صنعت در برزخ تولید

صنعت در برزخ تولید گرفتار آمده است. صنعتگران در کشاکش چالش‌های عدیده‌ای گرفتار آمده‌اند و افق‌های روشنی برای خروج از بن‌بست دیده نمی‌شود. هر‌یک از این چالش‌های فزاینده به‌‌تنهایی برای بخشیدن عطای تولید به لقایش کافی است و این امر به معنای فروپاشی اقتصاد کشور خواهد بود.
طی سال‌های اخیر، تیشه‌های ناترازی انرژی بر پیکر رنجور صنعتگران فرود آمده است و اهالی تولید در شرایط دشوار اقتصادی متحمل زیان‌های هنگفت می‌شوند. کمبود آب، برق، گاز و محرومیت بسیاری از شهرک‌های صنعتی از زیرساخت‌های ارتباطی و مخابراتی تنها گوشه‌ای از مشکلاتی است که نفس‌های تولید را شمارش انداخته و بسیاری از فعالان این عرصه به هر دری می‌زنند که از این مهلکه رهایی یابند.
در قانون برنامه هفتم توسعه میزان رشد سالانه بخش صنعت در سال نخست برنامه ۸.۵ درصد تعیین شد؛ درحالی‌که طبق بانک مرکزی میزان رشد تحقق‌یافته را معادل ۲.۳ درصد اعلام می‌کند و گزارش مرکز آمار ایران رشد را در حدود ۱.5‌درصدی را ثبت رسانده است.
در شرایط کنونی، وضعیت نابسامان اقتصادی فقط گریبان‌گیر کارخانه‌های پرقدمت و نام‌آشنا نشده، بلکه بسیاری از کارگاه‌های کوچک نیز در مسیر مشکلات چاره‌ای جز تعطیلی و تعدیل نیرو ندارند. به یاد داشته باشیم که بیکاری، یک آسیب اجتماعی مولد شناخته می‌شود و به دنبال آن چالش‌هایی نظیر اعتیاد، فروپاشی کانون خانواده، بزهکاری، جرم، مهاجرت کورکورانه و آسیب‌هایی از‌این‌دست سایه سنگین خود را بر جامعه مدنی ایران خواهند انداخت.