سروش رفیعی با انتشار ویدئویی احساسی در صفحه شخصی خود، پس از سال‌ها حضور در پرسپولیس با هواداران این تیم خداحافظی کرد. سروش رفیعی با انتشار ویدئویی در صفحه شخصی خود، به حضورش در پرسپولیس پایان داد. هافبک ۳۶ساله سرخ‌ها که در سه مقطع پیراهن این تیم را بر تن کرد، در این ویدئو با مرور بخشی از دوران حضورش در پرسپولیس، از هواداران این تیم خداحافظی کرد.
رفیعی یکی از بازیکنان تأثیرگذار پرسپولیس در سال‌های اخیر بود. این بازیکن در دوران حضورش در جمع سرخ‌پوشان، در قهرمانی‌های این تیم نقش داشت و در مجموع نزدیک به ۱۷۰ بار با پیراهن سرخ به میدان رفت. او در آخرین مقطع حضورش نیز طی چهار فصل گذشته از بازیکنان ثابت پرسپولیس بود و بازوبند کاپیتانی را هم در مقاطعی بر بازو بست. با این حال، دو فصل پایانی حضور رفیعی در پرسپولیس با حواشی و انتقادهای زیادی همراه بود. بخشی از هواداران در فضای مجازی عملکرد او را موردانتقاد قرار می‌دادند و به دلیل افزایش سن او، خواهان جدایی‌اش از پرسپولیس بودند؛ موضوعی که این هافبک باتجربه در ویدئوی خداحافظی خود نیز به آن اشاره کرده و از فشارهایی گفته که در این مدت تجربه کرده است. رفیعی که ساکن کاناداست، پس از آغاز جنگ به این کشور سفر کرد و در تمرینات پرسپولیس نیز حاضر نشد. از زمان آغاز تمرینات سرخ‌ها، تا حدودی مشخص بود که او جایی در برنامه‌های فصل جدید نخواهد داشت و در نهایت اکنون جدایی‌اش از جمع سرخ‌پوشان قطعی شد.
او حالا با انتشار ویدئویی که از دوران کودکی تا سال‌های حضورش در پرسپولیس را مرور می‌کند، از تحقق آرزوی پوشیدن پیراهن این تیم، خاطراتش و همچنین روزهای دشوار دو فصل اخیر گفته و با تشکر از هواداران، به سومین و به گفته خودش «شاید آخرین» حضورش در پرسپولیس پایان داده است.
سروش در ابتدای پیام خداحافظی خود خطاب به هواداران پرسپولیس می‌گوید: هر آدمی یک‌ بار به دنیا می‌آید، یک ‌بار زندگی می‌کند و یک ‌بار فرصت دارد که به آرزوهایش برسد و من، سروش رفیعی، آدم خوشبختی هستم که به اولین و بزرگ‌ترین آرزوی همه زندگی‌ام رسیدم. او با تصویری از کودکی خود در کنار افشین پیروانی، ادامه داد: وقتی هنوز یک پسربچه در مدرسه فوتبال افشین‌خان پیروانی بودم، آرزو کردم پیراهن قرمز پرسپولیس را بپوشم، در مهم‌ترین ورزشگاه ایران قدم بزنم، جلوی تماشاگرانی که خودم یکی از آن‌ها بودم بازی کنم و جشن قهرمانی بگیرم. من دو بار خواسته و ناخواسته از پرسپولیس جدا شدم و سه بار با تیمم قرارداد بستم. امروز وقت سومین و شاید آخرین جدایی رسیده است.
سروش که اولین گل خود در پرسپولیس را در دربی به ثمر رسانده است، در بخشی از ویدئوی خداحافظی خود نیز به مرور خاطرات این گل پرداخته است. او در ادامه می‌گوید: جام بردن در فوتبال لذت‌بخش و قهرمانی با تیمی که همیشه عاشقش بودی، احتمالاً بزرگ‌ترین لذت یک بازیکن است؛ لذتی که من بارها با پیراهن پرسپولیس تجربه‌اش کردم. ما با هم طلسم قهرمان نشدن را بعد از ۹ سال شکستیم، دو بار بردن سه‌گانه داخلی را جشن گرفتیم و معجزه فوتبال را لمس کردیم.
رفیعی با اشاره به رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا، تقابل با ژاوی و السد و بازی با النصر در ورزشگاه خالی از تماشاگر آزادی، می‌گوید: زمانی که بودید، از ژاوی هم نمی‌ترسیدیم؛ حسرت خوردیم که پز داشتنتان را به رونالدو بدهیم. در قفسه من پر از افتخاراتی است که مدیون پرسپولیس هستم و در ذهنم پر از خاطراتی که با پیراهن پرسپولیس شکل گرفته است. در خانه‌ام با همسری زندگی می‌کنم که یک روز بعد از یکی از بازی‌های‌مان به‌عنوان هوادار پرسپولیس با او آشنا شدم و بچه‌هایی دارم که پرسپولیس جزو اولین کلماتی بوده که یاد گرفتند.
سروش سپس به مرور اتفاقات دو فصل گذشته و فشارهایی که از سوی برخی هواداران به او وارد می‌شد، پرداخت. او با انتشار تصاویر محوی از کامنت‌ها و پست‌هایی که در فضای مجازی علیه‌ او منتشر می‌شد، گفت: در دو سال گذشته آن‌قدر فشار تجربه کردم که لبخند‌های همیشگی روی صورتم کم‌کم محو شدند. فهمیدم کاراکترهای بی‌رحم و بی‌نام فضای مجازی چقدر راحت می‌توانند حقیقت و دنیای واقعی را زیر سایه ببرند. مثل یک قاضی و وکیل و دادستان، دادگاه برگزار کنند و همه آدم‌ها را به چشم متهم ببینند. اما همیشه می‌گفتم خواهی نشوی همرنگ، رسوای جماعت شو. من شاید همرنگی با این جماعت را بلد نبودم. ستاره سابق پرسپولیس در پایان گفت: بعد از سال‌ها، سنگینی و افتخار پوشیدن شماره ۷ پرسپولیس از روی دوش من برداشته شده و حالا دوباره به گذشته برمی‌گردم؛ به دورانی که عشق به این رنگ و این هویت را یاد گرفتم. به این امید که چهره‌های تازه‌ای که حالا فرصت پیدا کرده‌اند، پرسپولیس جدیدی بسازند و دوران پرافتخاری رقم بزنند. افتخار پوشیدن پیراهن پرسپولیس را کلمات نمی‌توانند توصیف کنند. از طرفداران پرسپولیس نفر به نفر بابت این سال‌ها ممنونم. دوستتان دارم و یک لحظه اولویتی جز خوشحالی شما و موفقیت پیراهن تیممان نداشتم. امیدوارم به یاد تمام روزهای خوب و دشوارمان کنار هم، جایی در قلبتان داشته باشم.