[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۸۸
  • دوره جدید

سال سرنوشت، روزنامه شیراز نوین

سعید رضا امیرآبادی

 این در حالی‌ست که میلیاردها دلار از درآمد کشور در بانک‌های خارجی بلوکه شده و امکان دسترسی به آنها برای دولت میسر نیست. فرآیند مالی اینستکس هم آن‌قدر محدود و ناچیز هست که گرهی از مشکلات اقتصادی کشور حل نکند و برای قدرت‌های جهانی بیشتر جنبه تبلیغاتی و بازدارندگی فعالیت‌های اتمی ‌ایران را دارد. با وجود بر کرسی نشستن دیکتانور قرن بر کرسی ریاست جمهوری ایالات متحده و سابقه پیمان‌شکنی‌های او، نمی‌توان انتظار داشت از کانال مذاکره و بازخوانی برجام هم به جایی برسیم.
در این میان، بیم آن می‌رود که دولتمردان به سراغ چاپ اسکناس‌های بی‌پشتوانه بروند و نرخ تورم در مدت زمان کوتاهی نجومی ‌شود. بنابر اعلام بانک مرکزی، نرخ تورم در سال 96 کمتر از 10درصد بود و درآمد اقشار میانی جامعه با هزینه‌های روزمره هم‌خوانی اندکی داشت. اما در سال 98 و به دنبال نوسانات شدید اقتصادی، به یک‌باره نرخ تورم به 40درصد رسید و این به معنای فقیرتر شدن مردم و خالی‌تر شدن سفره‌ها است. البته باید در نظر گرفت که دولت حجم عمده‌ای از کسری بودجه‌اش را با افزایش سیصد درصدی نرخ بنزین جبران کرده بود و افزایش 40درصدی نرخ تورم، سؤالی است که در ذهن بسیاری از اقتصاددانان و مردم بی‌جواب مانده است. با در نظر گرفتن تجربیات گذشته و همه مهلکه‌هایی که دولت در آن گرفتار آمده است، باید نگران شیب تورم در سال 99 بود. آیا سونامی‌ تازه‌ای از پول‌های بی‌پشتوانه برای کسری بودجه در راه است یا دولتی که با شعار تدبیر و امید توانسته 24میلیون رأی مأخوذه را از مردم بستاند، به یکباره برگ برنده خود را رو خواهد کرد و معجزه اقتصادی شگفت‌انگیزی به وقوع خواهد پیوست.
بنابر موقعیت کنونی و نرخ ارزهای خارجی و تمام‌بهارهای آزادی، به نظر می‌رسد در آستانه سناریوی اول قرار داریم و این مسئله ممکن است تبعات ناگواری برای خانواده‌های متوسط و کم‌درآمد به همراه داشته باشد. در حقیقت، وضعیت معیشیتی مردم، دیگر جایی برای تکانه‌های اقتصادی و تورم لجام‌گسیخته ندارد و باید با درایت و خردمندی مضاعف در این وادی قدم برداشت. البته از یاد نبردیم که وعده حبابی قیمت‌ها هم رنگ و بوی واقعی به خود نگرفته و قیمت بسیاری از کالاهای اساسی همچنان در اوج مانده‌اند.
در این وضعیت، به نظر می‌رسد تنها راه نجات اقتصاد ایران از معبر حمایت از تولیدات داخلی می‌گذرد. دولت باید در اسرع وقت همه بروکراسی‌های اداری و موانعی را که بر سر راه کارخانه‌های کلان و کارگاه‌های کوچک است، از میان برداشته و مردم باید خرده‌سرمایه‌های خود را به جای واسطه‌گری در بازارهای ارز و سکه و خودرو و مسکن به فرایند تولید تزریق کنند. در صورت همکاری دولت و ملت، از این پیچ تاریخی دشوار هم به سلامت عبور خواهیم کرد و می‌توان با نگاهی امیدوارانه به روزهای آینده نگریست. در حقیقت، برای اقتصاد ایران هیچ چاره‌ای جز حمایت از تولید باقی نمانده است. چنانچه در این برهه مرتکب هرگونه تعلل و غفلتی شویم، آینده روشنی در انتظارمان نخواهد بود. چشم‌انداز اقتصادی ایران در سال جدید ابهام‌آلود است.چشم‌انداز اقتصادی ایران در سال جدید ابهام‌آلود است. کرونا، بهای نفت را در کمال ناباوری تا بشکه‌ای 20 دلار تقلیل داده و به نظر می‌رسد با در نظر گرفتن هزینه‌های تولید و استخراج، فعالیت در عرصه فروش طلای سیاه چندان توجیه اقتصادی و منطقی نداشته باشد. البته برای کشورهایی مانند ایران که در معرض تحریم‌های ناجوانمردانه ایالات متحده قرار دارند، قیمت فروش حامل‌های انرژی به مراتب کمتر از بهای جهانی است و آنها چاره‌ای جز فروش نفت به بهایی کمتر از نرخ بازار و با چراغ‌های خاموش ندارند. از سوی دیگر، آفت کرونا به جان اصناف افتاده و دولت نمی‌تواند به سان گذشته، از بازار کسب درآمد کرده و نگاه امیدوارانه‌ای به تأمین بودجه کشور از گذرگاه مالیاتی داشته باشد...

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی