[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۷۰
  • دوره جدید

سقف آرزوهایت را بالاتر ببر، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: «برق باید به جایگاه واقعی خود برگردد. فجر باید به روزهای اوج خود برگردد. فوتبال شیراز باید به روزهای طلایی خود برگردد.»
خودمانیم! در جملات بالا که در سال‌های گذشته خیلی خیلی بار گفته‌ایم و شنیده‌ایم، از فعل درستی در انتهای جمله استفاده می‌کنیم؟ برق در تاریخ هفتاد و اندی ساله خود، به جز یکی دو سال، کِی در جایگاه واقعی خود قرار گرفته که حالا بخواهیم به آن جایگاه برش گردانیم؟ فجر در تاریخ سی‌ساله خود به جز یکی دو سال، نتوانسته رتبه درخور توجهی را در سطح اول فوتبال ایران کسب کند و تا جایی که یادمان می‌آید، همواره در هفته‌های پایانی برای نیفتادن می‌جنگید!
کلاً فوتبال شیراز با وجود معرفی ستاره‌های زیادی به فوتبال ایران، در عرصه باشگاهی هیچ وقت نتوانسته حتی به عنوان یک مدعی معمولی، قهرمانی خود را در لیگ برتر نشان دهد؛ اما این عادت انسان است که همیشه گذشته را بهتر از آنچه بود تصور کند. شاید هم سطح توقعات فوتبال‌دوستان شیرازی تا این حد تنزل کرده که بازگشت به جایگاه‌های گذشته برایشان رؤیایی محسوب می‌شود.
البته که چنین تفکری چندان غلط هم نیست! هر سال که از دوری فجری‌ها از لیگ برتر می‌گذرد، تصور بازگشت این تیم به سطح اول فوتبال ایران از ذهن دورتر و دورتر می‌شود و احیای دوباره برق هم به رؤیایی دست‌نیافتنی تبدیل شده. در چنین شرایطی، مسلماً هدف نخست بازگشت به جایگاه‌های گذشته است؛ چیزی که دستیابی به آن هر روز سخت‌‌تر از دیروز شده و با کمال تأسف، خیلی از هواداران قدیمی ‌این دو تیم را به طور کامل ناامید کرده است.
اشتباه بزرگ مدیران تیم‌های شیرازی در سال‌های حضور در لیگ برتر همین بود که فقط به «ماندن» فکر می‌کردند و بس. برق فقط در چند فصل از جمله سال‌های 73 و 86 و فجر هم در سال‌هایی مانند 78 و 83 رتبه‌های بالای جدول را به خود دیدند و در سال‌های دیگر یا برای سقوط می‌جنگیدند یا در خوش‌بینانه‌ترین حالت، رتبه‌های میانی جدول را کسب می‌کردند. تیم‌هایی بسیار معمولی برای لیگ برتر که گاهی هم با نبوغ بازیکنان مستعد خود شگفتی‌ساز می‌شدند و به همین شکل توانستند به تیم‌هایی قابل احترام در میان علاقه‌مندان به فوتبال تبدیل شوند. اما اگر در همان سال‌ها این دو تیم با حفظ بازیکنان کلیدی و مدیریت بهتر، هدف‌های بزرگ‌تری را برای خود ترسیم می‌کردند، شاید هیچ‌گاه طعم سقوط را نمی‌چشیدند، آن هم سقوط‌هایی بی‌بازگشت! برق و فجر در همان سال‌هایی که تیم‌های معمولی لیگ برتر بودند، نیاز به مدیرانی بلندپرواز داشتند تا آنها را پله‌پله بالا ببرد؛ اما مدیران و مربیان وقت این باشگاه‌ها، به پایین نگه داشتن سطح توقعات اکتفا کردند و نتیجه چنین رویکردی، چیزی است که حالا مشاهده می‌کنیم. اتفاقی که برای ارژن هم افتاده؛ تیمی ‌که در سال‌های گذشته شرایط نسبتاً مناسبی برای رسیدن به پله‌های بالاتر جدول داشت، همواره سطح توقعات را در پایین‌ترین سطح نگه داشت تا هوادارانش فقط برای ماندن خوشحالی کنند و آن را یک دستاورد جلوه دهند.
امیدواریم برای ارژن در پایان فصل جاری سرنوشتی مشابه برق و فجر رقم نخورد؛ اما بیشتر به این امیدواریم که شاهد تغییر رویکرد و ذهنیت در تفکرات مدیران و مربیانمان باشیم که اگر ارژن در لیگ برتر ماندنی شد، اگر فجر به لیگ برتر صعود کرد و اگر برق احیا شد، سقف آرزوهای فوتبال‌دوستان شیرازی را در همان حد نگه ندارند. 
در سال‌های گذشته بهانه‌های زیادی برای نتیجه نگرفتن تیم‌های شیرازی از سوی مربیان و مدیران تراشیده شده؛ اما دلایلی مثل بی‌پولی و کمبود بازیکن بزرگ تا حدی تأثیرگذار است. چه بسیار تیم‌هایی که با بضاعتی اندک اما با تلاش زیاد و آرزوهای بزرگ، به باشگاه‌های خود شخصیت دادند. می‌گویید نمی‌شود؟ همین حالا به جدول رده‌بندی لیگ‌های مختلف اروپایی نگاهی بیندازید؛ به جایگاه تیم‌های چون لسترسیتی، مونشن گلادباخ، لایپزیش، کالیاری، آتالانتا و... .

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی