[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۷۹
  • دوره جدید

سعیدرضا کیخا: بارها به خداحافظی فکر کرده ام، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا کیخا قهرمان شیرازی تیم ملی ژیمناستیک کشورمان یکی از امیدهای کسب سهمیه المپیک توکیو محسوب می‌شود. این ورزشکار به کسب سهمیه نزدیک بود اما ویروس کرونا باعث شد تا تغییراتی در رویدادهای کسب سهمیه به وجود بیاید. لغو مرحله فینال مسابقات باکو باعث شد تا نگرانی‌ها برای کسب سهمیه به وجود بیاید با این شرایط کیخا همچنان تمریناتش را پیگیری می‌کند تا بتواند ایران را برای نخستین بار در طول تاریخ ژیمناستیک صاحب سهمیه کند. مسابقات جهانی قطر که اسفندماه امسال برگزار می‌شود آخرین شانس کیخا برای کسب جواز توکیوست. کیخا در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس از تمرینات پرفشار این روزهایش در بحران کرونا، امیدواری برای کسب سهمیه و در ادامه مدال در بازی‌های المپیک صحبت کرد. گفت‌وگوی کامل سعیدرضا کیخا را با خبرگزاری فارس در زیر می‌خوانید:
شما تا مسابقات آذربایجان به خوبی پیش رفتید و به کسب سهمیه نزدیک بودید، اما ویروس کرونا برنامه‌ها را بهم ریخت. شرایط را چطور ارزیابی می‌کنید؟
فدراسیون ژیمناستیک روی بحث کسب سهمیه المپیک برنامه خوبی داشته است و در این زمینه خوب پیش رفتیم. فدراسیون تلاش کرد تا ما در مسابقات کسب سهمیه شرکت کنیم. با زحمات فدراسیون، مربیان و کادر فنی توانستم نتایج خوبی کسب کنم. تا الان در جایگاه سوم رنک کسب سهمیه المپیک را در خرک حلقه به دست آوردم. این کار بسیار ارزشمند بود. شرایط بحران کرونا به همه ژیمناست‌های دنیا و ورزشکاران جهان آسیب زده و هیچ کس از آن بی‌نصیب نبوده است.
شما در مسابقات آذربایجان می‌توانستید به کسب سهمیه نزدیک شوید اما با لغو مسابقات، نتایج مرحله مقدماتی را برای فینال در نظر گرفتند. از این موضوع ناراحت نشدید؟
برای حضور در مسابقات آذربایجان با آن شرایط سخت با تلاش فدراسیون، کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش به این رقابت‌ها اعزام شدیم اما در نهایت مسابقات به دلیل کرونا نیمه تمام ماند. استراتژی من این بود که در مرحله مقدماتی برنامه ساده‌تری اجرا می‌کردم تا راهی فینال شوم و در فینال است که برنامه اصلی  را برای کسب بهترین رتبه انجام می‌دهم. با توجه به شرایطی که به خاطر کرونا وجود آمد دولت آذربایجان تصمیم گرفت مسابقات نیمه تمام بماند. نتیجه مرحله مقدماتی به عنوان نتیجه نهایی لحاظ شد. من از این تصمیم‌گیری متضرر شدم. البته هنوز خیلی امید دارم و با امید به مسابقه بعدی که در قطر برگزار می‌شود شرکت می‌کنم. امیدوارم بتوانم به سهمیه المپیک دست پیدا کنم.
در واقع مسابقات جهانی قطر آخرین شانس شما برای کسب سهمیه است
بله مسابقه قطر آخرین مرحله از رقابت‌های کسب سهمیه المپیک برای ژیمناست‌هایی است که به صورت انفرادی و تک وسیله می‌خواهند سهمیه به دست آورند. قرار بود مسابقات اواخر سال گذشته برگزار شود اما به خاطر ویروس کرونا به تعویق افتاد.
تاریخ جدید آن هم چند هفته پیش اعلام شد
بله فدراسیون جهانی هم تاریخ جدیدی را اعلام کرد که بر اساس آن مسابقات اسفندماه برگزار می‌شود. تمرینات من به صورت جدی پیگیری می‌شود. تلاش می‌کنم در این مسابقات به خوبی ظاهر شده و به موفقیت برسم.
در جام جهانی ملبورن اتفاق بزرگی افتاد و برای اولین بار ژیمناستیک ایران توانست دو مدال نقره جام جهانی را کسب کند. در خصوص این رقابت‌ها صحبت کنید.
به خاطر برخی مسائل استرالیایی‌ها ویزای ما را صادر نمی‌کردند اما خوشبختانه در نهایت این اتفاق رخ داد و توانستیم در جام جهانی شرکت کنیم. در این رقابت‌ها من و مهدی احمد کهنی ۲ مدال بسیار باارزش نقره کسب کردیم و خدا را بابت این موضوع شاکرم. جام جهانی ملبورن از آنجایی که یکی از مراحل کسب سهمیه المپیک محسوب می‌شد اهمیت زیادی داشت و ژیمناست‌های‌برتر دنیا در آن شرکت کرده بودند.
در این شرایط بحران کرونا تمرینات شما به چه صورت است؟
تمریناتم را به صورت شخصی و با رعایت نکات بهداشتی انجام می‌دهم. سعی کرده‌ام در تمرینات به هر صورتی که هست انگیزه‌ام را حفظ کنم. فدراسیون هم کار خوبی کرده است. آنها به صورت یک هفته اردوی آنلاین برگزار کردند که کادر فنی و سرمربی تیم در زمان تعیین شده نکات مختلف را گوشزد می‌کرد. این اردوی آنلاین به افزایش انگیزه ما و همین طور بحث روانی کمک کرد تا روحیه خودمان را حفظ کنیم.
چطور شد ژیمناستیک را شروع کردید؟
پدرم کشتی‌گیر بود و به کشتی علاقه زیادی داشت. او دوست داشت من هم در این رشته فعالیت کنم اما می‌دانست هر کسی در هر رشته‌ای بخواهد فعالیت کند اول باید ژیمناستیک را دنبال کند بعد به دنبال رشته مورد علاقه‌اش برود. به همین دلیل من به ژیمناستیک آمدم. چند سالی در این رشته کار کردم و وقتی موفق شدم در این رشته ماندم. در سال‌های ابتدایی که ژیمناستیک کار می‌کردم حتی در سنین 10-12 سالگی در این فکر بودم به کشتی بروم اما در نهایت تصمیم گرفتم در ژیمناستیک بمانم.
اگر به عقب برگردید باز هم همین رشته را ادامه می‌دهید؟
چون راه طولانی، پر فراز و نشیبی را طی کردم تا به اینجا برسم  و خیلی سختی کشیدم، واقعیت این است پاسخ به این سوال که اگر به گذشته برگردم دوباره این رشته را انتخاب می‌کنم، خیلی سخت است. خدا را شکر می‌کنم راضی هستم چون موفقیت‌های زیادی را به دست آوردم. در گذشته صحبت‌های زیادی از رشته ژیمناستیک در مسابقات جهانی و آسیایی و حتی کسب سهمیه نبود. تقریباً موفقیت‌های به دست آمده برای نخستین بار بوده و برایم ارزشمند است. امیدوارم این راه برای نسل‌های آینده راحت‌تر بوده باشد. اگرچه این رشته سختی‌های خاص خود را دارد اما زودبازده است. یعنی ورزشکاران در یک زمان کمتری می‌توانند به بحث قهرمانی برسند. خیلی از ورزش‌ها بیشتر از ژیمناستیک دیده می‌شوند و متأسفانه در کشور ما به این رشته کمتر توجه می‌شود.
به خداحافظی فکر کرده‌اید؟
ورزش قهرمانی عمر محدودی دارد و هر ورزشکاری وقتی به سن بالاتری می‌رسد و سابقه‌اش بیشتر می‌شود بیشتر به خداحافظی فکر می‌کند. من هم بارها به خداحافظی فکر کرده‌ام اما در کنار آن به آینده امیدوار بوده‌ام. هر زمانی که به تمرین رفته‌ام سعی کرده‌ام با بیشترین انگیزه آن جلسه تمرین را سپری کنم. 
جای کدام مدال در کارنامه شما خالیست؟
آرزوی هر ورزشکاری گرفتن مدال در المپیک به عنوان بالاترین سطح مسابقات است. تلاش من هم این است که اول بتوانم سهمیه المپیک را برای نخستین بار در طول تاریخ از زمانی که المپیک سهمیه‌ای شده کسب کنم. بعد هم اگر خدا بخواهد به مدال المپیک برسم.
وقتی خبر تعویق المپیک را شنیدید کجا بودید و چه واکنشی داشتید؟
این اتفاق به تدریج رخ داد. بعد از مسابقات جهانی استرالیا اواخر بهمن‌ماه بود که شیوع ویروس کرونا در چین به اوج رسید. پیش‌بینی می‌شد این ویروس به کشورهای دیگر هم سرایت کند. همان زمان بود که شنیدیم ویروس به ایران هم رسیده است و مرزها را هم می‌بستند. فدراسیون کار خوبی که کرد این بود ما به ترکیه برویم و بعد از آنجا راهی باکو شویم.
مدتی را هم در ترکیه ماندید
بله 2 هفته در آنجا بودیم. اخبار را هم پیگیری می‌کردیم می‌دیدیم شرایط چقدر سخت است. حتی فکر تعویق المپیک را هم می‌کردیم. بعد از بسته شدن مرزها به ایران نیامدیم و راهی باکو شدیم. البته مسائلی بود اما بالاخره با رایزنی فدراسیون، کمیته و وزارت توانستیم راهی باکو شویم. همان جا بود که شنیدیم مسابقات قطر لغو شده است. مسابقات باکو هم شب قبل از فینال لغو شد. من از طریق واتساپ سرپرستان متوجه شدم تیم‌ها در حال تهیه بلیت برای بازگشت به کشورشان هستم پرسیدم چه اتفاقی افتاده که گفتند مرحله فینال لغو شده است. بعد که به ایران آمدیم متوجه شدیم نتایج مقدماتی را برای فینال لحاظ کرده‌اند. بعد از مدتی هم خبر تعویق المپیک مطرح شد.
از حریفان‌تان خبر دارید که در این اوضاع چه وضعیتی دارند و تمرینات خود را شروع کرده‌اند یا خیر؟
از طریق فضای مجازی با ورزشکاران کشورهای مختلف در ارتباط هستم. می‌بینم که براساس شرایط کرونا در کشورشان کم و بیش در سالن‌ها تمرین می‌کنند. در برخی از کشورها شیوع ویروس کمتر است و ورزشکاران بهتر می‌توانند فعالیت کنند. در برخی از کشورها هم ورزشکاران یا به صورت اختصاصی و یا با رعایت پروتکل‌ها تمرینات را برگزار می‌کنند. حتی بعضی از ژیمناست‌ها را دیده‌ام که از راه‌های مختلف تلاش می‌کنند بحث‌های روانی را داشته‌باشند تا بتوانند این دوره را سپری کنند.
آکادمی ملی المپیک هم کلاس‌های آنلاین روانشناسی برگزار کرد.
بله کلاس‌هایی از طریق آنلاین برگزار شد که خوب بود. فدراسیون هم اردوی آنلاینی گذاشت که روحیه ما را تقویت کرد. من تمرینات را منسجم پیگیری می‌کنم. در این دوران کرونا بحث روانی بسیار مهم است چون مشخص نیست وضعیت به چه صورت باشد.
با توجه به اینکه مدت زیادی به مسابقات قطر باقی نمانده درخواستی برای شروع اردوها نداشتید؟
فعلاً کاری که از دست خودم برمی‌آید این است که به صورت شخصی تمریناتم را انجام دهم. مربیان هم کمک‌های لازم را دارند و همان طور که گفتم اردوی آنلاین هم برگزار کردند. اگر اردوها تشکیل شود تمرینات منسجم خواهد بود. فدراسیون پیگیر این موضوع بوده و راهکارهای خود را ارائه کرده است.
چند وقتی است که ژیمناستیک در بین مردم هم طرفداران زیادی پیدا کرده و به همین خاطر جامعه ژیمناستیک ایران به ۲۷۰ هزار نفر رسیده است. دلیل این اتفاق چه چیزی است؟
در کنار اقدامات فدراسیون ژیمناستیک برای همگانی کردن آن، اعزام‌ها و مسابقات بین‌المللی زیادی که ما در آن شرکت کردیم باعث شده بسیاری از خانواده‌ها فرزندانشان را در کلاس‌های‌ژیمناستیک ثبت‌نام کنند. بارها خانواده‌ها به من پیام داده‌اند که به خاطر اینکه من در مسابقات بین‌المللی به مدال رسیده‌ام فرزندانشان به ژیمناستیک علاقه‌مند شدند.
شما متاهل هستید و فرزند هم دارید. زندگی ورزشی با این شرایط سخت نیست؟
من سال 92 ازدواج کردم و اواخر سال 95 پدر شدم و خدا یک پسر به من داد. زندگی متاهلی و ورزش حرفه‌ای سخت است. با وجود اینکه همسرم ورزشی نبوده و این آگاهی را نداشت که زندگی با یک ورزشکار که عضو تیم ملی است، باید مدت زیادی در اردو باشد، به مسابقات مختلف برود، به صورت حرفه‌ای تمرین کند چه سختی‌هایی دارد اما با این شرایط همسرم در کنارم ایستاد، فداکاری و از خودگذشتگی کرد. یکی از کسانی که مدیون او هستم همسرم است که در اینجا باید از او تشکر کنم. در کنار او، پدر و مادر خودم و همسرم ما را حمایت کردند تا بدون دغدغه و با خیال راحت تمریناتم را پیگیر باشم و در مسابقات شرکت کنم.
شاغل هستید؟
بله من در اداره کل ورزش و جوانان استان فارس کارمند هستم.
همکاری لازم را برای حضور شما در اردوها داشته‌اند؟
بله باید در اینجا از آنها تشکر کنم که شرایط لازم را فراهم کردند تا بتوانم بدون مشکل در تمرینات و مسابقات حضور داشته باشم. آنها تأثیر زیادی در پیشرفت من داشتند.
درخواستی از وزارت و کمیته ندارید؟
آنها همیشه حامی ژیمناستیک بوده‌اند و به خاطر همین موضوع تشکر می‌کنم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی