علیرضا داودنژاد پس از ۹ سال از ساخت «مصائب شیرین ۲»، برای فیلم جدیدش درخواست پروانه ساخت می‌دهد. این کارگردان سینما که در چند وقت اخیر هوش مصنوعی همدمش شده است، به ایسنا گفت: فیلم‌نامه فیلم جدیدم که به‌زودی متقاضی پروانه ساخت آن خواهم شد، درباره رابطه یک هکر بازیگوش، نابغه ایرانی و یک هوش قدرتمند چینی است که مایه‌های طنز هم دارد و نامش « زوجه دیجیتال» است. او ادامه داد که قصد دارد بعد از گرفتن پروانه ساخت با همراهی سرمایه‌گذار آن را به تهیه‌کنندگی خودش بسازد. داودنژاد درباره خلاصه داستان فیلم‌نامه‌اش توضیح داد: در یکی از قدیمی‌ترین محله‌های تهران، تعمیرکار الکترونیکی منزوی و نابغه‌ای ناگهان با زنی مرموز روبه‌رو می‌شود که حضورش همه‌چیز را در زندگی او دگرگون می‌کند. هم‌زمان که رابطه‌ای غیرمنتظره میان آن دو شکل می‌گیرد، مرز میان عشق، فناوری و واقعیت آرام‌آرام از بین می‌رود. هرچه هوش بیشتر می‌کوشد راز تعمیرکار را کشف کند، او به معمایی بزرگ‌تر تبدیل می‌شود. «زوجه دیجیتال» داستان رویارویی انسانی است که با هیچ الگوریتمی پیش‌بینی‌پذیر نمی‌شود.
کارگردان «نیاز» در پاسخ به اینکه آیا همچنان مشغول بازی در فیلم هومن بهمنش و امید شمس است، گفت: تقریباً کارم تمام شده و یک تک‌سکانس باقی مانده است. او درباره اینکه پیش‌بینی‌اش درباره آینده سینما با توجه به هوش مصنوعی چیست، گفت: ما اگر دفاع بومی نداشتیم، بلعیده سرزمینی می‌شدیم و اگر هوش ایرانی هم نداشته باشیم، تمدنی بلعیده می‌شویم. باید بجنبیم و تا لایه‌های عمیق‌تر هوش در جهان انحصاری نشده‌اند، سهم شایسته خودمان را به دست بیاوریم و جز در بخش فناوری، سرنوشت هوش را در صحنه‌های سیاسی، مالی و حقوقی دنبال کنیم و در وضع مقررات، نظارت و اثرگذاری داشته باشیم. داودنژاد در عین حال خاطرنشان کرد: اما آنچه با هوش در جهان نور و صدا ممکن شده است، دارد ما را به سمت تولیدکننده‌شدنِ مصرف‌کننده می‌برد؛ بشر انگار به قول مهرجویی مظلوم، در حال مهاجرت به جهان نور، صدا، هولوگرام و عبور از دیوارها و فاصله‌هاست و دوران رؤیت‌پذیری احوال و افکار بشری است. با طوفان روایت‌ها و جنگ منظومه‌های هنری رسانه‌ای برای تولید روایت‌های غالب و تاکنون آنچه دست بالا را ایجاد کرده، باورپذیری در آثار رسانه‌ای و هنری بوده که جز با دانایی سینمایی به دست نمی‌آید.
او گفت: با ورود هوش مصنوعی به دنیای نور، صدا و توانایی شگفت‌انگیز او در جعل واقعیت و تولید باورپذیر تصاویر و اصوات، اعتماد ما به چشم و گوش خودمان که معیار قطعی تمییز و تشخیص است، کاهش می‌یابد و خواه‌ناخواه «هنر» سینما هرچه بیشتر تصنع‌زدایی می‌شود و سینمای «رسانه»‌ای در انتخاب موضوع و شیوه اجرا و نحوه تولید و سامان نمایش هرچه بیشتر به هوش متکی می‌شود. داودنژاد در پایان گفت: بعضی مواقع واقعاً باورم می‌آید که تاریخ تمدن به قبل و بعد از ورود هوش ماشینی به زندگی بشر تقسیم می‌شود. اگرچه هنوز نتوانسته‌ام از ماهیت آن سر در بیاورم؛ مثل خیلی چیزهای دیگر در اطرافمان که اساساً نمی‌دانیم چه هستند و چگونه کار می‌کنند؛ ازجمله همین آینه‌جادو موبایل که در دستم است و لنگان‌لنگان در آن مشغول تایپ کلمات هستم و در عوض وقتی هوش از راه می‌رسد، با صدبرابر سرعت من حرف‌هایش را تایپ می‌کند و چیزی به نام پیرچشمی و ثقل سامعه و لرزش انگشت نمی‌شناسد؛ حتی صدا هم دارد و صحبت هم می‌کند، اما نه حنجره دارد و نه زبان!