قاسم سیاوشی: بوستان شهدای شیخ عبود شامگاه جمعه حال‌وهوای جشن قهرمانی داشت؛ مردمی که سال‌ها با نام رسول عبودی زیسته‌اند، این‌بار ایستاده برای او دست زدند و قهرمانی‌اش را در آغوش گرفتند. صحنه‌ای بود که در آن پیر و جوان، پیشکسوت و مسئول، همه کنار هم ایستادند تا از مردی تقدیر کنند که معنای اراده را از نو نوشته است؛ ورزشکاری که با یک پا به میدان رفت و افتخاری را رقم زد که بسیاری با دو پا هم تجربه‌اش نکرده‌اند.
از لحظه ورود عبودی، موجی از شور و احساس در روستا جاری شد. گل‌ها، تشویق‌ها و اشک‌های شوق نشان می‌داد که مردم تنها یک ورزشکار را تحسین نمی‌کنند؛ آن‌ها قهرمان زندگی را پذیرفته‌اند. کسی که در جاکارتا نه‌تنها بازی کرد، بلکه درخشان ظاهر شد؛ چندین گل حساس و تأثیرگذار به ثمر رساند، در لحظات پرتلاطم تیم را سرپا نگه داشت و با تکنیک دقیق و تمرکز مثال‌زدنی، یکی از ارکان اصلی قهرمانی تیم ملی قطع‌عضو شد. همین عملکرد بود که جایگاه او را در تیم برای مسیر جهانی ۲۰۲۶ کاستاریکا تثبیت کرد.
اما افتخار واقعی عبودی، فراتر از مدال‌ها و گل‌هاست. از زمستان تلخ ۸۹ که پای چپش را از دست داد، تسلیم نشد. برخاست، جنگید و نشان داد که محدودیت در ذهن انسان شکل می‌گیرد نه در اندامش. همین مسیر است که او را در چشم مردم به قهرمانی واقعی تبدیل کرده است.
در مراسم تجلیل، فرماندار، بخشدار، نماینده دفتر مجلس، امام‌جماعت روستا و اعضای شورای اسلامی حضور داشتند، اما تصویر اصلی، عشق و اشتیاق مردم بود؛ حضوری پررنگ که نشان می‌داد قهرمان این روستا چقدر در دل‌ها جای دارد.
در حاشیه مراسم، اهالی روستا گلایه‌ای جدی را مطرح کردند؛ اینکه چرا رسانه‌ها و نهادهای ورزشی، قهرمانان قطع‌عضو را کمتر از فوتبالیست‌های میلیاردی می‌بینند؟ می‌گفتند این‌ها با یک پا برای نام ایران می‌جنگند، اما برخی ستاره‌های حرفه‌ای با تمام امکانات، حتی در یک پنالتی هم ناکام می‌مانند. 
شاید زمان آن رسیده باشد که ارزش واقعی این رزمندگان بی‌ادعا شناخته شود؛ قهرمانانی که در سکوت تمرین می‌کنند، اما در پرچم‌داری ایران بلندترین صدا را دارند.