آرامش در  میان نت‌ها

مردم گرفتار آمده در بحران‌های اقتصادی به‌دنبال مرهمی برای کاستن از حسرت‌ها و ناکامی‌ها هستند. آشفتگی‌های اقتصادی و تلاطمات سیاسی، یک‌شبه آرام نمی‌گیرند و باید سلسله‌ای از راهکارهای هوشمندانه را در دستور کار قرار داد تا کشتی طوفان‌زده اقتصاد، عزم ساحل آرامش کند و ما از خط قرمز فقر و شاخص نگران‌کننده فلاکت، اندکی فاصله بگیریم.
در کشاکش این دوران، نباید مردم را به‌حال خود رها کرد تا دردِ نداری و آسیب‌های روانی ناشی از آن تبر به قامت جامعه بزند. در این جاست که می‌توان به مؤلفه‌های رفیع فرهنگ و هنر متوسل شد تا همانند یک ابرقهرمان از راه رسیده و روحیه جامعه را ارتقا بخشند. مضامین نرم فرهنگی می‌توانند تعالی‌بخش جامعه باشند و زمینه گسترش نشاط و شادابی را فراهم آورند. این در حالی است که آشفتگی‌های اقتصادی، ارتباط مستقیمی با بسط ناامیدی و دل‌زدگی‌های سیاسی برقرار کرده و جامعه‌ای که در ورطه فقر فروافتد، نشانی از تعالی نخواهد داشت.
سیطره فرهنگ و هنر، آن قدر تأثیرگذار و پرمایه است که بتواند حال جامعه را خوب کرده و انرژی‌های منفی را به خود جذب کند. شاید برخی از هنرها برای متن جامعه تخصصی و ثقیل به نظر بیایند، اما مضامینی نظیر موسیقی و سینما آن‌چنان جهان‌شمول و پرمخاطب هستند که در پرتو آن‌ها بتوان هر مضمونی را به مخاطب عرضه کرد.
در جهان معاصر، اهل سیاست و مؤسسان اتاق‌های فکر به مضامین هنری برای فرم‌دهی افکار عمومی بهره می‌برند؛ چراکه مقاومت و جبهه‌گیری مخاطبان در برابر مبانی هنری در کمترین آستانه خود قرار دارد.
از‌سوی‌دیگر، مروری بر تجربه‌های سخت و شکست‌خورده گذشتگان هم در بردارنده این موضوع است که ساختن سد در برابر هنرها محتوم به شکست خواهد بود و باید بستری را فراهم‌ آورد تا مؤلفه‌های فرهنگی در بستری قانونمند و ارزشی به پیشگاه مخاطب ایرانی عرضه شود. با اتخاذ این رویه، دیگر مخاطبان کمتر به سراغ محصولات جهت‌دار و آلوده زیرزمینی خواهند رفت و فرایند حمایت از هنر و هنرمند به‌صورت منسجم‌تری به پیش خواهد رفت.
مسئولان فرهنگی کشور اگر بتوانند بستری را برای فعالیت هنرمندان مهیا سازند، جامعه هنری تولیدات فاخر و جذابی را تهیه کرده و گستره مخاطبان نیز بنا‌بر نیازها و خلأهایی که حس می‌کنند، از آن استقبال می‌کنند. امروزه جامعه ایران، نیازمند برپایی رویدادهای موسیقیایی در مکان‌های عمومی و نمایش فیلم‌های سینمایی در میان عموم جامعه است؛ چراکه جامعه فرودست در میان چنان محدودیت‌هایی گرفتار آمده‌اند که دیگر نیم‌نگاهی هم به سالن‌های نمایش و کنسرت‌های موسیقیایی ندارند و این رسته از فعالیت‌های فرهنگی، در انحصار متمولان و متوسط‌های بالانشین درآمده است.
در‌حالی‌که می‌توان با طنین دل‌نواز تار و کمانچه برای لحظاتی از دغدغه‌ها و دلشوره‌ها رها شد و در پناه نت‌ها به آرامش رسید. می‌توان با صدای نی‌انبان هنرمندان خوزستان و اجرای اپرای پاواروتی روح خود را جلا داد و برای روزهای سخت تجدید قوا کرد. آری می‌توان با سه‌تار تبریزی و گیتار اسپانیش، به‌روی ابرها رفت و قرار گرفتن در زمره خط فقر و شاخص فلاکت را برای یک قطعه هم که شده به فراموشی سپرد. می‌توان با سازهای زهی سیستان و نی اسکاتلندی در معرض شادی و نشاط قرار گرفت و مرهمی بر زخم‌ها و درد نداری گذاشت.
آرامش و شادی خاصیت ذاتی هنرهای اصیل و پرمایه است؛ هنرهایی که ریشه‌های عمیقی به قدمت چند‌‌ هزار سال در تاریخ و تمدن این سرزمین دارند و در شرایط دشواری به حیات خود ادامه داده‌اند. حتی در شرایطی که برای حمل ساز، نیازمند اخذ مجوزهای سلیقه‌ای بودیم و همچنین واردات ساز هم از مجاری قانونی، سخت و دشوار بود. مردم گرفتار آمده در بحران‌های اقتصادی، به‌دنبال مرهمی برای کاستن از حسرت‌ها و ناکامی‌ها هستند.