[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۳۱
  • دوره جدید

آن هنگام که نفس هوا می‌شود، روزنامه شیراز نوین

 دکتر پال کالانیتی، مترجم: شکیبا محب‌علی، کوله پشتی: 1395 
زندگی من ایجاد توان بالقوه‌ای بود که می‌رفت تا تحقق نیابد. قصد داشتم کارهای زیادی انجام بدهم و خیلی هم نزدیک شده بودم. اما از نظر فیزیکی ضعیف شده بودم، آینده‌ای که تصور کرده بودم و هویت شخصی‌ام، نابود شدند و با همان سردرگمی وجودی بیمارانم روبه‌رو شدم. سرطان ریه تأیید شد. آینده برنامه‌ریزی شده‌ام که سخت برایش تلاش کرده بودم، دیگر وجود نداشت. مرگ که در کار آن قدر برایم آشنا بود، حال به ملاقات شخصی‌ام آمده بود. سرانجام این‌جا بودیم، رودررو، اما هنوز هم هیچ چیز درباره‌اش قابل شناخت نبود. ایستاده بر سر دوراهی، جایی که در واقع باید رد پای بیماران بی‌شماری را که در طول سال‌ها درمان کرده بودم، می‌دیدم و دنبال می‌کردم. اما به جایش فقط یک بیابان سفید خالی، خشک و تهی می‌دیدم. انگار توفان شن همه ردهای آشنا را پاک کرده بود. 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی