فوتبال در دل ویرانی

زندگی در غزه دوباره با توپ می‌دود

به گزارش ورزش سه، یک نوار باریک کنار دریای مدیترانه، یکی از متراکم‌ترین نقاط جهان در مساحتی کوچک با جمعیت بسیار بالا. مردمی که به محاصره بودن عادت کرده و بیکاری شغل اول آن‌هاست! جایی‌که حالا حتی صیادهایش هم برای ماهیگیری محدودتر شدند و واژه اقتصاد در آن‌جا عملاً بی‌معناست. «غزه»، بخش مهم و قابل‌توجهی از فلسطین که دهه‌هاست تحت سلطه ‌قرار دارد و انگار مجبورند در محیطی قرنطینه شده به زندگی ادامه دهند، برای مردم غزه، در آن نوار باریک ماندن یک انتخاب نیست، آن‌ها با دیوارهای فرضی که هیچ درزی ندارند، مجبور به ماندند؛ گاه با هدف مبارزه و برای رسیدن به آرمان‌هایی که مهم‌تر از حیات آدم‌هاست، گاه به اجبار چون انتخاب دیگری ندارند، اگر دسته‌ اول برای رسیدن به این آرمان‌ها برای زندگی کردن امید دارند، اما دسته‌ دوم زندگی نمی‌کنند و فقط زنده‌اند! اما فوتبال، ورزشی که همیشه در بزنگاه‌ها فراتر از ورزش عمل می‌کند، دوباره برای عده‌ای دلیل زندگی شده است؛ آن‌هم در یکی از پرآشوب‌ترین نقاط جهان. در میان خرابه‌های غیرقابل‌تصور غزه، جوان‌هایی که به‌‌واقع ز غوغای جهان فارغ‌اند؛ روی چمن مصنوعی به توپ ضربه می‌زنند و چه زیبا که همین بازی آماتورگونه آن‌ها با توپ، علت جریان داشتن زندگی در غزه است. مسابقه‌ای که ابتدایی‌ترین قانون فوتبال در آن رعایت نشده و هر تیم با پنج بازیکن وارد زمین شده است اما برای این مردم فقیر و البته بیکار، بوسه همین بازیکنان روی لوگوی یک تیم محلی هم پر از معناست. دلیلی برای دقایقی فراموش کردن خرابه‌های اطراف، اینکه شهر در ویرانی‌ست و یادآوری اینکه زندگی در جریان است حتی در پرتلاطم‌ترین نقطه‌ی جهان.
این همان دلیلی است که فوتبال را از همه‌ ورزش‌های جهان جدا می‌کند. باهم مرور کنیم، در طی بیش از یک ماه جنگ دردناک در کشور عزیزمان ایران، علی‌رغم تمام دغدغه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و ...، علاقه‌مندان به فوتبال پیگیر شروع شدن دوباره‌ لیگ بودند، پیگیر اینکه تیم ملی به جام جهانی می‌رود یا نه. این یعنی فوتبال تحت هر شرایطی در زندگی مردم نقش خودش را دارد. این نقش گاهی پررنگ‌تر و گاهی کم‌رنگ‌تر می‌شود اما هیچ‌وقت از بین نمی‌رود. اصلاً همین‌که مردم با هر عقیده و باوری از فوتبالیست‌ها انتظار اظهارنظر و حمایت دارند، از همین باور می‌آید، که فوتبال مهم است و فوتبالیست آینه‌ای تمام‌نما از جامعه است، جایی‌که یک بازیکن مستعد با تلاش فراوان از میلیون‌ها استعداد عبور می‌کند تا خودش را به نقطه‌ای قابل‌اهمیت برساند، به نقطه‌ای می‌رسد که در فاصله‌ زمانی کوتاه می‌تواند محبوب و منفور باشد، هر حرکتش از یک گل تا بوسیدن یک لوگو برای بخش قابل‌توجهی از جامعه معنا پیدا می‌کند. این جادوی فوتبال است، جادویی که حتی در دل ویرانی هم خاموش نمی‌شود...