[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۰۸۴
  • دوره جدید

قرن رباط‌ها ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com


کرونا با برنامه ایجاد گسست اجتماعی طراحی شده بود واحتمالاً تاپایان عمر همراهمان خواهد بود. لزوماً آنکه آثار این نبرد بیولوژیک را باید برروی نسل‌های‌آینده هم شاهد باشیم. شبح کرونا آرام آرام تمامی خاکریز‌ها را تصرف کرد وگسست اجتماعی محصول این غلبه است. در مجموع می‌توان گفت کووید 19 برتمامی فعالیت‌های‌اجتماعی اقتصادی تأثیر گذاشته است وحالا کشورهایی که درایجاد زیر ساخت‌های‌لازم در امر هوشمندسازی تأخیر داشته‌اند از این بازی جهانی عقب خواهند ماند چرا که دوران تفکرات سنتی چه بخواهیم وچه نخواهیم به سر آمده است...

طی اطلاعیه وزارت آموزش وپرورش 3 میلیون دانش‌آموز به دلیل فقر وعدم توان درخرید تجهیزات اینترنتی ویژه دریافت متون درسی در شبکه‌های‌مجازی ونیز عدم توان دولت دربخش مخابرات وصداوسیما در پوشش لازم درتمامی مناطق کشور از تحصیل باز خواهند ماند، چرا که تجمع درمدارس با شیوه‌های‌گذشته تقریباً غیرممکن است. اینجاست که متوجه می‌شویم وتأسف می‌خوریم که به تقدم تربیت معلم بی‌توجه بودیم وشاید درحوزه ساخت مدارس پیشرفت‌هایی داشته‌ایم اما درحوزه تربیت آموزگار با این شیوه در رده‌های‌مختلف راه به بیراهه برده‌ایم. 
ناگفته پیداست درحوزه مدرسه‌سازی همچنان باید خیرین آستین بالا بزنند وساخت وتجهیز آن‌را برعهده بگیرند و در مقابل وزارتخانه بزرگ آموزش وپرورش اما از عهده تأمین نیازهای معیشتی آموزگاران شانه خالی می‌کند. 
امروز بزرگترین نیاز، هوشمند سازی مدارس کشور است. مدارسی که دانش‌آموزان دیگر امکان تجمیع درآن را ندارند. آثار این نبرد بیولوژیک شاید برنسل‌های‌آینده نیز تأثیرگذار باشد وقتی برای در امان ماندن از ویروس کرونا باید فاصله‌های‌اجتماعی را رعایت کنیم. باید پذیرفت که برای درامان ماندن از تهاجم کووید19 باید از اجتماع انسانی پرهیز کنیم واین گسست درلایه‌های‌سیاسی می‌تواند خواسته‌های ‌سیاستمداران را در اداره بی‌نقص جهان تأمین کند.
بدون شک نمی‌توان از کنار حاشیه‌های‌ پررنگ‌تر از متن کرونا ویروس به سادگی گذشت. وقتی به ابعاد گسست اجتماعی اندیشه می‌کنیم درمی‌یابیم که درجوامع سنتی این تجمیع انسانی است که به پیشبرد برنامه‌ها کمک می‌کند، درممالکی که هوشمندسازی شاید در پله‌های ‌نخست خود قرار گرفته است. سابقه پیوستن به شبکه‌های ‌ارتباط جهانی کهنه وقدیمی است، وقتی در چند دهه گذشته از وجود و بروز تمایلات دهکده جهانی سخن به میان آمده بود برخی درکشور به نفی آن پرداختند. درممالک کمتر توسعه‌یافته ویا همان جهان سوم اما پیوستن به شبکه‌های‌ارتباط جهانی با مشکلات خاصی توأم بوده وهست، چرا که ما خالق این شبکه‌ها نبودیم وباید نقش کاربران آنرا بازی کنیم درچنین شرایطی وقتی درتولید محتوا دراین عرصه عقب‌افتادگی داشته‌باشیم گرفتار تولید محتوای بیگانگان می‌شویم همچنانکه گرفتار شدیم.
رسانه‌های‌بیگانه نه به معنای دشمن که به معنای فرهنگ وارداتی برفرهنگ ما تأثیر‌گذار بوده‌اند وما درمقابل این واردات از خود بی‌خود بوده‌ایم و علی‌رغم تمامی شعارها اما درمقابل این شبیخون فرهنگی عملاً کاری انجام نداده‌ایم. حالا غرق در تهاجم فرهنگی گرفتار تعارفاتی شده‌ایم که می‌دانیم تأثیری برامور ندارد. 
امروز باید بربستر اینترنت ونه اینترانت ورود کنیم وبا عالم علم جهانی درآمیزیم واگر بخواهیم تفکیکی دراین رابطه داشته‌باشیم، پیوست علمی ما درتعامل با دانش جهانی دچار خدشه خواهد شد. درواقع محدودیت دراستفاده از اینترنت محدودیت درفضای علمی وپژوهشی جهان است. ای کاش کمی گام‌هایمان را بلندتر برداشته بودیم ویا دراین شرایط درتعامل با جهان چند پله را با هم طی کنیم و از تعارفات بکاهیم. 
وقتی قرار است جمعیت جهانی دائم درقرنطینه باشد و یا قرن آینده در تسخیر رباط‌ها باشد باید برنامه‌محور باشیم و از انزوای علمی خارج شویم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی