رئیس شورای شهر شیراز در واکنش به نقد کتاب «شهر بیدار»
در روزنامه شیرازنوین:
نقد دلسوزانه، مسیر پختگی مدیریت است

حسینی: نقد حرفه‌ای رسانه‌ها، به تعمیق گفت‌وگو درباره حکمرانی شهری و ثبت تجربه‌های مدیریت شهری کمک می‌کند

در پی انتشار مطلبی در نقد کتاب «شهر بیدار» در شماره 2690 روزنامه شیرازنوین به تاریخ سیزدهم خردادماه با عنوان «شهر بیدار در خواب محافظه‌کاری) به قلم زهرا جعفری خبرنگار این روزنامه، حسینی، رئیس شورای شهر شیراز و مؤلف کتاب، جوابیه‌ای به شرح زیر ارسال نمود.

از انتشار نقد دقیق و مسئولانه آن رسانه درباره کتاب «شهر بیدار» صمیمانه سپاسگزارم. توجه یک رسانه باسابقه به موضوع شورا و مدیریت شهری و پرداختن تحلیلی به تجربه‌های این حوزه، اقدامی ارزشمند در جهت تعمیق گفت‌وگو درباره مسائل شهر و ارتقای فهم عمومی از حکمرانی شهری است. تجربه و نگاه حرفه‌ای شما نیز سبب شده نقدی فراتر از معرفی کتاب و در قالب گفت‌وگویی جدی درباره حکمرانی شهری شکل گیرد که برای نگارنده مغتنم و قابل‌تقدیر است. همان‌گونه که در نقد نیز اشاره شده، ثبت و مکتوب‌سازی تجربه‌های مدیریتی در حوزه شوراها و مدیریت شهری موضوعی مغفول‌مانده است و خوشحالم که در این زمینه هم‌نظر هستیم. باور دارم اگر تجربه‌های مدیران ثبت و در معرض نقد قرار نگیرد، بخشی از حافظه مدیریتی شهرها از میان خواهد رفت. در خصوص برخی نقدهای مطرح‌شده، به نظر می‌رسد بخشی از تفاوت دیدگاه‌ها ناشی از تفاوت در انتظار از کتاب باشد. «شهر بیدار» از ابتدا با هدف ارائه گزارش عملکرد شورای ششم یا ارزیابی پرونده‌های اجرایی نوشته نشده است. همان‌گونه که در مقدمه نیز آمده، تلاش بر روایت آموخته‌ها، تأملات و تجربه‌های فکری حاصل از حضور در مدیریت شهری بوده؛ تجربه‌ای که بیش از اشخاص و رویدادها، به شیوه اندیشیدن درباره شهر، مردم، فرهنگ، توسعه و آینده می‌پردازد. اما جا دارد صادقانه و صمیمانه عرض کنم که بسیاری از نکات مطرح‌شده در نقد قابل تأمل و بهره‌برداری است. به‌ویژه تأکید بر پرداخت بیشتر به مصادیق عینی، تجربه‌های اجرایی، چالش‌های تصمیم‌گیری، تعارض میان آرمان‌ها و محدودیت‌های اجرا و ثبت دقیق‌تر درس‌آموخته‌های مدیریتی، می‌تواند به غنای بیشتر اثر کمک کند. همچنین در نقد عنوان شده که کتاب کمتر به مردم پرداخته است؛ در حالی که تأکید بر شهر از منظر شهروندان، اعتماد عمومی، شنیده شدن صداهای محلی، عدالت محله‌ای، سرمایه اجتماعی و مشارکت مردم از مضامین اصلی و تکرارشونده در فصل‌های مختلف کتاب است و در یک فصل از کتاب نیز به شکل خاص به مردم و جایگاه آن‌ها پرداخته شده است. در موضوع خودانتقادی نیز نویسنده در مقدمه و سخن نویسنده ادعای کمال یا موفقیت مطلق ندارد و تصریح می‌کند که کتاب برای ستایش گذشته نوشته نشده و آنچه نقص دارد، باید توسط آیندگان اصلاح شود. از این منظر، کتاب بیش از آنکه دفاعیه‌ای از عملکرد باشد، دعوتی به ادامه مسیر و تکمیل تجربه‌های گذشته است. باور دارم نقد دلسوزانه نه مانع انتشار تجربه‌ها، بلکه زمینه‌ساز پختگی بیشتر آن‌هاست. در پایان بار دیگر از توجه و نگاه ارزشمند آن رسانه خوش‌سابقه سپاسگزارم ‌و امیدوارم این گفت‌وگوها و نقدهای علمی به ارتقای ادبیات مدیریت شهری، تقویت حافظه نهادی شوراها و انتقال تجربه به نسل‌های آینده مدیران شهری کمک کند. 
با تقدیم احترام/ سیدابراهیم حسینی