گذرگاه ساحلی جاینت در نزدیکی شهر Bushmills ایرلند شمالی و در کناره (ساحل) اقیانوس اطلس شمالی واقع شده است؛ چشم‌انداز آن صخره‌های درشت و بلند و ساحل است. منطقه از حدود 40000 ستون بازالت تشکیل شده و این ستون‌ها بر اثر فوران آتش‌فشانی که حدود 60میلیون سال پیش اتفاق افتاده، به وجود آمده و یکی از آثار منحصربه‌فرد میراث یونسکو و معروف‌ترین جاذبه ایرلند شمالی است. بسیاری از هنرمندان از آن الهام گرفته‌اند و باعث به وجود آمدن بسیاری از بحث‌های علمی، افسانه‌ها و اسطوره‌ها در طول قرن‌های گذشته شده است.
گذرگاه غول‌ها، ایرلند شمالی
شایع‌ترین افسانه می‌گوید که گذرگاه توسط فیون مک کول، غول قدرتمندی حک شده است و برای جنگ با دشمن خود که غولی اسکاتلندی به نام بنان دونر است، خانه باستانی خود را ترک می‌کند. فیون خشمگین تکه‌تکه‌های ساحل آنتریم را برداشت و آن‌ها را به دریا پرتاب کرد. به‌وسیله سنگ‌ها راهی برای فیون ساخته می‌شد تا به‌دنبال بنان دونر برود و درسی به او بدهد. اما این برای یک غول عظیم‌الجثه راه‌حل مناسبی نبود؛ بنابراین از دنبال کردن غول دست کشیدو به این فکر کرد که باید از همسر و فرزندش مراقبت کند. زمانی که غول عصبانی بچه را دید، با خود فکر کرد اگر کودک این‌چنین بزرگ است، پدرش باید بسیار بزرگ و وحشتناک باشد.
صندلی آرزو در گذرگاه ساحلی جاینت، ایرلند شمالی
بسیاری از سایت‌های سراسری، گذرگاه غول را با داستان‌هایی از قبیل صندلی آرزو، چکمه غول، شتر، پیرزن غول و ارگ می‌شناسند. جسمی ارگ‌شکل که در قسمت بالای صخره‌ها واقع شده و به نظر می‌آید واقعاً می‌تواند نواخته شود.
صندلی آرزو کروی‌شکل است و می‌شود آن را امتحان کرد و روی آن نشست. این صندلی شبیه تخت پادشاهی منحصربه‌فرد و طبیعی است که مجموعه ستون‌های آن کاملاً مرتب تشکیل شده و بارها فرو نشسته است. سنگ‌های بازالتی آن به طرز فوق‌العاده‌ای صاف، نرم و راحت هستند.
مشرف‌بودن گذرگاه ساحلی جاینت ایرلند شمالی به منظره‌ای به شکل شتر
یکی از معروف‌ترین جاذبه‌های ایرلند شمالی در گذرگاه ساحلی جاینت، شتر فیون مک کول است. بوده افسانه‌ها می‌گویند این شتر که زمانی یک حیوان زنده و پرجنب‌وجوش بوده، به سنگ تبدیل شده و سرگردان در امتداد پایین صخره‌ها دراز کشیده است. می‌گویند که این شتر تنها وسیله نقلیه‌ای بوده که می‌توانسته فیون مک کول را در فاصله‌های طولانی راه ببرد. در حقیقت، شتر یک دایک (آب‌بند) بازالتی است که از خنک شدن گدازه‌های آتش‌فشان در این مسیر و در میان سایر لایه‌های سنگی به وجود آمده است.