فقط آدولف هیتلر و آلمان نازی نبود که در حق دنیا ظلم کرد. ژرمن‌ها سبک فوتبال ماشینی را در دهه هشتاد و نود میلادی بر مستطیل سبز دنیا تحمیل کردند. در سبک بازی آن‌ها تکنیک و خلاقیت‌های فردی جای خود را به تاکتیک‌های لوزی و مستطیل داد و بازیکنان به‌جای دریبل و حرکات انفرادی، در قالب یک ماشین تیمی منسجم به انجام وظیفه می‌پرداختند. این سبک فوتبال سرد و خشک رفته‌رفته جای فوتبال دوست‌داشتنی آمریکای جنوبی را که مبتنی بر تکنیک‌های فردی بود، گرفت. سبک فوتبال رباتیک ژرمن‌ها نتیجه‌گرا بود و موردتوجه مربیان قرار گرفت. ویروس فوتبال آلمانی به‌مرور در جهان به شکل پاندمی منتشر شد و تکنیکی‌ترین سبک‌های فوتبال هم آلوده آن شدند. تیم‌ها با این شیوه بازی پیروز میدان می‌شدند، اما خبری از درخشش ستاره‌ها در مستطیل سبز نبود. سبک بازی ستارگانی نظیر مارادونا، پله، زیکو، اوزه‌بیو، کرایف و دیگران مشاهیر مستطیل سبز رفته‌رفته کم‌رنگ شد و شمار آن‌ها در هر تیم انگشت‌شمار بود. در کشاکش این فوتبال سرد و خشک، شاهد ظهور نسلی از ابربازیکنان بودیم که تاکتیک و تکنیک را به‌خوبی آموخته بودند. آن‌ها از استعداد ذاتی فوتبال برخوردار بودند و توانایی‌های‌شان در کوچه‌های خاکی و زمین محلات تقویت شد. به‌موازات این کسب توانمندی، آن‌ها ادبیات فوتبال را در تیم‌های پایه فرا گرفتند و به یک بازیکن تمام‌عیار تبدیل شدند. امروز تعداد این بازیکنان در فوتبال دنیا پرشمار نیست. لیونل مسی یکی از اعجوبه‌های سده معاصر است که نمایش خیره‌کننده‌اش در تیم‌های باشگاهی و رده ملی، تماشاچیان فوتبال را مسحور می‌کند. طی روزهای اخیر، لیونل مسی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های تاریخ مستطیل سبز، در استادیوم مونومنتال بوئنوس‌آیرس با دو گل تماشایی مقابل ونزوئلا در مرحله مقدماتی جام جهانی، از فوتبال ملی خداحافظی کرد. این لحظه، پایانی باشکوه بر یک دوره طلایی برای مسی به‌عنوان میراث‌دار مارادونا بود که میلیون‌ها طرف‌دار تیفوسی در سراسر جهان را متأثر کرد. به یاد داشته باشیم که ستاره‌های آرژانتینی‌تبار معمولاً زیر سایه دیگو آرماندو مارادونا قرار داشتند و در قیاس با این ستاره کهکشانی، قافیه را می‌باختند. مثال بارز این ادعا، کلودیو کانیگیا و گابریل باتیستوتا بودند که هیچ‌وقت نتوانستند از زیر سایه مارادونا رها شوند و محبویت او را تکرار کنند. اما به نظر می‌رسد لیونل افسانه‌ای یک استثنا باشد و سایه به سایه آرماندو به افتخارآفرینی پرداخته است. مسی هنوز درباره بازنشستگی کامل از دایره مستطیل سبز اظهار رسمی نکرده است؛ اما به نظر می‌رسد در آستانه چهل‌سالگی باید به پایان سلام کند و رده باشگاهی را همانند پیراهن تیم ملی کنار بگذارد. مسی در مصاحبه‌ای گفت: باید به صدای بدنم گوش فرا دهم. همیشه دوست داشتم در اوج خداحافظی کنم. امروز در خاک آرژانتین از تیم ملی به‌صورت رسمی خداحافظی می‌کنم، اما هنوز برای حضور در جام جهانی 2026 وسوسه می‌شوم. شاید این حضور بسیار کوتاه باشد و برای دقایقی به‌صورت نمادین به مستطیل سبز بروم. دل کندن از فوتبال مثل تجربه کردن مرگ است. کلودیو تاپیا، رئیس فدراسیون آرژانتین با ستایش از عملکرد مسی گفت: «لیونل قلب تیم آرژانتین است و افکار عمومی برای همیشه او را در قلب خود نگه می‌دارند. سبک بازی دوست‌داشتنی لیونل مسی در میان آبی و اناری‌پوشان بارسلونا و تیم ملی آرژانتین، در اذهان مردم جاودانه شده است. حتی اگر در دقیقه 91 بازی‌های جام جهانی با یک شوت کات‌دار از پشت محوطه جریمه، یک گل زیبا به تیم ملی ایران زده باشد! 
پی‌نوشت: لیونل آندره مسی ۲۴ ژوئن سال ۱۹۸۷ در شهر روساریو آرژانتین دیده به جهان گشود. وی تنها بازیکن تاریخ فوتبال است که شش بار فاتح عنوان بهترین بازیکن سال فیفا، هشت بار برنده توپ طلا و شش بار برنده کفش طلای اروپا شده‌ و در طول دوران حرفه‌ای‌اش، بیش از ۷۶۰ گل و ۳۳۰ پاس گل به ثمر رسانده است. بسیاری از مطبوعات به وی لقب مارادونای معاصر داده‌اند، اما وی برای خودش لقب «جانشین» را برگزیده است.