اکبر عبدی با ویژگی‌های برجسته درک کاراکتر، گریم‌پذیری چهره، توانایی تغییر صدا، شناخت و تسلط به زبان‌ها، گویش‌ها و لهجه‌های متعدد، قدرت بداهه‌گویی و داشتن «آن» عشق در بازیگری جهت تأثیر بر مخاطب، در آثار پرفروش زیادی موفق به نقش‌آفرینی می‌شود که این امر نشان‌دهنده توانایی او در هر دو وجه سینما یعنی سینمای قائم به اندیشه و سینمای قائم به گیشه است. این نکات بخشی از یادداشت آریو همتی منتقد سینما و نویسنده کتاب «جهان سینما در وضعیت ابرفیلم» است که به‌تازگی منتشر‌شده و نویسنده آن در یادداشتی با عنوان «اکبر عبدی، بازیگر مؤلف» که برای انتشار در اختیار ایسنا قرار داده، آورده است: اکبر عبدی بازیگر مؤلف و مطرح سینمای ایران و مهم‌ترین بازیگر کمدی تاریخ سینما در کنار نصرت کریمی و نصرت‌الله وحدت، جایگاهی ماندگار در تاریخ سینما دارد. نخست بحث انتخاب اثر و نقش است. آیا نقشی که انتخاب‌شده به شکل پیشینی به آن پرداخت‌نشده یا اگر شده آیا پتانسیلی در آن جهت کشف وجود دارد؟ این انتخاب برای «اکبر عبدی‌» در فیلم‌های مؤلف او « اجاره‌نشین‌ها»، «ای ایران »، «مادر‌»، «دلشدگان‌»، «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما»، «هنرپیشه » و «آدم‌برفی» وجود دارد. تمام این آثار و کاراکترهای خلق‌شده همه پتانسیل‌مند بوده و فرصت مناسب برای کشف داشته‌های بازیگری اکبر عبدی را فراهم کرده است. بحث دگر‌سوژگی یعنی اینکه بازیگر به شکل «شعور کلمه‌محور» و با «آگاهی بر آگاهی» یا به شکل «غریزی تشعشعی‌» به این رسیده باشد که کاراکتر ابژه نیست، بلکه کاراکتر نیز در جایگاه نگریستن به جهان قرار دارد و برای او به‌اصطلاح دگرسوژه محسوب می‌شود، باز‌هم در تمامی فیلم‌های مؤلف و بازی‌های مؤلف اکبر عبدی در این آثار، این امر رعایت می‌شود. در دیالکتیک ادراکی برخلاف دیالکتیک تضاد که نقش و بازیگر در آن‌تِز و آنتی‌تِز محسوب می‌شوند، اینجا هر دو تز هستند و شبیه پرتوهای مختلف خورشید در ساحت اتفاق پسینی هم‌افزا و جنس سوم‌وار اتفاق می‌افتند.
«مادر‌» یکی از الگوی باشکوه بازیگری در تاریخ سینمای ایران در این گزاره بی‌همتاست و البته دیگر بازی‌های مؤلف عبدی نیز دارای این شاخصه می‌باشند. مفهوم سوژه‌های شناور یعنی اینکه بازیگر از ابتدا تا انتها حق نشستن در جایگاه سوژه و نگریستن به جهان را ندارد اما حق دارد به‌عنوان بخشی از حقیقت به شکل هم‌افزا با کاراکتر در جایگاه سوژه قرار گیرد. سوژه شناور فرصت مناسبی برای عبور از (‌دیکتاتوری متن، صدا، بازی، یا کاراکتر است) و در برآیند نهایی با جنس سومی از تمامی این‌ها بدون انکار و تحقیر هیچ صدا، بازی یا کاراکتری مواجهه خواهیم بود که اوج این امر در «آدم‌برفی» اتفاق می‌افتد ولی باز تمامی آثار و بازی‌های تألیفی اکبر عبدی واجد چنین خصلتی می‌باشند. اکبر عبدی با ویژگی‌های برجسته درک کاراکتر، گریم‌‌پذیری چهره، توانایی تغییر صدا، شناخت و تسلط به زبان‌ها، گویش‌ها و لهجه‌های متعدد، قدرت بداهه‌گویی و داشتن «آن» عشق در بازیگری جهت تأثیر بر مخاطب در آثار پرفروش زیادی موفق به نقش‌آفرینی می‌شود که این امر نشان‌دهنده توانایی او در هر دو وجه سینما یعنی سینمای قائم به اندیشه و سینمای قائم به گیشه است و البته گاهی در برخی آثار مانند «اجاره‌نشین‌ها» یا «آدم‌برفی» قائم بر هر دو نوع از سینماست. در زمینه سینمای کمدی رده اول ایران اکبر عبدی در کنار نصرت کریمی، نصرت‌الله وحدت، پرویز صیاد، مهران مدیری، فاطمه معتمدآریا، ایرج طهماسب، سروش صحت و رضا عطاران قرار دارد.