شاپور شفیعی: بعد از سال‌ها، دیروز به اتفاق دوست بسیار عزیزم جناب اسفندیاری به عیادت یکی از بازیکنانم رفتیم که سال‌ها پیش بر اثر یک سانحه دلخراش دچار آسیب نخایی شد، روزی نامش مترادف با امید و افتخار در فوتبال شیراز، فارس و ایران بود. شهریار حیاتی، نامی که برای بسیاری از علاقه‌مندان به فوتبال، یادآور استعدادی درخشان و مسیری پرثمر است. او که زمانی با توپش روی چمن‌های سبز، رؤیاهای بزرگی را برای فوتبال ایران رقم می‌زد و به‌عنوان نخستین لژیونر جوان استان فارس، پرچمدار این خطه در لیگ‌های معتبر بلژیک و قطر بود، امروز در میدانی دیگر، با چالشی بزرگ‌تر روبه‌روست. اما آنچه در دیدار با او بار دیگر بر من مسجل شد، این بود که روحیه یک قهرمان، هرگز شکست‌ناپذیر نیست.
شهریار پس از آن سانحه تصمیم گرفت که اول از هر چیز ادامه تحصیل بدهد و با توکل به خدا و اراده و پشتکار خودش توانسته با اقتدار کامل به کارشناسی ارشد روانشاسی دست پیدا کند و این افتخار بزرگ را در رزومه پر رنگی که داشته اضافه نماید. در این سال‌های طولانی که شهریار عزیز با آسیب نخاعی دست‌و‌پنجه نرم کرده، نه‌تنها تسلیم نشده، که با صبر و استواری‌ای مثال‌زدنی، درس زندگی و مقاومت را به همه ما آموخته است. دیروز نه برای دیدن رنجی که می‌کشد، که برای ادای دِین به گذشته پرافتخار و تحسین روحیه بلندش نزد او رفتم.
از او یاد گرفتم که قهرمانی، تنها در به ثمر رساندن گل‌های زیبا در زمین فوتبال نیست؛ قهرمانی میدان زندگی، ایستادگی در برابر طوفان‌هاست و شهریار در این میدان، کاپیتان تیم مقاومت است.
شهریار عزیز
تو که روزی با پاهایت برایمان رؤیا می‌ساختی، امروز با قلبت و اراده‌ات به ما درس ایستادگی می‌دهی. تو ثابت کرده‌ای که ارزش یک انسان، به توانایی راه رفتنش نیست، به بلندی اندیشه و وسعت روحش است. تو برای نسل ما و نسل‌های بعد، تنها یک فوتبالیست نبودی؛ تو یک اسطوره مقاومتی. البته ناگفته نماند با‌توجه‌ به اینکه هر زمانی که با غلامحسین پیروانی بودم و به مراسم‌های فوتبالی می‌رفتیم ذکر خیر شهریار بود بلافاصله از همان جا با اسطوره برق شیراز شاه غلام پیروانی ارتباط تلفنی گرفتم و ایشان با صبحت‌های ارزشمندش دلگرمی به شهریار می‌داد و او را پرافتخارترین بازیکن خطاب می‌کرد که توانسته بود به‌عنوان یه بازیکن شیرازی پیشرفت در فوتبال را از پایه تا سطح بین‌المللی طی کند. به همین منظور، تأکید داشتند که باید شرایطی را به‌وجود بیاوریم که در تمامی مراسم‌های فوتبالی رده‌های فوتبال پایه از ایشان به‌عنوان الگوی افتخار و جوانمردی برای بازیکنان جوان یاد شود.
شهریار جان
در خاتمه، من به‌عنوان اولین مربی ات که خاطرات بسیار خوبی را در میادین ورزشی از تو در ذهن دارم، از خداوند منان می‌خواهم که همیشه در صحت و سلامتی باشی و روحیه شکست‌ناپذیر تو، الهام‌بخش همه ما باشد.