[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۸۷
  • دوره جدید

یورش پول‌های مشکوک به پرده نقره‌ای، روزنامه شیراز نوین

گروهی از مردم بر این باورند که ستاره‌های سینما و فوتبال استحقاق دریافت درآمدهای نجومی‌را ندارند. در حالی که سلبریتی‌ها زمینه‌ای ‌را فراهم می‌سازند تا مخاطبان از روزمرگی‌های کشنده رها شوند و آدرنالین در رگ‌های‌شان به جوشش درآید. در پناه جذابیت‌های سینما است که می‌توان در ژانرهای مختلفی به ماجراجویی پرداخت و از داستان‌های‌های پر فراز و نشیب بهره‌مند گردید. هنر هفتم در برهه‌ای‌ تماشاگرانش را به داستان‌های علمی ‌و تخیلی روانه می‌سازد و در پارک‌های ژوراسیک امکان همزیستی با دایناسورها را فراهم می‌کند. در داستان‌های ژانر هراس‌انگیز هم مخاطبان فرصتی می‌یابند تا در حالی که بر صندلی سینما و نیمکت منزل آرام گرفته‌اند ترسناک‌ترین سکانس‌های عمرشان را تجربه گرده و باور واقعی نبودن خوش ساختی همانند جن گیر و حلقه در مخیله‌شان نگنجد. داستان‌های رمزآلود و پلیسی هم قوای ذهنی تماشاگران رابه چالش می‌کشند. کدامیک از تماشاگران خواهد توانست از کلیدواژه‌های پنهان سناریست به منظور یافتن قاتل زنجیره‌ای‌استفاده کند و پایان ماجرا را به درستی حدس بزنند. فیلم‌های رئال هم جذابیت گریز نیستند و در پناه آنها می‌توان گریزی به درونمایه خویشتن بزنیم و به راحتی با کاراکتر اول داستان به همذات پنداری برسیم. اگرچه مغز متفکر یک اثر سینمایی همانا کارگردان و سناریست قصه هستند، اما تماشاگران عامی‌فیلم را با نقش افرینانش می‌شناسند و چه کسی می‌تواند ادعا کند که سینما منهای تماشاگران عامی‌اش زنده خواهد ماند. آنها چرخ‌های صنعت سینما را به حرکت درآورده و به هنر هفتم وجهه‌ای‌ هنری و صنعتی می‌بخشند. به همین دلیل است که سینما در مقام هنر هفتم به عنوان جهانشمول ترین هنرها برشمرده می‌شود و در حالی که از درجه اصالت و قدمت کمتری نسبت به گروهی از همتایانش برخوردار است، اما بدون شک پرمخاطب‌ترین هنرهای هفت‌گانه است. شاید به همین دلیل باشد که نقش‌آفرینان سرزمین نقره‌ای ‌لایق دستمزدهای کلانی باشند و هر رفتاری که از آنها سر می‌زند به عنوان هنجاری در جامعه مقبولیت می‌باید. وسوسه بازیگری برای تمام کسانی که دوست دارند روزی مقابل دوربین قرار گیرند، فقط به دلیل شهرت نیست. خیرهایی که در سالیاان اخیر پیرامون دستمزد بازیگران به گوش می‌رسد، خود به برهان قاطعی تبدیل ‌شده که دوستداران هنرپیشگی را برای رسیدن به این رویای شیرین ترغیب می‌کند. اما به راستی ملاک دستمزد بازیگران در چه مواردی خلاصه می‌شود. دستمزد بازیگران برای حضور در یک پروژه سینمایی رقمی‌است که از سوی بازیگر مطرح می‌شود و از سوی تهیه‌ کننده مورد چکش ‌کاری قرار گرفته تا درنهایت توافق کنند.البته موارد زیادی در سینمای ایران دیده شده که آنها بر سر دستمزد به توافق نرسیده، ولی به دلیل اصرار کارگردان سرمایه گذار تن به رقم مورد تقاضای بازیگر داده و با وی قرارداد بسته است. بنابراین وقتی در پروژه‌‌ای، دست و دلبازی ناشیانه‌‌ای ‌صورت می‌گیرد، آخرش پرداخت نمی‌شود و بازیگران طلبکار می‌شوند چون کسی که می‌خواهد چنین مبالغی را پرداخت کند، معمولاً این رقم‌ها را نمی‌دهد، بلکه کسی که نمی‌خواهد پول پرداخت کند چنین ارقام افسانه‌‌ای ‌پیشنهاد می‌دهد. تعداد پروژه‌هایی از این دست ‌کم نیست و احتمالاً اخبار رسانه‌‌ای‌ شده برخی از آنها را هم شنیده‌‌اید. این را از وفور چک‌های برگشتی بازیگران هم می‌توان متوجه شد. عمدتاً این شکل پرداخت‌ها که با چراغ سبز بازیگران همراه می‌شود، درنتیجه آن است که آن تهیه‌کننده، سرمایه‌گذار یا مدیر تولید دوست دارد با آن بازیگر عکس یادگاری بگیرد یا در رزومه‌اش، همکاری با آن بازیگر به ‌خصوص وجود داشته باشد. نتیجه چنین جریان‌هایی این می‌شود که تهیه ‌کننده واقعی حذف و سرمایه‌گذار واقعی محو می‌شود و به‌جای آنان، بنگاهداران و آنهایی که دنبال حاشیه هستند، در سینما ورود کنند. بحث پول‌های مشکوک که طی این سال‌ها در سینمای ایران به گوش می‌رسد، مورد بسیار مهمی‌است که از سوی بسیاری از بازیگران، جدی قلمداد نمی‌شود. اینکه بازیگری که تا سال گذشته 500 میلیون دستمزد داشت و حالا برای پروژه‌ای با دستمزد یک میلیلردی مواجه می‌شود، نباید از خود بپرسد که پول این دستمزد از چه مسیری تأمین می‌شود؟ آیا آن بازیگر نباید از خود بپرسد که آیا می‌تواند به اندازه همان دستمزد، آدم به سینما کشانده و صندلی‌ها را پُر کند؟ متأسفانه این مطالبه به ‌حق طی سال‌های اخیر نه ‌تنها از جانب بسیاری از بازیگران مطرح نمی‌شود، بلکه کار به جایی رسیده است که مردم در صفحات مجازی برخی بازیگران پیام می‌گذارند و از آنها می‌خواهند که راجع‌به دستمزد فلان پروژه مشکوک توضیح دهند. مطالبه‌ای ‌عمومی‌که متأسفانه با نگاه از بالا به پایین بازیگران مواجه‌شده و آنها ترجیح می‌دهند سکوت‌کرده و چراغ خاموش به همان مسیر وسوسه‌انگیز و پرپول خود ادامه داده و در پست‌های اجتماعی‌شان، از تبعیض اجتماعی و گره زندگی مردم شکوه کنند. البته به دور از ‌انصاف است که این جریان را به تمام بازیگران سینمای ایران تعمیم دهیم. تعداد معدودی از بازیگران، از این قضایا مصون هستند. البته برخی‌‌های دیگر که رقم‌های نجومی‌می‌گیرند، روی کاغذ، حق دارند چون یگانه هستند و مشابه ندارند. طبیعتاً وقتی بازیگری برای یک نقش، مشابه ندارد، دستمزد بالایی طلب می‌کند. درعوض، دیگر صنوف سینمایی تا دلتان بخواهد، مشابه دارند. به‌طوری که اگر تهیه‌کننده با فلان فیلمبردار به توافق نرسید، ده‌ها فیلمبردار دیگر وجود دارد؛ تدوینگر، آهنگساز، مدیر تولید و... به تعداد بسیار زیادی وجود دارند، اما بازیگر خاص، مشابه ندارد و تهیه‌کننده گاهی مجبور می‌شود طبق همین اصل، با رقم نجومی‌خانم یا آقای سوپراستار کنار بیاید. این هم یک اصل است که کافی است دو فیلم یک بازیگر فروش کند، آن‌وقت برای فیلم سوم، همه به‌سراغش می‌آیند و همین ترافیک، دستمزد آن بازیگر خوش‌شانس را افزایش می‌دهد.
یکی از پروژه‌هایی که شائبه‌های زیادی مبنی بر پول‌های مشکوک در آن هزینه شد مجموعه سه‌گانه شهرزاد بود. استاد علی نصیریان در این باره گفت: من مسئله پول‌های آلوده را یک آسیب می‌بینم. درست است سینما تجارت است ولی می‌شود کار باکیفیت تولید کرد که خوب هم بفروشد. نصیریان درباره ساخت سریال شهرزاد با پول‌های مشکوک، بیان داشت: «اگر اطلاع داشتم که سرمایه‌گذار سریال شهرزاد مشکلات مالی دارد، وارد پروژه نمی‌شدم.» اظهارنظر استاد نصیریان درباره پول‌های آلوده‌ای که سرمایه‌گذار سریال شهرزاد با ساخت این مجموعه به سینما تزریق کرد، واکنشی متعهدانه به اخلاق حرفه‌ای بود، این در حالی است که با مشخص شدن فساد مالی تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار سریال «شهرزاد»، هیچ کدام از بازیگران اصلی این فیلم حاضر به پذیرش اشتباه خود در همکاری با چنین مجموعه‌ای که پول کثیف به سینما تزریق می‌کرد، نشدند، حتی برخی از بازیگران در مقابل این درخواست، واکنش از خود نشان دادند.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی