[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۲۸
  • دوره جدید

فرصتی برای دموکراسی، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com

فصل انتخابات را باید فصل دموکراسی و فرصتی برای بیان آزاد بسیاری گلایه‌ها دانست. هر چهار سال یک بار مجلس و در پی آن انتخابات ریاست جمهوری فرصتی مغتنم برای آن دسته افراد که تمایل به آزمودن بخت خویش در به‌دست‌گیری قدرت سیاسی دارند ایجاد می‌کند تا ناگفته‌های روزها و ماه‌ها و بلکه سال‌های گذشته را بیان کنند. جالب آنجاست که بیان این ناگفته‌ها تشت‌های بزرگ و پرسروصدایی را از بام‌ها به زمین می‌اندازد. باورکردنی نیست؛ اما بعضی افراد به بهانه رقابت سیاسی، تشت بزرگ فساد اقتصادی بعضی دیگر را به زمین می‌اندازند و با این روش، عملاً پالس‌های مختلفی را مخابره می‌کنند که نتایج، آن اعتماد عمومی ‌را هدف می‌گیرد. اعتمادی که پس از آشنایی عام و خاص با پروژه آقازاده‌های ساکن فرنگ به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد...

مثلاً چپ‌ها پته اختلاس‌های راست‌ها را برملا می‌کنند و آنان را به حاشیه می‌رانند و در یک دوره، راست‌ها پته چپ‌ها را برملا می‌کنند. گاهی که هنوز امیدی وجود داشت، مردم از دست راست‌ها به دامن چپ‌ها و از دست چپ‌ها به دامن راست‌ها پناه می‌بردند و هرکدام در فصول خاص خود با همین استراتژی آرای بیشتری کسب می‌کردند و در زمان لازم و فشارهای سیاسی، به تعداد آرای خود استناد می‌کردند و به آن می‌بالیدند.
نظام‌های سیاسی به منظور سنجش مقبولیت خود، وابستگی شدیدی به آرای مردم دارند. درواقع، این قدرت مردم است که در انتخابات به افراد و جریانات سیاسی تفویض می‌شود و مشارکت مردم در انتخابات با جوهره اعتماد اتفاق می‌افتد. حاکمیت در همه حال باید زمینه‌های رفاه اجتماعی را برای برگزاری یک انتخابات پرشور و پرشعور فراهم کند.
هرچند در جوامع فقیر هم می‌توان با توزیع ناگهانی وعده و پول یا وعده‌های غذایی برای خرید رأی اقدام کرد؛ در این جوامع رأی با شعور به صندوق‌ها سرازیر نمی‌شود، بلکه اسامی ‌نفرات در لیست‌های دیکته شده به صندوق‌ها وارد می‌شود. اسم‌هایی‌ که شاید مردم آن جوامع شناخت و بصیریتی از آن نداشته باشند و عملاً سرنوشت خود و کشورشان را برای مدت چهار سال به دست افرادی بدهند که نباید. حالا باید این پرسش را مطرح کرد که آیا این افراد در پایان دوران وکالت، گزارشی از عملکرد خود ارائه می‌کنند یا خیر. درواقع، می‌توان گفت ارائه گزارش به ملت نوعی ادای احترام به شعور اجتماعی است.
حالا چرا ما در روزهای پیش از انتخابات از کاستی‌ها و ناگفته‌ها و فقر می‌گوییم و برای آن برنامه داریم و پس از انتخابات نه کاستی‌ای وجود دارد و نه ناگفته‌ای! نمایندگان ملت، نماینده دولت و حافظ منافع آن می‌شوند و لوایح تورمی‌ را تأیید و تصویب می‌کنند. گاهی امضاهایشان را برای مشارکت در استیضاح پی می‌گیرند و گاهی به جای حفظ منافع ملی و کسب اعتبار برای کارهای بزرگ، به امور و حوزه‌های کوچک انتخابیه توجه می‌کنند.
اینکه نامزدهای انتخابات دوباره از فقر و کاستی‌ها می‌گویند، نوعی چالش بزرگ در نظام مدیریتی است و در عین حال بیان این بحران‌ها، مدیریت کلان و اقتصادی سیاسی کشور را زیر سوال می‌برد؛ چراکه هنور باید درمورد مناطق محروم بگوییم و بشنویم، مضافاً اینکه شدت بی‌توجهی به مناطق محروم به حدی بوده که گسترش آن به حاشیه‌نشینی انجامیده و این حاشیه‌نشینی هر روز فربه‌تر می‌شود.
پرواضح است که مدیران سیاسی کشور همیشه با ظاهرسازی و سیلی، صورت اقتصاد و توسعه فرهنگی اجتماعی را سرخ نگه داشته‌اند. آنچه این روزها درحال نمایش است، گره از کار بیکاری نمی‌گشاید. انتظار ما این بود که در تمام این سال‌ها و نتایج عملکرد تیم اقتصادی دولت‌ها در دوازده دوره گذشته، شکوفایی بارز و تأثیرگذاری باشد؛ اما این‌گونه که پیداست، خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم.
دوری دانشگاه از سیاست و به تبع آن اقتصاد سیاسی، بحرانی بزرگ در روابط اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است.گاهی در سمینارها از دوری و فاصله دانشگاه و صنعت سخن به میان می‌آید؛ گفتاری از جنس شعار که درمانی برای آن ارائه نمی‌شود که اگر درمانی برای آن ارائه کرده بودند، این بحران را پشت سر گذاشته بودیم و امروز دانشگاه، مدیریت صنعتی شدن کشور را به دست گرفته بود و اقتصاد از چنگال بیمارگونه دولت خارج می‌شد. دولتی بودن اقتصاد ایران یا سپردن آن به دست شرکت‌های خصولتی که دست پرورده نظام اقتصادی ورشکسته دولتی هستند، مؤید این فلاکت است که دولت عزمی ‌برای واگذاری امور به بخش‌های تعاونی و خصوصی ندارد و به تبع آن، عناصر فعال و نخبگان وارد سراب توسعه نمی‌شوند.
حالا باید فکری به حال این داستان نمود. آیا ورود نیروهای متخصص و کارآزموده به عرصه‌های اقتصادی پس از انتخابات مجلس گره‌گشا خواهد بود؟ آیا مجالی برای بروز افکار، طرح‌ها و برنامه‌های مدعیان بهبود روند اقتصادی به وجود خواهد آمد؟ کارنامه مجلس تا چه اندازه گواه کارآمدی مدعیان بهبود اوضاع اقتصادی است؟ اقتصادی که باید با بهبود روند سیاسی در بعد بین‌المللی درمان شود؛ چراکه اقتصاد جهانی در تعامل با هم توانسته گام‌های بلندی بردارد.
باید منتظر بود و نتایج این دوره سیاسی را نیز رصد کرد. آنچه می‌توان در این برهه از تاریخ کشور به ملت ایران هدیه نمود، همان امید است؛ امیدی که احیا کننده فرصت‌هاست. پس فرصت‌سوزی نکنیم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی