[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۰۹
  • دوره جدید

دستان خالی کارگران، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com

از سال‌های قبل‌ می‌گفتند کشور نیازمند اصلاحات است اما معلوم نشد این اصلاحات دقیقاً باید در کدام جهت اتفاق بیفتد تا شاهد توسعه باشیم بجز یک دولت که براصلاحات فرهنگی تأکید داشت الباقی دولت‌ها‌ دراین چهل سال دنبال سیاسی‌کاری بودند از این جهت است که نه اصلاحات انجام شد ونه اقتصاد کشور برپایه عمران و بهبود زیر ساخت‌ها ‌ودعوت از سرمایه گذاران در یک فضای امن سامان گرفت. دریک کلام کوتاه باید گفت کشوری که خودش را در دنیا منزوی ‌می‌کند با قطع روابط دیپلماتیک مواجه ‌می‌شود و هر چند به‌صورت ظاهری بعضی کشورها درایران سفارتخانه دارند اما عملاً شاهد اتفاق خاصی در جهت بهبود شرایط اقتصادی وتبادلات تجاری طرفین نیستیم...

اگر کشورهای به ظاهر دوست با ما تبادلات اقتصادی صحیحی داشتند باید بسیاری امور حل وفصل‌می‌شد اما حلقه محاصره هر روز تنگ‌تر ‌می‌شود ودست دولت بیشتر در جیب ملت فرو می رود و این داستان دست در جیب مردم داشتن از سوی دولت به معنای انکارناپذیر تأثیر تحریم‌های‌خارجی بر اقتصاد و امنیت کشور است. از اینکه مردم باید دریک بستر مناسب اقتصادی کار وتلاش کنند وتولید ثروت نمایند اما این بستر فراهم نیست تا درچهارچوب قانون از آنان مالیات طلب شود. 
مردمی‌می‌توانند مالیات بدهند که در داد وستد داخلی وخارجی با هم‌پیمانان خود، سودهای هنگفتی را نصیب خود وشرکای تجاریشان کنند والبته ریزش این درآمدها در محل‌های ‌قانونی چون اقتصاد و امور دارایی واخذ مالیات بطور قطع صحیح وانکارناپذیر است. حالا اما اکثریت ملت در شرایط نابسامانی از معیشت قرار گرفته‌اند. بسیاری از ضرورت‌های ‌زندگی ملت حذف شده وتنها فوق ضروری‌هاست که در حال انجام است. 
درروزگاری که می‌شد اقتصاد کشور را نجات داد با بی‌رحمی تمام اجرای صحیح اصل 44 را قربانی کردیم و با رانت‌بازی نفس تولید را گرفتیم. تولیدی که در حال انجام بود وآنرا باید به عنوان یک میراث موفق اقتصادی حفظ و حراست‌ می‌کردیم.انگار واگذاری‌های‌ بدون توجه به نوسازی درصنایع بزرگ وکوچک تنها برای تعطیلی این واحدها اتفاق افتاد و چنین به‌نظر می‌رسد سرمایه‌بران به ظاهر سرمایه‌گذار، به نوعی از نظام کارگری که در جریان پیروزی انقلاب اسلامی سهم غیر‌قابل‌انکاری داشتند، انتقام گرفتند. پیش از انقلاب کارگران معترض با اعتصابات خود کارخانه‌ها‌ را تعطیل کردن وپس از انقلاب نفوذی‌ها‌ با‌انگیزه‌ای ‌از پیش طراحی شده کارخانه‌ها ‌را به تعطیلی و ورشکستگی کشاندند واین بار مجالی برای احیای این کارخانه‌ها ‌باقی نگذاشتند چرا که هر کارخانه نیازمند نوسازی است که در این چهل سال با توجه به ابعاد تحریمی این اتفاق نیفتاد وعملاً کارخانه‌های‌فرسوده باید به زباله‌دانی تاریخ منتقل شوند وتنها اراضی آنها قابل ارزش ومورد توجه است. 
در گذشته دراستان فارس کارخانه‌های‌ بزرگی وجود داشتند اما نشانی از آنها نیست وبا این تعریف باید درانتظار مشاغل جدیدی بود که با حال وهوای تحریم‌ها‌ و عدم سرمایه‌گذاری خارجی انجام آن بعید به‌نظر ‌می‌رسد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی