قاسم سیاوشی: کورش آذری، متولد ۲۷ دی ۱۳۳۳، یکی از چهرههای بهیادماندنی فوتبال محلی فارس است؛ مردی از نسل اول فوتبال شیراز که در سالهایی بدون امکانات حرفهای، ستونهای اولیه فوتبال استان را شکل داد. نسلی که فوتبال برایش نه شغل، که شور، رفاقت و بخشی جداییناپذیر از زندگی بود.
محلهای که فوتبال را در جان یک نوجوان کاشت
کودکی آذری در محله قدیمی چهارراه حوادث گذشت؛ جایی که توپهای پلاستیکی، هیاهوی کوچهها و زمینهای خاکی نخستین جرقههای علاقه او به فوتبال را روشن کردند. دوران ابتدایی را در مدرسه فیلی نزدیک سالن نادر گذراند؛ مدرسهای که به پایگاه علاقهمندان ورزش تبدیل شده بود. آذری بعدها گفته است: «شاید خیلی از خاطرات کودکی محو شده باشد؛ اما توپ پلاستیکی آغاز همهچیز بود.»
تأثیر جام جهانی بر نسلی که فوتبال را از رادیو یاد گرفت
دهه ۴۰ برای نوجوانان ایرانی دورهای جدید در آشنایی با فوتبال جهانی بود. جام جهانی ۱۹۶۶ لندن برای نوجوانی مثل آذری تنها یک رقابت نبود؛ بلکه پنجرهای به دنیای حرفهای فوتبال بود. ستارههایی مانند گوردن بنکس، اوزهبیو و دینو زُف برای او تبدیل به معیار و الگو شدند. این تأثیر بعدها در سبک بازی و شیوه نگاه او به فوتبال بهوضوح دیده شد.
پاسارگاد؛ سالهایی که فوتبال با اراده ساخته میشد
بهدلیل شغل پدر، آذری سالهای ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ را در پاسارگاد گذراند؛ منطقهای با حداقل امکانات ورزشی اما با حداکثر شور نوجوانان. او در همان سالها نخستین گروههای فوتبال محلی را تشکیل داد و در سال ۱۳۴۷ با همراهی دوستان، تیم دبیرستان سعادتشهر را پایهگذاری کرد. این حرکت آغازگر شکلگیری فوتبال منسجم نوجوانان در آن منطقه بود.
آسیا؛ تیمی که هویت فوتبال محلی را شکل داد
بازگشت آذری به شیراز در سال ۱۳۵۰ همزمان شد با اقامت خانواده در فلکه ارتش؛ محلی که تیم باسابقه «آسیا» در آن فعالیت میکرد. این تیم با مربیانی چون بهمن عزلتی، غلامحسین پیروانی و جمشید غدیری، یکی از مهمترین پایگاههای استعدادیابی فوتبال شیراز بود.
پیوستن به تیم آسیا نقطه عطف مهمی در مسیر آذری بود؛ جایی که او توانست تواناییهایش را بروز دهد و در کنار استعدادهای محلی، به یکی از بازیکنان ثابت تیم تبدیل شود.
حضور در پرسپولیس شیراز؛ نقطه تماس با فوتبال حرفهای
سال ۱۳۵۱، دوره حضور آذری در تیم جوانان پرسپولیس شیراز (پاسارگاد) بود؛ تیمی که یکی از قطبهای فوتبال جوانان آن دوران بهشمار میرفت. گرچه حضور او تنها شش ماه طول کشید، اما این تجربه، نظم تمرینی، فضای حرفهای و درک دقیقتری از رقابت را به همراه داشت و موجب ارتقای سطح بازی او شد.
دوران نظامی و بلوغ شخصیت ورزشی
آذری در سال ۱۳۵۲ وارد نیروی دریایی ارتش شد و در یگان سختگیر تکاوران کلاهسبز تحتنظر مربیان انگلیسی آموزش دید. او این دوره را یکی از سختترین مراحل زندگی خود میداند؛ مرحلهای که در کنار فشارهای جسمانی، شخصیت ورزشی او را شکل داد.
با وجود دشواریهای خدمت نظامی، فوتبال از او جدا نشد و تیمی در همان یگان تشکیل شد که آذری همراه بازیکنانی چون منصور فدایی در آن به میدان میرفت.
چهرهای آرام و صادق در میان پیشکسوتان فارس
امروز کورش آذری در فوتبال فارس بهعنوان یکی از پیشکسوتان آرام، صادق و کمحاشیه شناخته میشود؛ چهرهای که بیش از هرچیز، به اخلاق، رفاقت و صداقت ورزشی مشهور است. برای بسیاری از اهالی فوتبال محلی، آذری نماینده نسلی است که با کمترین امکانات اما با بیشترین عشق و تلاش، مسیر آینده فوتبال استان را ساخت.
نامهایی از این دست یادآور این حقیقتاند که فوتبال، پیش از آنکه صنعتی بزرگ باشد، ریشه در کوچهها، زمینهای خاکی و قلب نسلهایی دارد که با عشق بازی کردند و میراثی ماندگار بر جای گذاشتند.