کودکان واکنش‌های متفاوتی نسبت به رویدادهای نامطلوب در محیط زندگی خود نشان می‌دهند و فرهنگ جامعه و خانواده نیز بر شیوه‌های ابراز احساسات آن‌ها تأثیر می‌گذارد.
به گزارش خبرآنلاین، برای مثال در برخی فرهنگ‌ها نشان دادن احساسات شدید مانند گریه کردن با صدای بلند مناسب نیست؛ در حالی که در برخی دیگر این کار به‌طور گسترده پذیرفته شده است.
ایسنا نوشت: از طرفی هم برخی از نشانه‌های پریشانی ممکن است چندان آشکار نباشند. کودکان مختلف نشانه‌های متفاوتی از پریشانی را نشان می‌دهند.
بسیاری از این واکنش‌ها فقط برای مدت کوتاهی ادامه دارند و واکنش‌های طبیعی به رویدادهای استرس‌زا هستند. اگر این واکنش‌ها برای مدت طولانی ادامه یابند، کودک ممکن است به حمایت تخصصی نیاز داشته باشد. 
در ادامه برخی از نشانه‌های پریشانی در کودکان بین ۷ تا ۱۲ ساله آورده شده است:
- گوشه‌گیر شدن، نگرانی مکرر درمورد دیگران که تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند، تغییر در الگوهای خواب و غذا خوردن، ترس فزاینده، تحریک‌پذیری بیشتر، پرخاشگری مکرر، بی‌قراری، حافظه و تمرکز ضعیف، علائم جسمی/ روان‌تنی، صحبت مکرر درمورد رویدادها و احساس گناه یا سرزنش خود.
به گزارش سایت اطلاع‌رسانی «یونیسف»، برای بررسی‌های احساسی باید به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم از کودکان بپرسید که «حالشان چطور است». یک روش بررسی این است که از فرزندتان بخواهید یک نقاشی بکشد یا رنگ‌آمیزی کند. از او بخواهید درمورد تصویر، چیزی که کشیده یا مثلاً چرا از یک رنگ خاص استفاده کرده، بیشتر برای‌تان توضیح دهد. این ممکن است به برخی از کودکان کمک کند تا درمورد احساساتشان صحبت کنند.