[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۲۲
  • دوره جدید

خداحافظ ارژن ، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: در چندسال گذشته و در میان تماشاگرانی که برای تماشای بازی‌های‌ارژن در لیگ برتر و لیگ یک فوتسال به سالن شهید ابوالفتحی می‌رفتند، یک جوان لاغر اندام دارابی همواره جزو محبوب‌ترین چهره‌ها به شمار می‌رفت. سید مصطفی فخری متولد 1374  با تکنیک مثال زدنی و نوع بازی‌اش که کاملاً در خدمت تیم بود، یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان ارژن در سال‌های‌اخیر محسوب می‌شد و البته یکی از با سابقه‌ترین‌ها. اگر آمار دقیقی از تعداد بازی‌های‌همه بازیکنان ارژن در حدود یک و نیم دهه فعالیت در سطح اول فوتسال ایران در دسترس بود، شاید فخری یکی از سه بازیکنی باشد که بیشترین تعداد بازی را برای این باشگاه دوست داشتنی انجام داده‌ است.
اما در آستانه کامل شدن یک دهه از حضور فخری در لباس ارژن، این بازیکن خبر جدایی‌اش از این باشگاه را اعلام می‌کند: "برای گذراندن خدمت سربازی به پاس تهران پیوسته‌ام"
او در مورد دلیل این تصمیم خود به شیراز نوین گفت: من تا کنون دانشجو بودم و برای همین تا این سن(25 سالگی) به خدمت اعزام نشده بودم، اما حالا سربازم و باید فوتسالم را در یک تیم نظامی ‌ادامه بدهم. بنابراین تصمیم گرفتم به تیم پاس تهران که در لیگ یک حضور دارد بروم و پس از آن هم مشخص نیست به ارژن برگردم یا نه. شاید در تیم دیگری بازی کنم یا حتی به خارج بروم.
البته فخری در پاس چندان هم تنها نیست. 4 ارژنی دیگر هم به پاس پیوسته‌اند! حمید قهرمانی یکی از بهترین بازیکنان فصل گذشته به همراه رضا طهماسبی، بازیکنان فعلی ارژن بودند که حالا راهی پاس شده اند و همچنین دو بازیکنی که تا دو فصل پیش جزو ارژن بودند نیز راهی این تیم شده‌اند: جعفر نجفی و مهدی زاهدی. بنابراین پاس بدون شک یکی از شانس‌های‌مسلم صعود به لیگ برتر فوتسال خواهد بود، هر چند مشخص نیست که فصل جدید رقابت‌های‌لیگ برتر و لیگ یک فوتسال از چه زمانی آغاز شود. اما ارژن با از دست دادن دو مهره کاملاً کلیدی (فخری و قهرمانی) و همچنین یکی از جوانان آینده‌دار خود(رضا طهماسبی) باید از هم اکنون به فکر پیدا کردن جانشینانی مناسب باشد.
فخری همچنین از همین سن کم به دنبال ایجاد مدرسه فوتسال است و فعالیت‌هایی در این زمینه انجام می‌دهد: من مدرک مربیگری دارم اما چون کارت پایان خدمت ندارم فعلاً نمی‌توانم مدرسه فوتسال به نام خودم احداث کنم. اما در داراب با همکاری آقای البرزی مدرسه فوتسال وحدت را راه‌اندازی کرده‌ایم. انشالله سربازی‌ام که تمام شد خیلی جدی‌تر کار این مدارس را دنبال می‌کنم و شاید در شیراز هم فعالیت کنم. بستگی دارد چه زمانی بتوانم برگردم. چون ممکن است بعد از خدمت به خارج بروم و در سی و چندسالگی به فارس برگردم.
وی همچنین درباره شیوع کرونا و چگونگی گذراندن دوران قرنطینه می‌گوید: ما نکات بهداشتی را رعایت می‌کردیم و در خانه می‌ماندیم. ترس خاصی هم از کرونا نداشتم، نهایتش این بود که می‌گرفتیم و زندگی تمام می‌شد(خنده)  نباید خیلی غصه بخوریم از این بابت. در شهرستان داراب و روستاهایش حدود نود نفر مبتلا داشتیم که حدود نیمی ‌از این تعداد مربوط به شهر داراب بودند. در این مدت قرنطینه هم به تمرین در خانه با وسایل ورزشی پرداختم که بد هم نبود. از هیچی بهتر بود.
مصطفی فخری در پاسخ به این سوال که حضور در پاس از نظر مالی هم برایش عایدی دارد یا خیر گفت: برای ما که سربازیم از قرارداد مالی خبری نیست و همان حقوق 220 هزارتومنی سربازی را دریافت می‌کنیم.
همانطور که اشاره شد، فخری همواره جزو بازیکنان محبوب ارژن بوده و سال‌های‌خوبی را در کنار هواداران این تیم گذرانده است. خود او در این باره می‌گوید: حضور در ارژن به طور کلی خیلی خوب بود. هشت سال عضو ارژن بودم و خاطرات خوب و بد زیادی با این تیم دارم. همان سال اول(فصل 91-90) به همراه این تیم از لیگ برتر به لیگ یک سقوط کردم که خاطره بدی بود. در همین فصل اول گلم را در 16 سالگی به تیم قدرتمند صبای قم زدم که بازیکنانی چون اصغر حسن‌زاده را در اختیار داشت. اما فصل 95-94 توانستیم به لیگ برتر صعود کنیم که این جزو بهترین خاطراتم بود. ولی در همین فصل رباط صلیبی‌ام پاره شد که باز هم جزو خاطرات بدم محسوب می‌شود.
او درباره این مصدومیت می‌گوید: در آن فصل ما به همراه دانشگاه آزاد به لیگ برتر صعود کردیم. در بازی رو در رو مقابل دانشگاه و در تهران، شش بر چهار پیروز شدیم که احتمالا بهترین بازی من برای ارژن محسوب می‌شود. من در آن بازی چهار گل زدم. دانشگاه آزاد تیم خیلی پرمهره‌ای بود و حسین شمس هم مربی این تیم بود. اما در دیدار مقابل همین تیم در شیراز، تنها شکست آن فصل را تجربه کردیم و من در همین بازی در برخورد با دروازه‌بان این تیم از ناحیه رباط صلیبی دچار آسیب دیدگی شدم. اما مهم این بود که توانستیم به لیگ برتر صعود کنیم.
فخری ادامه می‌دهد: ارژن باشگاه خوبی بود. مشکلات مالی داشتیم که البته برای همه شرکت‌ها و باشگاه‌ها پیش آمده بود. من هم هشت سال خوب را در این تیم سپری کردم و فکر می‌کنم پس از هشت سال نیاز داشتم بروم و بازی در جای جدیدی را تجربه کنم. من همیشه در ارژن با مربیانم راحت بودم و چیزهای زیادی از آقایان نعمت‌الهی و کمالی یاد گرفتم. با مهندس کریمی‌هم خیلی ارتباط نداشتم اما وی هم انسان خوبی بود.
این بازیکن 25 ساله در پاسخ به این سوال که بهترین بازیکنی که در ارژن کنارش بازی کرده چه بازیکنی بوده گفت: باید بگویم که واقعاً همه بچه‌ها خوب بودند. جعفر نجفی، محمد بیضایی‌نژاد، میثم برمشوری... نمی‌توانم تک تک اسم ببرم چون همه خوب بودند.
دروازه‌بان‌های‌خیلی خوبی مثل حمید داریوش و مجتبی بذرافشان داشتیم و جواد اسفندیاری هم در فصلی که هفت بازی ابتدایی در دروازه ما قرار گرفت بهترین دوران فوتبالش را پشت سر گذاشت و با حضور او تیم ما رتبه دوم جدول بود. کار سختی است که بخواهم از تعدادی از بچه‌ها نام ببرم چون قطعاً نام بقیه از قلم می‌افتد.
تماشاگران ارژن همیشه فخری را با شعاری تشویق می‌کردند که در آن از او طلب زدن گل با ضربه قیچی برگردون می‌کردند. خود او در این باره می‌گوید: من بارها تلاش کردم که چنین گلی بزنم اما بدشانسی مانع شد. مقابل حفاری اهواز هم یکی زدم که به تیر برخورد کرد.
پایان بخش صحبت‌های‌سید مصطفی فخری، جملاتی کوتاه خطاب به هواداران پرشور این تیم بود: تماشاگران همیشه به من لطف داشتند. من هرگز توهینی از آنها نشنیدم اما اگر هم اعتراضی کرده‌اند، حتماً مشکل از من بوده. آنها همیشه من و تیم را خوب تشویق کردند و از تک تک هواداران خوب ارژن تشکر می‌کنم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی