تنگه هرمز موهبت خدادادی ملت بزرگ ایران است. تا پیش از جنگ رمضان، ایران با احترام به تعاملات جهانی نسبت به درآمدزایی از این آبراهه بین‌المللی چشم‌پوشی می‌کرد و با صبر استراتژیک، پاسخ عملیاتی به تحریم‌های ناجوانمردانه نمی‌داد. اما گویی در آن سوی خلیجِ همیشه فارس نشانی از درک متقابل نیست و گهگاه ادعای موهومی مبنی بر مالیکت جزایر سه‌گانه از سوی خرده‌کشورهایی مطرح می‌شود.
بیان نام جعلی خلیج «ع‌ر‌ب‌ی» به پشتوانه پول‌های نفتی در مجامع بین‌المللی نشان دیگری از ضرورت پایان مماشات در تنگه هرمز است. البته ایران در برهه‌ای اقدام به تردد هوشمند در این آبراه بین‌المللی کرد که دشمن ناجوانمردانه به زیرساخت‌های آموزشی، درمانی، انرژی، شهری، ارتباطی و شریان‌های حیاتی کشور یورش برد.
با‌توجه به خسارت‌های انبوه دشمن به زیرساخت‌ها و شریان‌های حیاتی کشور و با‌توجه‌به اینکه دولت در مهلکه کمبود اعتبار گرفتار آمده است، نمایندگان مردم نسبت به درآمدزایی مشروع از تنگه هرمز هم‌صدا شده‌‌اند.
در این هنگام باید به این نکته اشاره کرد که اخذ عوارض از تنگه هرمز که دارای نمونه‌های بین‌المللی است. برای مقایسه، کانال سوئز برای مصر ۹ تا ۱۰‌میلیارد دلار در سال درآمد دارد و کانال پاناما حدود ۵‌میلیارد دلار سودآوری داشته است. براساس توافق جدید عوارض هرمز، ایران ممکن است سالانه ۷۰ تا ۹۰‌میلیارد دلار درآمد اضافی کسب کند که معادل ۲۰٪ از تولید ناخالص داخلی این کشور است.
در همین رابطه ترامپ در ایام جنگ رمضان به‌صورت تلویحی درآمدزایی ایران از تنگه هرمز را پذیرفت و در «تروث سوشال» نوشت: ایران پول هنگفتی به دست خواهد آورد و می‌تواند فرایند بازسازی را آغاز کند. آن‌ها با اختلاف زیاد، ارزشمندترین «رانت جغرافیایی» روی زمین را به دست آورده‌اند.
این درآمد هنگفت می‌تواند اقتصاد آسیب‌دیده ایران را ترمیم کند و مرهمی بر نرخ تورم گذارد. از سوی دیگر با اخذ عوارضی از هرمز دیگر امکان کنار گذاشتن ایران از تجارت جهانی وجود ندارد و کشور ما به‌عنوان یکی از ارکان اقتصاد جهان قرار گرفته و نقش آن در جغرافیایی انرژی تحکیم می‌شود. باید دید در روزهای آینده چه معامله‌ای سر می‌دهد.