نیمه جان 

گردشگری نسخه نجات اقتصاد ایران است. دیر یا زود باید از درآمدهای نفتی، فسیلی و خام‌فروشی چشم‌پوشی کرد و به منابع درآمدی نرم تکیه کنیم. 
سالیان طولانی است که مقدار قابل‌توجهی از عواید فروش نفت به‌صورت تهاتر کالا به کالا به کشور باز می‌گردد و یکی از دلایل بی‌ثباتی در بازار پول‌های خارجی نیز به همین موضوع باز می‌گردد. متأسفانه در خام‌فروشی و صادرات منابع فسیلی هم کارنامه دیرینه‌ای داریم و طیف گسترده‌ای از ذخایر معدنی بدون آن که در چرخه مهندسی ارزش قرار گیرند، راهی کشورهای صنعتی شده و در قالب کالاهای فراوری‌شده و قیمت‌های هنگفت به ایران باز می‌گردند. 
این منابع در آینده نزدیک به پایان می‌رسند و درآمدهای حوزه گردشگری بهترین و عقلانی‌ترین جایگزین برای منابع فسیلی قلمداد می‌شوند. کشور پهناور ایران در حوزه ظرفیت‌های گردشگری در زمره غنی‌ترین مقاصد توریسم جهان قرار می‌گیرد و قابلیت جذب گردشگران جهانی با هر سلیقه‌ای را داراست.
فارس در مقام پایتخت فرهنگی‌اش داعیه‌دار گردشگری ایران هستند. انبوهی از بقاع متبرکه، جاذبه‌های تمدنی بی‌همتا، طبیعت زیبای چهار فصل، فرازهای تاریخی گران‌بها، آداب و رسوم غنی، مردمان تمدن‌مدار و خیل انبوهی از جاذبه‌های گردشگری بی‌مانند در اقصی نقاط کشور نهفته است که با باروری این ظرفیت‌ها می‌توان به تحول درآمدزایی شگرفی دست یافت و از اقتصاد شکننده نفتی خلاص شد.  
متأسفانه صنعت گردشگری در مقیاس وسیعی تحت‌تأثیر جنگ و التهابات سیاسی قرار گرفته و نسیم ملایمی از توریسم بر زیرساخت‌ها می‌دمد. بسیاری از جاذبه‌های تاریخی و تمدنی کشور از تجاوز دشمنان ملت ایران در امان نماند و آن‌ها عداوت خود را با این سرزمین پاک نهاد با یورش به جاذبه‌های تاریخی نشان دادند. 
به موازات این ماجرا، امار حضور گردشگران هیج قرابتی با سالیان گذشته ندارد و جنگ تحملیل متجاوزان تأثیر عمیقی بر صنعت توریسم فارس و ایران گذاشته است. جاذبه‌های گردشگری ایران از وسعت و تنوع بی‌نظیری برخوردار است و درصد اندکی از جامعه بین‌المللی از اهمیت آن آگاهی دارند. در حقیقت در حوزه تولید محتوا و تبلیغات رسانه‌ای نتوانسته‌ایم به توفیق چندانی دست یابیم و دل خوش به خرده درآمدهای ارزی در این حوزه مانده‌ایم. درآمدهای صنایع‌دستی بیشتر نصیب سوداگران و واسطه‌ها می‌شود و دست هنرمندان وطنی از عواید آن‌ها خالی مانده است.