[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۱۴۰
  • دوره جدید

تنها خواسته‌ام داشتن مکانی برای تمرین کردن است، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین‌: در روزهایی که خطر کرونا در کمین است و به همین علت خیلی از رشته‌های‌ورزشی تعطیل شده‌اند، اهالی ورزش نیاز به حمایت‌های‌ویژه‌ای دارند. در این میان، ورزشکاران نابینا و معلول که در شرایط عادی هم نیاز به حمایت ویژه داشتند، حالا وضعیت سخت‌تری را تجربه می‌کنند و توقع دارند رسیدگی‌های‌بیشتری به آنها شود.
فاطمه طهماسبی یکی از ورزشکاران مطرح استان فارس  در دو میدانی نابینایان و کم بینایان است که با گلایه‌مندی و ناامیدی خاصی صحبت می‌کند. او که اهل شهرستان کوار و دانشجوی کارشناسی علوم تربیتی است، عدم رسیدگی از سوی مسئولان را عامل پسرفت و دلسردی خود می‌داند. او می‌گوید: در شهرستان ما امکانات لازم برای تمرین کردن من وجود ندارد و در شیراز هم هیئت جایی را برای تمرینات ما در نظر نمی‌گیرد. متأسفانه من که همیشه در گرما و سرما تمریناتم را منظم و به خوبی انجام می‌دادم، حالا بخاطر نبود مکان و امکانات، دارم پسرفت می‌کنم. البته تا حد امکان در منزل تمرین می‌کنم ولی خب مسلماً جوابگو نیست و هیچوقت جای تمرین در پیست را برای ما پر نمی‌کند. فکر می‌کنم اگر هیئت بخواهد می‌تواند این کار را بکند. خواستۀ من چیز زیادی نیست اما وقتی از هیئت می‌خواهیم، می‌گویند امکانش نیست.
طهماسبی سه سال است که به طور حرفه‌ای وارد ورزش دومیدانی شده و در ماده‌های‌صد متر، دویست متر و چهارصد متر، رکورد دار تیم ملی است. او درباره آخرین مسابقاتی که در آن شرکت کرده می‌گوید: سال گذشته در آبان‌ماه مسابقات در شیراز برگزار شد اما رشته تخصصی من نبود و نتوانستم عنوان نخست را از آن خود کنم. تخصص من سرعت است ولی آن مسابقه استقامتی بود و من به درخواست مربی ام در آن رقابت شرکت کردم.
قهرمان کواری دومیدانی ایران در ادامه گلایه‌مندی‌هایش می‌گوید: می‌دانم گفته‌های ‌من به جایی نمی‌رسد چون اصلاً هیچکس اهمیتی به حرف‌های ‌ما نمی‌دهد. یعنی کوچکترین خواسته من که داشتن یک جایی برای تمرین کردن و اُفت نکردن بدنم است، برای کسی اهمیتی ندارد. من نمی‌دانم وضعیت سایر ورزش‌های‌مربوط به نابینایان و کم بینایان چگونه است اما انتظاراتی که خودم دارم به هیچ عنوان برآورده نمی‌شود. در این روزهای کرونایی، توقع زیادی هم ندارم اما اصولاً کسی به فکر ما نیست.
طهماسبی می‌گوید آرزوی بزرگی در ورزش دارد اما نسبت به رسیدن آن با توجه به شرایط فعلی ابراز نا‌امیدی می‌کند: قطعاً هر کسی برای رسیدن به بالاترین جایگاه تلاش می‌کند و هدف من هم کسب مدال طلای پارالمپیک است، اما اگر به این شکل بخواهیم پیش برویم و هیچکس اهمیتی به مشکلاتمان ندهد، مسلم است دستم به آن نمی رسد. برای رسیدن به هدف، فقط خواستن کفایت نمی‌کند. باید تلاش کنیم و حمایت شویم.
او پایان صحبت‌هایش  را به تشکر از مربی‌اش اختصاص داد و گفت: می‌خواهم از مربی‌ام سرکار خانم دادوند تشکر کنم که همیشه هوای ما را داشته‌اند و حتی الان که در وضعیت کرونا هستیم و شرایط کار برایمان سخت است، باز هم هوایمان را دارند و در کنارمان هستند.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی