[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۱۷
  • دوره جدید

محیط‌زیست امانت آیندگان ما، روزنامه شیراز نوین

کره زمین و محیط‌ز‌یست آن یک سرمایه مشترک برای نسل‌های حاضر و نسل‌های آینده است. تمام برنامه‌ها و قوانینی که برای حفاظت از محیط‌ز‌یست مصوب و اجرا می‌شود، در حقیقت گام برداشتن در مسیر حفظ این سرمایه بی‌نظیر خدادای برای نسل‌های بشری است. اصل پنجاهم قانون اساسی با تأکید بر حفاظت و صیانت از محیط‌ز‌یست، اهمیت و حساسیت سیاست‌های محیط‌ز‌یستی را برای همگان روشن کرده است. محیط‌ز‌یست، یک مسئله منطقه‌ای ‌و حتی ملی نیست و باتوجه به تأثیر متقابل جریان‌های‌زیستی بر زندگی ساکنان زمین، یک موضوع جهانی است. حفظ محیط‌ز‌یست باید به یک فرهنگ عمومی‌و یک قانون اخلاقی برای همگان تبدیل شود تا با محیط‌ز‌یستی عاری از آلودگی، زندگی سالم همراه با توسعه پایدار را رقم بزنیم. امروزه شاهد برخی بی‌توجهی‌ها و نادیده گرفتن ارزش این میراث گران بهای طبیعی توسط برخی از مردم که نتیجه عدم فرهنگ‌سازی و آگاهی بخشی در بخش‌های‌آموزشی و فرهنگی و سنین پایه است هستیم و این ناآگاهی منجر به بروز بحران‌های‌زیست محیطی فراوانی شده است. از سوی دیگر شاهد چندگانگی نگاه مدیران و مسئولان به مفاهیم زیست‌محیطی هستیم که تنوع سلیقه، نبود تخصص و آشنایی با این شرایط، نبود برنامه‌ریزی بلندمدت و همچنین امکانات لازم زمینه‌ساز تخریب گسترده‌تری در محیط‌ز‌یست شده است. یقین داشته‌باشیم که حفظ محیط‌ز‌یست نه تنها وظیفه سازمان‌های‌دولتی از جمله محیط‌ز‌یست و منابع طبیعی است که تک تک مردم و مدیران در هر بخش و حوزه‌ای‌فراخور وظایف و مسئولیت‌هایشان در قبال محیط‌ز‌یست هم مسئول هستند و باید پاسخگو باشند. در طول سال‌های گذشته و اکنون نیز، ایران بصورت مستمر دچار حوادثی ازقبیل زلزله، سیل، آتش‌سوزی و خشکسالی بوده است. اما هر سال بعد از رخداد حادثه، نه سطح تخریب پایین آمده است و نه کیفیت مقابله و روبرویی با حوادث بالا رفته است. ظاهراً مسئولان به این شرایط عادت کرده‌اند که حادثه می‌آید و می‌رود و بعد تا سال آینده هم خدا کریم است. دراین میان هم مردم و تشکل‌های‌مردم نهاد به کمک هموطنانشان می‌آیند و بعد همه چیز فراموش می‌شود. نباید این گونه باشد، نباید یک رودخانه دریک شهر واستان در طی چندین سال با یک بارش طغیان کند و شهر را در سیل فروبرد. نباید یک منطقه از جنگل و مرتع در یک شهرستان هر سال دچار آتش‌سوزی شود و خاکستر شود. آیا در طول این چهار دهه نمی‌شد از درآمد سرشار نفتی برای هر استانی و مخصوصاً استان‌هایی که همیشه با بحران‌هایی چون آتش‌سوزی روبرو هستند امکانات اطفای حریق(هواپیما و بالگرد و .... ) بصورت تخصصی تهیه کرد؟ چرا در برخی از شهرستان‌ها و بخش‌های‌کشور حتی یکی ماشین  برای رسیدن به محل حادثه هم پیدا نمی‌شود. در مواقع بحران مدیریت زمان حرف اول را می‌زند. تماس با مرکز و امداد گرفتن و منتظر ماند تا هواپیما و بالگرد و آتش‌نشان از مرکز راه بیفتد و بیاید، یعنی همه چیز بر باد رفته است. برای مدیریت اینگونه شرایط باید مجلس شورای اسلامی‌وارد عمل شود و قوانین و بودجه و برنامه لازم  را مدون کند قبل از آنکه  تصویر سوختن و زغال شدن حیات وحش و خاکستر شدن درختان، فضای مجازی و رسانه‌ها را پر کند، زیرا که دراین موقع اشک ریختن مسئولان و آه کشیدن مردم دردی را درمان نمی‌کند. برای مدیریت کردن همفکری و برنامه‌ریزی لازم است. باید ستادهای بحران با توجه به نوع حادثه و کیفیت و کمیت آن حادثه محیط‌ز‌یستی تشکیل گردد تا در مواقع بروز حادثه همه طبق برنامه‌های‌از پیش تعیین شده عمل کنند نه اینکه به دنبال افراد و مسئولان امر برای تشکیل جلسه و چه کنم چه کنم‌ها در زمانی محدود بگردیم. مدیریت دراین حوزه، مدیریت آینده نگرانه براساس تجربه‌ها و پیش‌بینی و نیاز سنجی در هر منطقه باید صورت گیرد. برای هر منطقه با توجه به شرایط اقلیمی‌و حیات وحش و توپوگرافی آن منطقه نقشه‌های ‌راه  ترسیم شود. اگر امکانات و بودجه برای هر استان و شهرستان نیست که هست، امکانات بصورت منطقه‌ای‌آماده و توزیع شود تا بتوان در صورت بروز حادثه امکانات سایر شهرها و استانهای مجاور محل حادثه در کمترین زمان به محل حادثه برسند. چندین سال است که جنگل‌ها و مراتع کشور دچار آتش‌سوزی می‌شوند و قبل از هر مقابله‌ای ‌با آن مردم و تشکل‌های‌مردمی ‌و محیط‌زیست هستند که با بیل و شاخه درخت بدون هیچ امکاناتی برای مهار آتش اقدام می‌کنند. زیرا که تا  رسیدن مأموران، مسئولان و هماهنگی و نامه نگاری  و امدادرسانی، سطح وسیعی از مراتع  و جنگل خاکستر می‌شود و بعضاً می‌فهمیم که درآن منطقه هیچ امکاناتی برای مهار آتش وجود ندارد و باید چشم انتظار معجزه بود. توان علمی‌و صنعتی کشور امروز در حدی هست که بتوانند پاسخگوی نیازهای این حوزه باشند. صنعت  ما امروزه می‌تواند براحتی امکانات اولیه اطفای حریق و نجات را تولید کند.
 شرکت‌های‌دانش بنیان باید وارد این حوزه شوند و نیازها را برطرف کنند. از توان برگزیدگان جشنواره‌های‌خوارزمی‌ و المپیادی‌ها و مخترعین جوان باید استفاده کرد قبل از بورس دانشگاه‌های غربی گرفتن در راه تولید و شکوفایی کشور استفاده شود. سیاست را باید از محیط‌ز‌یست دور کرد. سیاست از هرچه مسائل زیست‌محیطی دور شود و تخصص و تجربه و فناوری  و فرهنگ سازی نزدیک شود، قدرت کنترل آن بیشتر می‌شود. پاسداشت طبیعت و محیط‌ز‌یست کشورمان نیاز به مشارکت همگانی دارد، زیرا که طبیعت مظهر گویای وجود خداوند است و تعدی به مظاهر الهی گناهی نابخشودنی است. هفته محیط‌ز‌یست  بهانه‌ایست تا از همه آنهایی که جان و جسم و آبرویشان را در راه حفظ محیط‌ز‌یست فدا می‌کنند، یادی کنیم. از محیط‌بانانی که با جان  و دل از نغمه دلنشین یک کبک کوهی  و شکوه یک پلنگ ایرانی حفاظت می‌کنند، تقدیر کرد. هفته محیط‌ز‌یست باید از آنهایی تشکر کرد که مردانه برای احیای تالاب‌ها و دریاچه‌ها تلاش می‌کنند سخن گفت. هفته محیط‌ز‌یست باید از همه آنهایی که مناطق حفاظت شده را با حیات وحشش عاشقانه حفاظت می‌کنند صمیمانه تشکرکرد. هفته محیط‌ز‌یست باید یک سال باشد برای همه آنهایی که آب و خاک و هوا را با رفتارهای ناسالمشان آلوده نمی‌کنند و پاک نگه می‌دارند. بیایم همه باهم، حفظ محیط‌ز‌یست سالم که زمینه ساز زندگی سالم است را سرلوحه فعالیت‌ها و برنامه‌های‌زندگی قراردهیم تا میراثی که در دستان ما امانت است را به صاحبانش که آیندگان هستند، تحویل دهیم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی