفیت اجرای پروژه‌ها‌یمان کیفیت مطلوب وموردنظر باشد .
اینک سیل وزلزله حیات هم‌استانی‌های‌ ما را تهدید‌ می‌کند چرا که 300 هزار کیلومتر روی گسل‌ها ‌احداث بنا کرده‌ایم و از آن‌طرف مسیل‌ها ‌را به تصرف خود در آورده‌ایم و برای سیل، مسیری برای کشتار درست کرده‌ایم. باید دید با این مصیبت‌ها‌ چه ‌می‌کنیم و البته راهی به نظر کسی نمی‌رسد چرا که تصرفات غیرقانونی توسط دولتی‌ها ‌انجام شده ومجوزهای ساخت نیز توسط دولتی‌ها‌ صادر شده است. با این حساب ساخته‌ایم تا روی سرمان خراب شود. 
در آینده هر چه در مورد استحکام بناهای تاریخی 2500 ساله خواهند گفت و به قضاوت خواهند نشست اما دهه‌های‌گذشته را در یک پرانتز مورد کنکاش و بررسی قرار‌می‌دهندچرا که گورستان‌های آینده به روایتی در محوری‌ترین وپُر‌سکونت‌ترین  مناطق شهری جانمایی شده است.
ما نه برای طراحی ونه برای استحکام بخشی، نه در بُعد نظارت و نه بهره‌گیری از مصالح مرغوب هزینه نمی‌کنیم در واقع برای ویرانی‌ می‌سازیم و این تأسف‌بار است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی