به احترام نفس‌هایی که پای ورزش فارس گذاشتی
مردی که برای ساختن آمد

جلیل دوران، قهرمان دیروز و معمار نسل‌های طلایی فوتبال فارس

بعضی نام‌ها را نمی‌توان فقط در یک رشته ورزشی یا یک دوره تاریخی خلاصه کرد. نام جلیل دوران از همان نام‌هاست؛ مردی که خود طعم قهرمانی در دو و میدانی را چشید، در رقابت‌های ورزشی آسیایی حضور داشت و بعدها بخش بزرگی از عمر خود را در قامت مربی و سازنده، پای فوتبال و فوتسال فارس و ایران گذاشت.
دوران از نسلی است که ورزش را با عشق، تعصب و سخت‌کوشی آموخت؛ نسلی که برای دیده‌شدن وارد میدان نمی‌شد، بلکه برای ساختن می‌آمد. او پس از دوران قهرمانی، مسیر مربیگری را انتخاب کرد و سال‌ها در رده‌های پایه به پرورش استعدادهایی پرداخت که بعدها نامشان در فوتبال ایران شنیده شد.
در روزهایی که فجر شهید سپاسی شیراز به‌معنای واقعی کلمه به «کارخانه بازیکن‌سازی» فوتبال ایران شهرت داشت، جلیل دوران از مربیانی بود که در این چرخه سازندگی نقش داشت. او بازیکنان نوجوان و جوان را تحویل می‌گرفت، آموزش می‌داد، برای‌شان شخصیت فوتبالی می‌ساخت و بسیاری از آن‌ها بعدها راه خود را در فوتبال حرفه‌ای ایران پیدا کردند.
شاید تعداد شاگردان و بازیکنانی که از دانش و تجربه او بهره برده‌اند، آن‌قدر زیاد باشد که نتوان نام همه را در یک مطلب آورد؛ اما مهم‌تر از نام‌ها، اثری است که یک مربی سازنده در زندگی ورزشی نسل‌ها باقی می‌گذارد.
جلیل دوران بعدها در فوتسال نیز به سطح ملی رسید و در کادر فنی تیم ملی فوتسال ایران فعالیت کرد؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد مسیر ورزشی او تنها به فوتبال فارس محدود نماند و دانش و تجربه‌اش در سطح ملی نیز مورداستفاده قرار گرفت.
اما پشت این کارنامه ورزشی، یک نام خانوادگی بزرگ نیز قرار دارد؛ دوران. جلیل، برادر شهید والامقام خلبان عباس دوران است؛ قهرمانی که نامش با دفاع از ایران و ایثار برای میهن گره خورده است.
و حالا روزگار، برای جلیل دوران فصل دشواری رقم زده است.
این پیشکسوت ارزشمند فوتبال و ورزش فارس، این روزها با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کند و در مسیر درمان قرار دارد. مردی که سال‌ها برای ایستادن دیگران تلاش کرد، امروز بیش از همیشه چشم‌انتظار دعای خیر مردم، شاگردان، ورزشکاران و دوستانش است.
جلیل دوران عزیز؛ تو سال‌ها سازنده بودی، بازیکن ساختی، نسل ساختی و به فوتبال این سرزمین خدمت کردی. امروز نوبت ماست که نامت را به نیکی بر زبان بیاوریم و برای سلامتی‌ات دعا کنیم.
جامعه ورزش فارس هنوز منتظر توست؛ برگرد استاد، این بار شاگردانت برای سلامتی معلم خود دعا می‌کنند.
خدایا، به حرمت سال‌ها خدمت این مرد بزرگ، شفای عاجل و کاملش را مقدر فرما.