آزمون سرخابی

اتفاقات مستطیل سبز در زمره دغدغه‌های مهم جامعه قرار دارد. با این پیش‌فرض که فوتبال پرمخاطب‌ترین ورزش جهان است، مستطیل سبز، ریشه در عمیق‌رین احساسات تماشاچیان دارد. طرفداران دوآتشه فوتبال با پیروزی تیم‌های محبوب‌شان به اوج می‌رسند و در روزهای شکست، دنیا برسرشان آوار می‌شود. 
به همین دلیل است که مستطیل سبز از قلمرو محدود یک ورزش خارج شده و ریشه در عمیق‌ترین هنجارهای انسانی و مدیریت افکار عمومی دارد. در همین راستا است که چهره‌های سیاسی برای حضور در عرصه ورزش با تمرکز بر مستطیل سبز، از یکدیگر پیشی می‌گیرند و باحضور در تمرین تیم‌ها و مسابقات حساس به‌دنبال محبوبیت هستند.
از آن‌جایی که مستطیل سبز می‌تواند نقش فزاینده‌ای در پرورش سرمایه‌های اجتماعی داشته باشد، کشورهای پیشرفته حمایت‌ها و سرمایه‌گذاری‌های ویژه‌ای را در امر ورزش انجام می‌دهند. به‌منظور پرهیز از اعمال نفوذ سیاسیون در عرصه ورزش، فیفا با دستور عمل جامعی حضور دولت‌ها در عرصه باشگاه داری را ممنوع کرد و خواستار نقش تسهیل‌گری تصمیم‌سازان در عرصه ورزش شد.
در نظر داشته باشیم مدیریت بخش خصوصی نسبت به همتایان دولتی از راندمان و بهره‌وری به‌مراتب بهتر و بالاتری برخوردار است و در هر برهه‌ای دولت‌ها با پاسداشت قوانین، حامی بخش خصوصی شده‌اند، به موفقیت‌های بزرگی دست یافته‌ایم. متولیان ورزش ایران در برابر اجرای خصوصی‌سازی این ورزش، مقاومت‌های بسیار کردند و در زمانی که در معرض محرومیت قرار گرفتند، ناچار به پذیرش صوری این قانون شدند. امروز در کشور ایران، تعداد تیم‌های ورزشی که به‌صورت کاملاً خصوصی اداره می‌شوند با شیب اندکی در حال افزایش است و استقلال و پرسپولیس به‌عنوان مهم‌ترین ارکان فوتبال ایران، هنوز زیر نظر دولت، تصمیم‌سازی می‌شوند.
دولت چهاردهم تلاش‌هایی برای خصوصی‌سازی سرخابی‌ها انجام داده؛ اما این امر هنوز به‌صورت کامل تحقق نیافته و تصمیمات شتاب‌زده ازسوی مدیران انتصابی بلای جان تیم‌های بزرگ فوتبال ایران است. در مذمت تصمیمات دولتی برای بخش خصوصی می‌توان به مدیریت ناجور هزینه‌ها اشاره کرد. سالانه شاهد میلیاردها تومان هدررفت سرمایه در تیم هایی هستیم که به‌صورت غیرمستقیم توسط دولت اداره می‌شوند و مثال بارز آن در جذب مربیان و بازیکنان بی‌کیفیت به همراه برگزاری اردوهای مشکوک نمایان است. درحالی‌که بخش خصوصی برای ریال به ریال اعتباراتش برنامه‌ریزی دقیق و دلسوزانه دارد و از بریز و بپاش‌های رایج اجتناب می‌کند.
در کشاکش این کارزار، از دولت چهاردهم که تاوان گناه پیشینیان را با انحلال بانک آینده به‌جان خرید، انتظار می‌رود با تمام توان به میدان خصوصی‌سازی برندهای بزرگ نظیر استقلال و پرسپولیس به پشتوانه حمایت میلیون‌ها تماشاچی وارد شود تا آن‌ها را از زیرسایه مدیریت‌هایی که براساس شایسته‌سالاری انتخاب نشده‌اند، رهایی بخشد. به گواه تاریخ، هر زمان که سرخابی‌های پایتخت در اوج قدرت بودند از تیم ملی با کیفیت و قدرتمندی برخوردار بودیم و در آسیا حرفی برای گفتن داشتیم؛ از سوی دیگر به یاد داشته باشیم هیچ‌یک از باشگاه‌های ایران، طی دهه‌های اخیر موفق به افتخارآفرینی در آسیا نشدند و گه‌گاه با شکست‌های ننگین به خانه بازگشتند که نشان از بدرقه شایسته‌سالاری در ارکان مدیریتی دارد.
یکی دیگر از دستاوردهای خصوصی‌سازی ورزش در ایران، کوچ سیاسیون است؛ آن‌ها بیش از آن‌که به فکر موفقیت تیم باشند، به منافع جناحی پایبند هستند و احساسات تماشاگران برای آن‌ها ارزش چندانی ندارد. این در حالی است که شبکه‌ای از رسانه‌های معاند به‌دنبال کاهش دل‌بستگی مردم به فوتبال هستند؛ اما اگر مستطیل سبز از تماشاگر خالی شود، روزهای تاریکی را تجربه خواهیم کرد. به‌یاد داشته باشیم که اتفاقات مستطیل سبز در زمره دغدغه‌های مهم جامعه قرار دارد.