[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۵۳
  • دوره جدید

تعلیق را بردارند می‌توانم المپیکی شوم، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: تعطیلی مسابقات ورزشی در ماه‌های اخیر تقریباً به تمامی اقشار جامعه ضربه زد اما جامعه ورزش یکی از آسیب پذیرترین حوزه هایی بود که کرونا به تمامی اعضای آن ضربه زد. در این میان، رشته جودو در ایران علاوه بر کرونا، با یک معضل جدی دیگر هم روبه‌روست: تعلیق!
جودوی ایران پس از اتفاقاتی که برای سعید ملایی در رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۱۹ توکیو رخ داد، از سوی فدارسیون جهانی تعلیق شد و فعالیت تمامی قهرمانان این رشته که خود را برای حضور در رقابت‌های مقدماتی المپیک آماده می‌کردند تحت تأثیر این اتفاق قرار گرفت.
یکی از این قهرمانان «تورج چناری» جودوکار مطرح اهل شیراز است. این قهرمان 25 ساله از خللی که کرونا و تعلیق در مسیر موفقیت هایش ایجاد کرده اند احساس نا امیدی می‌کند اما همچنان تلاش می‌کند تا در صورت فروکش کردن شیوع کرونا و همچنین رفع تعلیق جودوی ایران، بتواند شانس خود برای رسیدن به المپیک 2021 توکیو را امتحان کند. با او گفت و گویی کرده ایم که در ادامه می‌خوانید:
با محدودیت‌های کرونایی، تمرینات چطور می‌گذرد؟
خب طبیعتاً کیفیت قبل را ندارد. یک مدت است که باشگاه‌های بدنسازی باز شده اند و داریم تمرینات را دنبال می‌کنیم تا بدن‌ها برگردد به حالت قبل. پیش از این هم در خانه تمرین می‌کردیم و همچنین کوهنوردی، دو و مرور فن را در دستور کار داشتیم اما خب نه به آن کیفیتی که در تیم ملی و باشگاه خودمان تمرین می‌کردیم. به هرحال سعی کردم حداقل 50 درصد آمادگی را حفظ کنم.
مشخص شده که چه زمانی در مسابقات حضور پیدا می‌کنید؟
نه هنوز که چیزی اعلام نشده. آخرین مسابقاتی که در آن شرکت کردم مسابقات قهرمان کشوری بزرگسالان بود که آبان ماه سال گذشته برگزار شد که نایب قهرمان ایران شدم. یکی دو ماه پیش از آن هم در مسابقات المپیک ارتش‌های جهان شرکت کرده بودم. بعد از آن هم در مسابقات انتخابی تیم ملی شرکت کردم که به این بیماری برخورد کردیم و همه چیز لغو شد.
متولد چه سالی هستید در کجا؟
من سال 1374 در محله دشت چنار شیراز به دنیا آمدم.
از کی وارد ورزش شدی؟
من از حدود 6-7 سالگی ژیمناستیک کار می‌کردم تا 14-15 سالگی. از آن زمان هم به جودو آمدم.
چرا جودو؟
من علاقه زیادی به کشتی داشتم. در مسابقاتی هم شرکت کردم و چند مدال استانی هم دارم اما به خاطر آن دیسیپلینی که در جودو وجود دارد و آن تمیزی و کلاسی که به عنوان یک ورزش ژاپنی دارد، پدرم من را تشویق کرد که به این رشته بروم. 
الان پشیمان نیستی از این انتخاب؟
-پشیمان که نه. ولی متأسفانه این روزها جودو تعلیق شده و آدمی مثل من که حالا با 25 سال سن، درس و سربازی ام را تمام کرده ام و همه همّ و غمم این بوده که به تیم ملی برسم و بتوانم مدال آسیایی و جهانی بگیرم، حالا امیدهایم کمرنگ شده. می‌گویند این تعلیق ادامه دارد و آن هایی که هم سن و سال من هستند خیلی ضربه می‌خورند. می‌شویم نسل سوخته. با این وضعیت تلاش‌های ما هیچ فایده ای ندارد. حتی بچه هایی کم سن و سالی که ممکن بود وارد جودو شوند، وقتی ببینند خبری از مسابقات بین المللی و کسب مدال‌های جهانی و آسیایی توسط جودوکاران ایران نیست، از حضور در این ورزش دلسرد می‌شوند. در اردوهای تیم ملی از بازیکن 18 ساله داشتیم تا 30 ساله. کسی که 30 ساله بوده حالا مجبور به خداحافظی شده و دست شسته از ادامه جودو. یکی مثل من که 25 ساله هستم دلسرد شده ام و راه برگشتی هم ندارم. فقط باید تمرین کنیم و امیدوار باشیم که تعلیق جودو رفع شود. آقای میراسماعیلی (رئیس فدراسیون) هم پیگیر ماجرا هستند و امیدوارم موفق شوند.
از افتخاراتت در رشته جودو بگو.
قهرمانی جوانان کشور، قهرمانی و نایب قهرمانی بزرگسالان کشور، حضور در مسابقات المپیک دانشجویان جهان 2017، کسب مقام پنجمی مسابقات المپیک ارتش‌های جهان 2019 که توانایی کسب مدال را هم داشتم. خیلی به سکو نزدیک بودم اما نتوانستم.
به طور کلی جایگاه جودو ایران در جهان کجاست؟
جایگاه ایران در طول سال‌های مختلف فراز و نشیب‌های زیادی دارد. مثلاً در مسابقات جهانی باکو یک طلا و یک برنز گرفتیم و فکر می‌کنم سوم جهان شدیم. اما گاهی هم ضعیف تر کار می‌کنیم و پایین می‌رویم. نمی‌توان گفت جایگاه پایین یا بالایی داریم اما این تعلیق اگر ادامه دار باشد می‌تواند باعث پسرفت جودو شود.
امید داری که در صورت رفع تعلیق بتوانی سهمیه المپیک را بگیری؟
ببینید من تا الان 4 سال ملی پوش بوده ام و در دو رویداد جهانی شرکت کرده ام. این امید را داشتم که بتوانم در مسابقات قاره هم کسب مدال کنم و به روند رو به رشدی هم داشتم. یکی از ویژگی‌های من که خیلی کم برای سایر ورزشکاران پیش می‌آید این بود که وقتی سنم به رده سنی بزرگسالان رسید توانستم به اوج برسم و در سطح بدرخشم. در کل استان فارس شاید به اندازه انگشتان یک دست قهرمان کشوری در بزرگسالان داریم، چه برسد به اینکه بروند در مسابقات جهانی بین 5-6 نفر برتر قرار بگیرند. اما خوشبختانه من توانستم در بزرگسالان چند سال پیاپی نفر اول و دوم ایران باشم و چند اعزام خوب هم داشته ام. سال گذشته در مسابقات جهانی حریفی را شکست دادم که قهرمان جوانان جهان بود و رنک یک جودوی جهان را داشت. در همان دور اول به این حریف هلندی برخورد کردم و شکستش دادم. می‌خواهم بگویم من این توانایی را دارم که اگر تعلیق جودو رفع شود، بتوانم به سهمیه المپیک دست پیدا کنم. دیدگاه خودم این است که چه در وزن 81 کیلوگرم و چه در وزن 90 کیلوگرم توانایی انجام این کار را دارم. دیدگاه مربیانم هم همین است. 
وضعیت جودوی فارس را چطور می‌بینی؟ شرایط راضی‌کننده است؟
در این چندسالی که خودم در مسابقات کشوری شرکت می‌کنم، همواره فارس بین سه تیم برتر ایران بوده. اما خب از نظر رسیدگی کمی در مضیقه هستیم. توقع رسیدگی‌های بیشتری داریم. جودوی فارس این گونه نیست که بگوییم مثلاً 20 ورزشکار در تیم ملی دارد. سه ملی پوش بزرگسالان داریم، دو ملی پوش نوجوانان و یکی دو ملی پوش هم در رده سنی جوانان. تعدادمان خیلی زیاد نیست و برای همین توقع داریم خیلی بهتر به ما رسیدگی شود. رئیس هیئت هم تا آن جایی که در توان دارد، شرایط را برای ما فراهم می‌کند اما شرایط اقتصادی جامعه ما جوری است که این میزان رسیدگی، چندان دردی از ما دوا نمی‌کند. خود من سال هاست که دارم از جیب خرج می‌کنم. اگر وضعیت مالی خانواده ام جوری بود که تحت فشار قرار می‌گرفتم، نمی‌توانستم تا همین جا هم ادامه بدهم. تقریباً همه بچه‌های ملی پوش در رشته‌های مختلف دارند از جیب خرج می‌کنند. پولی که از هیئت به ما می‌رسد، نهایتا یکی دو میلیون تومان آن هم پس از قهرمانی در مسابقات کشوری است یا پول بلیت اتوبوس. در سال 97 که قهرمان ایران شدم حدود 30 میلیون تومان هزینه کردم اما در نهایت چیزی کمتر از یک میلیون تومان دریافت کردم. کار در این شرایط خیلی سخت است.
پس با این وضعیت، کسب مدال جهانی یا المپیک برای شما اهمیت دوچندانی دارد.
بله من تمام هزینه‌ها و سختی هایی که متحمل می‌شوم برای این است که بتوانم به چنین مدال هایی دست پیدا کنم تا در پایان دوران حرفه ای ام بتوانم جایگاه مناسبی داشته باشم و لنگ کار کردن نباشم. تا همین جا بالغ بر صد میلیون تومان برای ورزش هزینه کرده ام. بخشی از این پول را پدرم تأمین کرده و بخشی را هم خودم با مربیگری آمادگی جسمانی تأمین کرده ام. از سال 94 عضو تیم ملی هستم، درس و سربازی ام را هم تمام کرده ام اما حالا شغلی ندارم و ورزشم هم تعلیق شده و خانه نشین هستم. 
حرف پایانی.
امیدوارم تعلیق جودو برداشته شود. بودجه‌ها بیشتر شود و یک دری باز شود که فقط بچه‌ها از حضور در جودو دلسرد نشوند. اگر این بچه‌ها پس از سال‌ها حضور در جودو بخواهند آن را کنار بگذارند، سرخورده می‌شوند و معلوم نیست سرنوشتشان چه خواهد شد. در پایان از مربی خوبم آقای جناب زاده که یکی از بزرگ‌ترین مربیان ایران هستند و خیلی برایم زحمت کشیده اند، از پدر و مادرم که همیشه و همه جا همراه من بودند و همچنین آقای زارع نژاد رئیس هیئت جودوی استان فارس که هر چه از دستشان برآمده برایم انجام داده اند، تشکر و قدر دانی می‌کنم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی