[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۴۷
  • دوره جدید

برای چهارسالگی شیرازنوین، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی - روزنامه نگار

amirabadi_shznvn@yahoo.com

به راستی رسانه سربلند کدام است. رسانه‌ای‌که مردم‌مداری را به هیچ نفروشد و بداند که احقاق حقوق فرودستان جامعه سعادت گرانمایه‌ای ‌است که نصیب هر کس نمی‌شود. تریبونی که در بحبوهه مشکلات اقتصادی جامعه را به حال خود نسپارد و کوره راهی برای خروج از شرایط بحرانی ارایه کند. مدیومی که بتواند بارقه‌هایی از امید را در دشوارترین شرایط زنده نگه داشته و زمزمه‌هایی از روزهای خوب را نجوا کند. روزنامه‌ای‌که در کوران التهاب‌ها‌ در سمت هموطنانش بایستد و بر این عقیده مانا بماند که هیچ جریان و دسته‌ای‌ ماناتر و ماندگارتر از مردم نیست و نخواهد بود...

جریده‌ای‌ که در روزهای سخت ندای استقلال سردهد و از جانبداری‌های کورکورانه و تسویه‌حساب‌های‌جناحی پرهیز کند؛ چرا که مردم بزرگ‌ترین قربانیان تضارب سخت احزاب هستند و تبدیل شدن به بلندگوی تبلیغاتی آنها نشانی از افتخار و مروت ندارد. رسانه‌ای‌که بنابر خطوط قرمز خیالی و پاره‌ای‌ از ملاحظات سکوت اختیار نکند و از منفعل ماندن و خنثی بودن اجتناب ورزد. 
بنابر رسمی ناجوانمردانه، هر چه شرایط اقتصادی سخت‌تر‌ می‌شود شمار روزنامه هایی که در سمت مردم ‌می‌ایستند کمتر و کمتر خواهد شد. غافل از آن که جامعه در شرایط سخت به حمایت و امید و نشاط آنها نیاز دارند و در روزهای روشن بخش خصوصی که همانا مردم هستند، به روزنامه‌ها‌ بسیار ادای دین کرده‌اند. ولی بسیاری از ما با چشمانی کاملاً بسته خاستگاه‌مان را از یاد برده‌ایم و در بسیاری از شمارگان در جهت منفعت جامعه و رسالت حرفه‌ای‌که از آن سخن‌می‌رانیم، گام برنمی داریم. همان جامعه‌ای‌که مدیون آن هستیم و وقتی به دفتر روزنامه و خبرگزاری ‌می‌رسیم خود را از مردم جدا‌ می‌دانیم. مگر قرار نبود روزنامه‌نگاران همان اندیشمندان و مدعی‌العموم‌ها ‌و دیده‌بان‌هایی باشند که با نگاهی فراجناحی و آزاداندیشانه به مصلحت ایران و ایرانیان بیاندیشند. مگر قرار نبود خبرنگاران پرسشگرانی شجاع و ژرف‌اندیش باشند. از همان ابتدایی که چراغ روزنامه‌نگاری را میرزا صالح شیرازی روشن کرد، قرار به منوال دیگری بوده است. روزگار غریبی است.
اینک، در موسم آبانگان جوان‌ترین روزنامه شهرراز جشن چهارسالگی‌اش را برپا ‌می‌کند. چهارسالی که سخت و دشوار و جانفرسا و پردغدغه گذشت. چهار سالی که سعی کردیم جیره‌خوار هیچ گروه و دسته و جناحی نباشیم و در حد همان بضاعت خرد و اندک در سمت و سوی مردم بایستیم. شاید روزهایی تیتر و عکس‌های‌ما هم بسان همه روزنامه‌های‌دیگر بود و صفحات‌مان چنگی به دل نزد، ولی زمان انتقاد و عصیان علیه فساد که فرارسید، خاموش و بی‌صدا نبودیم. شاید روزنامه ما دیگر بسان گذشته شلوغ و پرهمهمه و پرازدحام نباشد، اینجا همه ما با جان و دل و احساس مسئولیت کار‌ می‌کنیم. همه بخش‌ها ‌از سردبیر تا دبیرخبر، از دبیرسرویس‌ها‌ تا خبرنگار و عکاس، از بخش اداری تا سالن فنی، از مأموران زحمتکش توزیع تا مسئول پیگیری مطالبات، همه و همه بر این باورند که پابرجایی این رکن گرانمایه دموکراسی و این نهاد کوچک فرهنگی در سایه حمایت و از خود گذشتگی و احساس مسئولیت زنده خواهد ماند. 
اینک بنا بر شرایط سخت دوران و روزهای مبادای اقتصادی که همه ما در آن گرفتار آمدیم، هیچ ادعایی مبنی بر عملکرد درخشان نداریم و ‌می‌دانیم آن چنان که شایسته است به مردم ادای دین نکردیم. ولی دلایل محکمی برای استقلال و فراجناحی بودن داریم و گواه این ادعا شمارگان روزنامه است که مغرورانه به هشتصد و چهل‌ می‌رسد. شاید اگر در دهه هفتاد یا هشتاد چراغ شیرازنوین روشن‌ می‌شد، در زمره تأثیرگذارترین‌های‌شهر و خطه جنوب کشور قرار‌می‌گرفت. شاید اگر مسئولان و متولیان نگاه ویژه‌ای ‌به رسانه‌های‌نوظهور و جوان شهر داشتند، کارنامه مقبول‌‌تری از ما به جا‌ می‌ماند. شاید اگر در پیچ و خم پیگیری مطالباتی که حق‌مان است گرفتار نمی‌آمدیم با صدای رساتری از ایده‌آل‌ها‌ و آرمان‌های‌مان سخن ‌می‌گفتیم. ولی این روزها سهم عمده‌ای ‌از قوای ما در راهروهای ادارات و روابط عمومی‌ها ‌و چانه‌زنی برای حقوق مسلم‌مان‌ می‌گذرد و توان چندانی برای گفتن نمی‌ماند. با این حال هیچ روزی در حوزه‌های‌اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، ورزشی و سیاسی خنثی نبوده‌ایم و در حد بضاعت به تحلیل وقایع اتفاقیه پرداخته‌ایم.
با همه این‌ها‌ با امید به روزهای پیش رو‌ می‌نگریم. شاید روزی روزگاری دغدغه‌های ‌معیشتی و آرزوی زندگی حداقلی دست از سر جامعه ایران بردارند و ما هم روزنامه نگاران خوبی شویم. شاید روزی بیاید که با در نظر گرفتن اخلاق، انصاف، مصلحت کشور و احترام به هنجارها در سمت مردم بایستیم و به آنها ادای دین کنیم. 
چهارسالگی شیرازنوین بسیاری از خستگی‌های‌مان را به در‌ می‌کند. هر چند گاهی آن قدر کار سخت شد که تا مرز فارغ شدن از روزنامه و روزنامه نگاری و مطبوعات رفتیم، ولی این چراغ هیچ‌وقت خاموش نشد و خرده جماعتی مذبوحانه به آرزوی خود نرسیدند. 
ما این روزها در اوج کار حرفه‌ای‌ و قله افتخار نیستیم ولی آینده از آن رسانه‌ها ‌و روزنامه‌نگارانی است که در سمت مردم ‌می‌ایستند. روزنامه‌نگارانی که در اینجا، شیرازنوین از بیمه و امنیت شغلی و حقوق اداره کار تا حدودی برخوردارند. اما به طور حتم بزرگترین افتخار روزنامه شیرازنوین فراجناحی بودنش است. 
به راستی رسانه سربلند کدام است؟
پی نوشت: 
شمارگان 842 روزنامه شیرازنوین منتشر شد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی