[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۹۱
  • دوره جدید

به جرم "دیدن فساد" از تیم ملی کنار گذاشته شدم!، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: ورزشکاران نابینا از جمله مظلوم‌ترین اقشار ورزشی کشور محسوب می‌شوند. به جز نقص عضوی که آنها را در ابعاد مختلف زندگی دچار مشکل می‌کند، در زمینه‌های‌دیگر نیز دچار مشکلاتی هستند که با کمی توجه بیشتر می‌توان آنها را رفع کرد. در روزگاری که مسئولان ناکارآمد فدراسیون فوتبال، بدهی 200 میلیارد تومانی روی دست ورزش کشور می‌گذارند، ورزشکاران سایر رشته‌ها در مضیقه شدید مالی قرار دارند و در این میان، وضعیت ورزشکاران نابینا و به طور کلی معلول، بغرنج تر از ورزشکاران سایر رشته‌هاست.
با سجاد دهقان گلبالیست مطرح شیرازی گفت‌و‌گویی کرده‌ایم و او به بیان برخی از مشکلاتش پرداخته است. مشروح این مصاحبه را در ادامه می‌خوانید.
این روزها فعالیت ورزشی دارید؟
 در حال حاضر فقط در یک کلاس مربیگری گلبال شرکت می‌کنم
این کلاس‌ها به چه شکل برگزار می‌شود؟
 به صورت آنلاین. فدراسیون یک کلاس تجزیه و تحلیل آنلاین گلبال تشکیل داده است که داریم در آن شرکت می‌کنیم
از سوابق خودتان در این رشته بگویید
 حدود ۲۰ سال است که ورزشکار گلبال هستم و حدود  ده سال هم عضو تیم ملی بوده‌ام.  الان دیگر در تیم ملی بازی نمی‌کنم ولی در مسابقات لیگ کشوری حضور دارم. همچنین چهار پنج سال است که کار مربیگری را هم انجام می‌دهم
آخرین بار در چه مسابقاتی شرکت کردید؟
 آخرین مسابقات بین‌المللی که در آن حضور داشتم بازی‌های آسیایی اینچئون بود در سال ۲۰۱۴ و در مسابقات باشگاهی کشوری هم در سال ۱۳۹۸ شرکت داشت. بعد از آن به خاطر کرونا همه مسابقات معلق شده است
درباره رشته گلبال توضیح دهید
 گلبال تنها رشته تخصصی ورزش نابینایان و کم‌بینایان است. سایر رشته‌هایی که در ورزش نابینایان وجود دارد، در افراد سالم مشترک است اما گلبال تخصصی‌ترین رشته نابینایان است و ما نمی‌بینیم که افراد سالم در این رشته شرکت کنند. انجام بازی هم به این شکل است که دو دروازه نه متری در دو طرف زمین وجود دارد که هر دروازه به سه قسمت تبدیل تقسیم می‌شود. سه ورزشکار از هر تیم درون دروازه‌ها قرار می‌گیرند و این‌ها توپ را با دست و به شکل بولینگی و روی زمین به سمت دروازه روبرو می‌فرستند. تیم روبرو باید دفاع کند و حریف هم به همین شکل. این بازی در دو تایم ۱۲ دقیقه‌ای مفید برگزار می‌شود و بین دو نیمه هم ۳ دقیقه استراحت دارد. البته قوانین خاص دیگری هم دارد
رشته جذابی به نظر می‌رسد
 بله برای کسی که علاقه داشته‌باشد رشته جذابی است. فکر می‌کنم به جز ما، برای کسان دیگری هم که از بیرون می‌بینند جذابیت خاص خودش را دارد.
استقبال تماشاگران چطور است؟
در ایران استقبال خاصی نمی‌شود ولی در مسابقات جهانی استقبال خوب است. مثلاً در فینال مسابقات جهانی فنلاند در سال ۲۰۱۳ که من هم حضور داشتم، حدود ۵ هزار نفر در سالن نشسته بودند.  البته حضور تماشاگران هم قوانین خاص خودش را دارد چون ورزش گلبال رشته‌ای است که با گوش ورزشکار سر و کار دارد  و بازیکنان باید به خوبی صدای توپ را بشنوند. در زمانی که توپ در جریان است همه بدون استثنا باید سکوت کنند و فقط زمانی که گلی رد و بدل شود یا بازی توسط داور متوقف شود، تماشاگران می‌تواند صحبت یا تشویق کنند. 
در ایران معمولاً در سالن‌هایی که ما مسابقه می‌دهیم تماشاگر آنچنانی نداریم. ممکن است روی سکوها تعدادی نشسته باشند ولی آنها  اکثراً اعضای تیم‌های‌دیگری هستند که در مسابقات حضور دارند و یا ممکن است از خانواده یا دوستان ورزشکاران باشند. در همین حد. شاید چون در رسانه‌ها زیاد به این رشته پرداخت نشده و چندان برای مردم شناخته شده نیست،  طبیعتاً تماشاگر چندانی هم ندارد. 
آیا افراد بینا هم می‌توانند در این رشته شرکت کنند؟
نه افراد بینا شرکت نمی‌کنند چون در کلاس بندی پزشکی قرار نمی‌گیرند. ما سه کلاس پزشکی داریم. بی1 که مربوط به افرادی است که هیچ چیزی نمی‌بینند، بی2 که مربوط به کسانی است که تا دو سه متری جلوی پایشان را می‌بینند و بی3 هم به آنهایی مربوط می‌شود که تا هفت هشت متر جلوتر را می‌بینند. البته هنگام مسابقه همه ورزشکاران باید چشم بند بزنند چون دید همه شرکت‌کنندگان در مسابقه باید به صفر برسد. بنابراین آدم‌های‌سلام نمی‌توانند در این مسابقات شرکت کنند. البته آدم‌های‌بینا آمده اند و بدون چشم بند بازی کرده‌اند و به ما باخته‌اند(خنده)
آیا از فارس بازیکنان دیگری هم به جز شما عضو تیم ملی گلبال هست؟
در استان فارس نه متأسفانه.  سال ۱۹۹۸ که مسابقات در شهر مادرید اسپانیا برگزار شد، شیراز یک نماینده در تیم‌ملی داشت که آقای شاهین بودند. او هم به خاطر یک سری مسائل حاشیه‌ای بعد از همان مسابقات از تیم ملی محروم شد و دیگر پس از آن ما نفری در تیم ملی نداشتیم، تا همین ده دوازده سال پیش که من آمدم.  بعد از من هم دوستانی بودند که در اردوهای تیم ملی شرکت کردند اما در مسابقات نه.
گلبال ورزش سختی محسوب می‌شود؟ 
 بستگی دارد از چه منظری بخواهید به آن نگاه کنید. برای من که از ده دوازده سالگی دارم گل بازی می‌کنم، نه! ولی خب کسی که بخواهد تازه شروع کنند ممکن است دو سه سال اول برایش سخت باشد
متولد چه سالی هستید و در کجا
 من در یکم بهمن ماه سال ۱۳۶۴ در روستای سیمکان از توابع جهرم به دنیا آمدم، اما از دو سه سالگی ساکن شیراز هستیم
نابینایی شما مادرزادی بوده؟ 
 بله مادرزادی و بر اثر ازدواج فامیلی و مسائل ژنتیک. ما چهار برادر همگی از بدو تولد کم‌بینا بودیم و یک خواهر سالم داریم
بقیه برادرها هم اهل ورزش هستند؟ 
 بله همگی آنها. برادر بزرگم که ۴ سال پیش به رحمت خدا رفت،  عضو تیم ملی جودوی نابینایان بود. دیگر برادر بزرگترم هم چند سال پیش از من در اردوهای تیم ملی نابینایان حضور داشت و برادر کوچکترم یک مدت به اردوهای تیم ملی دوومیدانی جوانان حضور داشت.
نزدیک به ده سال حضور در تیم ملی، آیا از نظر مالی یا اشتغال به درد شما خورد؟
 به جز جوایزی که بعد از کسب عناوین در مسابقات می‌دادند که آن هم به سختی و بعد از پیگیری‌های زیاد می‌توانستم بهش برسیم، خیر. البته آن جوایز هم بد نبود، ولی قابل قیاس با رشته‌های دیگر نبود. به لحاظ شغلی هم اگر بخواهم بگویم که مدال‌آوری من باعث شده که شاغل شوم، نه.  راحت باید بگویم که با پارتی بازی رفتم در اداره کل ورزش و جوانان مشغول شدم. پنج سال است به عنوان نیروی شرکتی  کار می‌کنم و الان هم که دارم با شما صحبت می‌کنم ۶ ماه است که تکلیف ما روشن نیست. هنوز قرارداد شرکت جدید بسته نشده و من یک ریال در این ۶ ماه حقوق نگرفته‌ام. هنوز هم وضعیتمان مشخص نیست. آن ۵ سالی هم که کار می‌کردم به عنوان نیروی شرکتی بودم، در صورتی که خود مسئولان دولتی معمولاً می‌گویند ورزشکاران معلول سهمیه برای استخدام دارند. ولی ما که تا حالا چیزی ندیده‌ایم حتی نیروی قراردادی هم نیستیم
مشکلات و دغدغه‌های‌بچه‌های‌نابینا چیست
نخستین مشکل ما "دیده نشدن" است. دیده نشدن توسط مسئولان. یعنی هیچ مسئولی به خودش زحمت نمی‌دهد که بخواهد برای این بچه‌ها وقت بگذارد. الان از هر کدام از مسئولان رده بالای ورزش استان خودمان یا در سطح کشور بپرسید ۵ تا ورزشکار رشته‌های‌مختلف نابینایان را اسم ببرید، نمی‌شناسند! با اینکه طرف طلای پارالمپیک و آسیایی دارد، اما توجهی نمی‌شود. آن تبعیض همیشه هست. بچه‌های‌نابینا یک اصطلاحی دارند و می‌گویند مسئولان ما شما را نمی‌بینیم و ولی شما ما را ببینید. توقعشان این است که توجه بیشتری بشود به ورزش نابینایان که البته هیچ وقت نبوده است. خیلی جسته و گریخته آدم‌هایی بوده‌اند که از سر دلسوزی آمده‌اند کار کرده‌اند به عنوان مسئول هیئت یا مربی، اما مسئولان رده بالای ورزش اهمیتی به این ورزشکاران نمی‌دهند
آیا تا به حال بازی‌های‌شما پخش زنده شده است
 خیر در ایران هیچ گاه اتفاق نیفتاده اما در دنیا چرا. اخیراً یک فیلم به دست من رسیده از فینال لیگ گلبال برزیل. این بازی از شبکه اصلی تلویزیون برزیل پخش شده است! اما متأسفانه ما پخش زنده که هیچ، حتی انتظار داریم که مثلاً در همین صدا و سیمای فارس، ماهانه ربع ساعت در مورد رشته‌های ورزشی معلولین صحبت ‌شود، نه فقط نابینایان! اما آیا این اتفاق می‌افتد؟ آیا این زمان زیادی است؟ اگر هم سالی یک بار در برنامه‌های ورزشی حضور پیدا کنیم، همان هم  به همت و پیگیری خود  رئیس هیئت است وگرنه صدا و سیما و مسئولان هیچ وقت یادشان نیست که سراغ ما بیایند.
در بازی‌های آسیایی اینچئون که خود من حضور داشتم، شاید از فارس پنج شش نفر حضور داشتند و شاید یکی دو مدال گرفته باشند. اما در مسابقات پاراآسیایی همان سال،  9نفر ورزشکار از هیئت نابینایان و کم بینایان استان فارس حضور داشت که صاحب ۸ طلا و یک نقره شدند! خب دیگر ورزشکار باید چقدر موفق باشد که دیده شود؟ متأسفانه هیچ بهایی به ما نمی‌دهند. من پنج سال است که در اداره ورزش جوانان به عنوان نیروی شرکتی کار می‌کنم.  به عنوان یک قهرمان ملی که معلول و متأهل هم هستم. هم خودم و هم همسرم معلولیت شدید داریم. ولی مثلاً در سال‌های گذشته من می‌دیدم که مدیر کل ورزش و جوانان استان فارس نامه می‌زدند که فلان شخص که آشنای خودش است توسط وزارتخانه به نیروی قراردادی تبدیل شود، اما من که باید در اولویت می‌بودم، جزو آن دو سه نفر قرار نمی‌گرفتم.  هرچند که آن کارشان به سرانجامی نرسید و آن دو سه نفر قراردادی نشدند، اما  انتظار داشتم که آن اقدام برای من که در اولویت بودم انجام شود
آیا در این زمینه خودتان با مدیرکل صحبت کرده بودید؟
 نه من که صحبتی نداشتم با وی. چون نه وی دید خوبی به بنده داشت و نه من به او. از زمانی که وی مدیر کل شد، به این دلیل که من زمان آقای کمانه مشغول به کار شده بودم، به من می‌گفتند باید بروید! می‌گفتند غیرقانونی مشغول به کار شده‌اید و باید بروید. که دیگر با پیگیری‌هایی که از سمت وزارت ورزش داشتم، توانستم کاری کنم که مجبور شوند من را نگه دارند. خیلی صحبت‌ها است که سعی می‌کنم آن‌ها را بیان نکنم.
موردی از فساد در ورزش در ذهنتان هست که بخواهید به آن اشاره کنید؟
دو مورد را می‌توانم بگویم. یکی در ورزش سالم‌ها که خوب فساد موج می‌زند وچه فسادی بالاتر از همین اتفاق آخری که در اداره‌ای که خودم دارم در آن کار می‌کنم افتاد. در ورزش نابینایان هم موردی را شاهد بودم  که آن را می‌گویم و از رئیس فدراسیون و وزارت هم ابایی ندارم. ببینید فوتبال را همه دوست دارند، این همه چشم دوربین و برنامه آن را زیر نظر دارند. با وجود این همه توجهی که به آن هست، چقدر فساد در فوتبال داریم؟ حالا شما ببینید در ورزش نابینایان که هیچ نگاهی وجود ندارد، به نظر من می‌تواند هزاران برابر فساد داشته‌باشد برای خود من پیش آمده که در مسابقات جام ملت‌های آسیا و اقیانوسیه در کشور چین در سال ۲۰۱۳ از یکی از ورزشکاران تیم ملی یک تخلفی سر زد که من آن تخلف را دیدم. این ورزشکار تا سال پیش داشت در تیم ملی بازی می‌کرد و من به جرم  دیدن آن تخلف یکی دو سال پس از آن از تیم ملی کنار گذاشته شدم! 
می‌توانید آن تخلف را بیان کنید؟
به شما می‌گویم اما قابل نوشتن نیست! پس از آن مسئله، چون آن ورزشکار با رئیس فدراسیون رفیق بود، رئیس تأکید می‌کرد که چون سجاد دهقان این موضوع را دیده دیگر نباید در تیم ملی حضور داشته‌باشد چون ممکن است آن موضوع را جایی بازگو کند! مربی تیم ملی هم پشت من بود، اما وقتی من را از تیم ملی کنار گذاشتند،  او هم استعفا داد. سال بعد که آقای نباتی آمدند و سرمربی تیم ملی شدند، با فشار فدراسیون، او هم من را دعوت نکردند. شاید هم تقصیر خودم بود که وقتی حراست وزارت ورزش از من خواست این موضوع را بازگو کنم، نکردم!
حرف پایانی
 از شما خیلی تشکر می‌کنم که وقت می‌گذارید برای ورزش نابینایان. امیدوارم سایر روزنامه‌ها و رسانه‌ها هم از شما یاد بگیرند.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی