عبدالرضا حیدری‌اردکانی
حافظیه هیچ‌گاه فقط یک ورزشگاه نبوده؛ برای نسل‌های قدیمی شیراز، حافظیه یادآور روزهایی است که فوتبال محلات، شور زندگی بود و برق شیراز، نامی آشنا که در دل کوچه‌ها و زمین‌های خاکی نفس می‌کشید. هربار که تیم برق به میدان می‌آید، انگار خاطراتی از گذشته دوباره زنده می‌شوند؛ خاطراتی از توپ‌های چرمی سنگین، سکوهای پرهیاهو و مردانی که فوتبال را نه برای امتیاز، بلکه برای عشق بازی می‌کردند.
دیدار برق شیراز و رخش خودرو تبریز، تنها یک مسابقه نبود. باشگاه برق با اقدامی فراتر از نتیجه‌گرایی، نشان داد که فوتبال می‌تواند پل میان گذشته و امروز باشد. در بین دونیمه، مراسمی برگزار شد که رنگش انسانیت بود؛ تجلیل از خانواده مرحوم علی فرمانبر نظامی، همان «عمو فوتبالی» محبوب محلات فارس که سال‌ها چراغ فوتبال کوچه‌ها را روشن نگه داشت.
این حرکت، بیش از یک یادبود ساده بود؛ پیامی بود ازسوی باشگاهی که پس از یک دهه خاموشی دوباره جان گرفته است. برق شیراز با مدیریت تازه و نگاه فرهنگی، ثابت کرد که بازگشتش فقط برای جدول لیگ نیست، بلکه برای بازگرداندن ارزش‌ها و خاطراتی است که فوتبال محلات فارس بر پایه آن‌ها ساخته شد.
در این مسیر، ردپای ابراهیم غلام‌زاده مالک و رئیس هیئت‌مدیره باشگاه برق شیراز، پررنگ‌تر از همیشه دیده شد. او با صراحت اعلام کرده است که رعایت اصول اخلاقی و فرهنگ‌سازی را بر نتیجه‌گرایی ترجیح می‌دهد. همین نگاه بود که باعث شد مراسم تجلیل از یک پیشکسوت گمنام اما اثرگذار، در قلب مسابقه جای بگیرد و به همه یادآوری کند که فوتبال بدون ریشه‌های انسانی و اجتماعی، چیزی جز یک بازی بی‌روح نیست.
حضور مدیران ورزشی استان، ازجمله دکتر خداجو در کنار غلام‌زاده، نشان داد که این حرکت تنها یک برنامه نمادین نبود، بلکه بخشی از رویکرد جدید برق شیراز است؛ رویکردی که می‌خواهد گذشته را زنده کند، حال را با اخلاق بسازد و آینده‌ای روشن‌تر برای فوتبال فارس رقم بزند.
این تجلیل شاید در جدول لیگ امتیازی نیاورد، اما برای فرهنگ فوتبال فارس یک برد کامل بود. برق شیراز ثابت کرد که روشن‌شدن دوباره‌اش نه‌فقط یک بازگشت ورزشی، بلکه یک بازگشت اخلاقی و اجتماعی است؛ بازگشتی که نام‌های فراموش‌شده را دوباره به حافظه شهر برمی‌گرداند و به خانواده‌ها دلگرمی می‌دهد که یاد عزیزانشان هنوز در فوتبال این دیار نفس می‌کشد.