[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۸۸
  • دوره جدید

راز و نیاز با معبود برفراز ارتفاعات دراک، روزنامه شیراز نوین

ایسنا/فارس راز و نیاز با معبود، در هر حال و هرکجا، دل را جلا می‌دهد؛ همین که دل از جهان و جهانیان بِبُری و توجهت به سمت معبود جلب شود، زنگار آینه دل آرام آرام با قطرات اشک زدوده می‌شود؛ سبک می‌شوی و انگار بال‌هایت برای پرواز آماده شده باشد. می‌روی هرجا که دل تو را ببرد.
در این چند ماه اتفاقات تلخ کم ندیدیم! از صورت های کبود پرستاران و اخبار تکان دهنده مرگ به خاطر ابتلا به یک ویروس تا بیکاری دست فروشان و عرق های شرمی که بر پیشانی کارگران روزمزد می نشست. اما اندوه صحن خالیِ خانه خدا حکایت پرغصه دیگری است که قلب را بیش از پیش می آزارد. حرمی که در تنهایی و درماندگی ملجأ آدمیان است و حجرالاسودش مایه روسفیدی موحدان.
اما داستان شیراز را باید طور دیگری نوشت! مردمانی که مهر و همدلی جزء جدانشدنیِ فرهنگ و تاریخ دیرپایشان است و همان‌گونه که نگذاشتند سفره درماندگان خالی بماند، در شب های قدر هم با گستردنِ خوان نیایش، غمگسار فرشتگانی شدند که در حسرت لبیک های بیت‌الله الحرام جبروت را اشک افشان کرده اند.
شهروندان شیراز در دامنه دراک از دریچه ۵۰۰ خودرو، جوشن کبیر را زمزمه و از رفیقی که رفیقِ بی رفیقان است، دلبری کردند. با ابوحمزه ثمالی اشک‌ها‌ ریختند و وقتی قرآن به سر گرفتند، نسیم اردیبهشتیِ کوهستان، ندبه‌هایشان را دوشادوش فرشتگانی که این شب‌ها‌ مهمان زمینیان‌اند، به عرش رساند.
شیراز نشان داد که گرچه صحن خانه خدا از زائران خالی است؛ اما می توان هرجا و به هر بهانه ای با دل که خانه اصلی اوست، به طواف کمر بست و لبیک کنان دل را از اندوه هر تنهایی زدود.
آیین ملکوتی شب های قدر، شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان ۱۴۴۱ ه. ق نیز بار دیگر دامنه های دراک را با شمیم دعا و کلام وحی عطرافشان می کند و سازمان فرهنگی اجتماعی شهرداری شیراز  از ساعت ۲۲:۳۰ چشم‌انتظار روزه دارانی است که با هم پیمان شده اند هیچ گاه معبودشان را تنها نگذارند حتی اگر خانه خدا تنها باشد.


 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی