[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۴۸
  • دوره جدید

به یک هیئت بسکتبال قوی نیازمندیم، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: بسکتبال فارس سال‌هاست که از روزهای اوج خود فاصله گرفته و یکی از ورزش‌های افول کرده استان به شمار می‌رود. حدود 4 سال از آخرین حضور تیم بسکتبال مردان فارس در لیگ برتر می‌گذرد و تنها نماینده فارس در لیگ برتر بسکتبال بانوان نیز بهمن ماه سال گذشته با کسب نتایجی ضعیف به رقابت‌های دسته یک سقوط کرد.
با سرور روانی پور، یکی از مربیان باتجربه بسکتبال فارس گفت و گو کردیم تا از حال و روز بسکتبال بانوان آگاه شویم. او در این مصاحبه صراحتاً از هیئت بسکتبال فارس انتقاد و نسبت به تغییر در نگرش اداره ورزش فارس به این رشته ورزشی ابراز امیدواری کرد.

مردم نمی‌توانند درک کنند
ما پرستارها چه می‌کشیم

این روزها مشغول چه کاری هستید؟
من پرستار هستم و مشغول کار در بیمارستان.
با بیماران کرونایی هم سروکار دارید؟
به صورت مستقیم نه اما بعضی مواقع بیمارانی مراجعه می‌کنند که یا مشکوک هستند یا تست قفسه سینه‌شان مثبت شده و منتظر جواب آزمایش هستند. یعنی غیرمستقیم ارتباط داریم با این بیماران.
شرایط چطور است؟
نسبت به چند ماه قبل شرایط خوب نیست.
برای کادر درمان این وضعیت ترسناک نیست؟
ببینید ما همیشه با انواع و اقسام بیماری‌ها دست به گریبان بوده ایم که گاهی واگیردار هم بوده اند. منتها الان این کرونا شدت همه گیری بیشتری دارد و ناشناخته هم هست، برای همین شرایطی که در محیط کار برای ما به وجود می‌آورد خیلی بد است. همه ما داریم اذیت می‌شویم چون مجبوریم به محض ورود، با شرایط بد کار کنیم. قبلاً اگر خسته بودیم، حالا خسته‌تریم. واقعاً مردم نمی‌توانند درک کنند که پرستارها چه می‌کشند. امیدوارم این روزها هرچه زودتر برای همه ما تمام شود.
این روزها در حوزه ورزش هم فعالیت دارید؟
بله. در پیک اول شیوع که همه جا تعطیل بود و فقط از طریق فضای مجازی با بچه‌ها کار می‌کردیم. یک سری فیلم‌های آموزشی و بحث‌های تاکتیکی و تکنیکی را مرور می‌کردیم. حالا هم که سالن‌ها باز شده با محدودیت‌های خاص خودمان روبه‌رو هستیم. تعداد بچه‌ها را خیلی کمتر کرده‌ایم. قبلاً با 30-40 نفر تمرین می‌کردیم ولی حالا آنها را جدا کرده ایم و سعی کرده ایم که تعداد نفرات در هر تمرین تا جایی که ممکن است کمتر باشد. یک سری تمهیداتی هم باید به کار ببریم برای جداسازی و گذاشتن فاصله بین نفرات که این‌ها را هم رعایت می‌کنیم.
مشخص شده که چه زمانی در مسابقات حضور پیدا می‌کنید؟
نه حتی فیبا هم چیز بخصوصی اعلام نکرده. حتی در مورد بازی‌های جوانان دختران بود که عنوان کردند فعلاً اگر می‌خواهید مسابقه ای بگذارید باید به صورت انفرادی و تکنیک‌های فردی باشد. من فکر می‌کنم فعلاً بهترین راه حل همین است. فدراسیون هم اعلام کرده که تیم‌ها برای مسابقات اعلام آمادگی کنند ولی من هنوز باشگاهی را نمی‌بینم که فعال باشد. خود ما هم از معدود گروه‌هایی هستیم که داریم تمرین می‌کنیم.
فصل قبل مسابقات چطور گذشت؟
متأسفانه فصل قبل تیم ما به خاطر نداشتن اسپانسر نتوانست در مسابقات شرکت کند. متأسفانه هیئت بسکتبال اسپانسر ما را به جای دیگر هدایت کرد. به تیمی بدون تمرین و فاقد ارزش فنی برای حضور در لیگ برتر. نتیجه هم این بود که این تیم اوت شد و سهمیه فارس در سوپرلیگ از دست رفت. 
چرا این تصمیم گرفته شد؟
این را باید از هیئت بپرسید. من چندین بار خواستم در این باره صحبت کنم ولی هنوز هیچ جوابی نداده اند. جالب اینجاست که می‌گویند می‌خواستیم جوان گرایی کنیم در حالی که نفرات تیمی که سال گذشته در مسابقات حضور پیدا کرد، اکثر ازدواج کرده و بچه دار بودند؛ بدون آمادگی بدنی و فاقد آمادگی فنی جهت حضور در مسابقاتی در این سطح. یک تعداد جوان هم آورده بودند که همگی نیمکت نشین بودند و خانم‌هایی که بازی می‌کردند اکثراً در رده سنی 34 تا 36 سال بودند. واقعاً متأسفم که به این شکل سهمیه استان از بین رفت؛ چیزی که ما سالیان سال بدون حامی مالی نگهش داشته بودیم. همیشه جزو 8 تیم برتر کشور بودیم. به نظر من ورزش استان هم باید جواب این مسئله را بدهد که چرا اجازه داد این اتفاق بیفتد. البته این چیزی نیست که در ورزش فارس مورد عجیبی باشد. ورزش استان به طور کلی به قهقرا رفته است. می‌بینید که اکثر ورزشکاران شیرازی که در سطح حرفه ای کار می‌کنند، در خارج از استان حضور دارند. چرا؟ چه کسی باید جواب بدهد؟ حتی شهرداری شیراز هم باید جواب بدهد که چرا دختران این شهر برای ادامه فعالیت ورزشی شان باید به خارج از استان بروند. استانی به این بزرگی که همیشه ورزش خیز بوده و در حوزه بسکتبال هم حرف‌های زیادی برای گفتن داشته است. من حتی دو سال پیش نزد خانم دکتر دودمان رفتم برای گرفتن کمک مالی. قول دادند که مبلغ ناچیز سه‌میلیون تومان به تیم جوانان ما که دو سال پیش داشت اعزام می‌شد تعلق بگیرد. من شرایط خوبی نداشتم و نتوانستم به آن مسابقات بروم و بچه‌ها خودشان هزینه کردند. بعد ما تمام فاکتورها را جمع کردیم و تحویل دادیم اما هنوز پس از دو سال خبری از آن سه‌میلیون نیست. ظاهراً یک خیر گفته بوده این پول را می‌پردازد اما نمی‌دانیم چه شد. اگر ماهانه یک مبلغ ناچیزی هم کنار گذاشته بودند حالا بعد از دو سال به آن سه‌میلیون رسیده بودیم. خجالت‌آور است برای یک استان به این بزرگی. من فقط امیدوارم حضور رئیس جدید ورزش استان باعث رقم خوردن یک اتفاق خوب برای همه ورزشکاران شود. اگر قرار باشد رئیس جدید بیاید اما باز هم همان آدم‌ها سر جایشان باشند، یعنی هیچ اتفاقی نیفتاده. ما باید از همان ابتدا متوجه شویم که تغییراتی در راه است.
بزرگ‌ترین مشکلی که بسکتبال دختران فارس با آن روبه‌روست چیست؟
من فکر می‌کنم با دو مشکل اساسی مواجه هستیم. یکی حامی مالی و دیگری نداشتن یک هیئت بسکتبال قوی. بچه‌های ما فنی و کارکرده هستند. بسیار پرانرژی و مصمم. کافیست یک اسپانسر و یک هیئت قوی داشته باشیم تا بتوانیم در سطح اول کشور حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشیم. اما متأسفانه در طول این سال‌ها هیچ کمکی از سوی هیئت به ما نشده و فقط گاهی اداره ورزش کمک‌های اندکی کرده است.
درمجموع طی این سال‌ها به شما چقدر کمک مالی شده؟
حدود دو سال پیش مبلغ 20میلیون تومان از طریق شهرداری در اختیار اداره ورزش قرار گرفته بود که تعلق بگیرد به تیم‌های لیگ برتری. تنها تیم لیگ برتری هم ما بودیم. اما از آن 20میلیون فقط 10میلیون به ما رسید. اداره این پول را به هیئت داده بود. یک مدتی این پول را مستقیم به تیم‌ها می‌دادند که بهترین حالتش همین بود. من دوست دارم یک صحبتی بشود که چرا اداره ورزش نباید نظارت کند به عمکرد هیئت‌های استان. چه کسی باید نظارت کند؟ قوانین هیئت‌ها را چه کسی تنظیم می‌کند؟
یعنی می‌گویید پولی که از اداره در اختیار هیئت قرار گرفته تا به تیم‌ها داده شود، معلوم نیست چه می‌شود؟
بله. البته فکر می‌کنم اداره هم همیشه در جریان این مسائل بوده. اگر بوده که متأسفم چرا اقدام نکرده است. اگر هم نبوده که جای سؤال دارد که چرا نبوده! یک نفر باید بیاید این مسائل را پیگیری کند که چرا ما باید عزیزان مردم را از خانه هایشان بیرون بیاوریم و ببریم برای مسابقات تا سطح حرفه ای و لیگ برتر، اما با بدترین شرایط و امکانات. بچه‌های نازنازی مردم که در خانه خودشان همه چیز دارند را می‌بریم و به آنها سختی می‌دهیم و با این حال باز هم افتخارآفرینی می‌کنند برای استان. اما این انصاف است؟ این مسائل برای استان فارس خجالت آور است. آن هم برای این تیم‌ها که اصلاً خرج آنچنانی ندارند که بگوییم مبلغ هنگفتی باید هزینه شود برایشان. 
مثلاً برای یک سال حضور در لیگ برتر و تلاش برای قهرمانی، چقدر باید هزینه کنید؟
شما به من 500میلیون بدهید، من این تیم را می‌برم جزو 4 تیم برتر کشور. اولین کاری هم که می‌کنم این است که بازیکنان استان فارسی را از تمام کشور جمع می‌کنم تا برای استان خودشان بازی کنند. ضمن اینکه خودم هم دیگر مجبور نیستم برای جور کردن پول و زمین تمرین و توپ و امکانات دیگر وقتم را تلف کنم. مطمئن باشید با این شرایط موق خواهیم شد.
شما از کی در بسکتبال حضور دارید؟
از سال 64 بسکتبال بازی می‌کردم و بازیکن تیم منتخب فارس بودم. بعد هم به‌خاطر نبود مربی، خودم مربی شدم و تیم را از دسته دو به دسته یک و بعد به سوپرلیگ رساندیم.ضمن اینکه یک مدت هم در کنار تیم سوپرلیگ، به‌خاطر علاقه ای که به کار با جوان‌ها داشتم، یک تیم جوانان هم داشتیم. یک زمانی شیراز سه تیم در سوپرلیگ، یک تیم در دسته یک و یک تیم در دسته دو داشت. اما الان هیچ تیمی نمانده. من که دارم کار را انجام می‌دهم، پس چه عاملی وجود دارد که همه تیم‌ها از بین رفته اند؟
هیئت‌های قبلی رسیدگی بهتری می‌کردند؟
من از هیئت‌های قبلی هم هیچوقت کمک مالی نگرفتم. اما هیئت‌های قبلی حداقل آدم‌های بسکتبالی بودند! کسانی بودند که خاک بسکتبال را خورده بودند و حتی تا رده ملی بازی کرده بودند. چهره‌های نامدار بسکتبالی را هم دور و بر هیئت می‌دیدیم اما الان کسی نیست. واقعاً متأسفم که اینهمه آدم بزرگ رفته اند کنار و آدم‌هایی که کاربلد نیستند سرکار هستند. وضع بسکتبال از بد هم بدتر است. آقایان که صفر! حتی در رده‌های سنی هم حرفی برای گفتن ندارند. این‌ها همه به خاطر عدم برنامه‌ریزی است. 
حرف پایانی.
امیدوارم روند قانونی انتخابات جدید هیئت به درستی انجام شود و این وظیفه آقای حاجی‌زاده است که نظارت داشته باشد بر انتخابات. دوست دارم حرف من به گوششان برسد که ما ورزشکاران بخصوص بچه‌های بسکتبال دوست داریم اتفاقی بیفتد که همه چیز قانونی و طبق روال پیش برود تا هر کسی که لیاقت دارد به بسکتبال ورود کند. امیدوارم آقای حاجی زاده در شروع کارش، تفاوت را نشان بدهد. وگرنه باید فاتحه بفرستیم برای ورزش استان. یک زمانی من هر چه می‌رفتم پشت در اتاق این رئیس رؤسا که با آنها صحبت کنم، اصلاًَ اجازه ورود نمی‌دادند. در را به روی من که مربی ملی کشور هستم باز نمی‌کنید، پس به روی چه کسی باز می‌کنید؟ آمده‌اید نشسته‌اید اینجا برای چی؟ استان ما همیشه در بسکتبال مطرح بوده و همین سال گذشته هم دو بازیکن ما به تیم ملی دعوت شدند. یکی مژده نظری از کازرون و دیگری زهرا حق‌جو از شیراز. اینها خودشان زحمت کشیدند تا به اینجا برسند. یکی بیاید بگوید چیزی برای این‌ها مهیا کرده است. هروقت هم برای حضور در اردوی تیم ملی رفته‌اند حتی پول اتوبوسشان را خودشان داده اند. اگر برای بازیکن ملی پوشتان هم حاضر نیستید حرکتی بکنید، پس برای چه آمده اید و حضورتان چه فایده ای برای بسکتبال استان دارد؟

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی