[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۱۴۲
  • دوره جدید

بن‌بست، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی - روزنامه نگار

amirabadi_shznvn@yahoo.com

چشم‌انداز پیش‌روی جوان ایرانی چگونه رسم می‌شود؟ سال‌های جوانی در چشم بر هم زدنی عبور می‌کنند و در میانسالی و سال‌های پیری آن چه می‌ماند، حسرت و حسرت روزهای گذشته است. روزهایی که از آنها به بهار زندگی یاد می‌شود، شتابان عبور می‌کنند. با درک این ماجرا به جوان ایرانی می‌رسیم که با موانع بی‌شماری روبرو است و موقعیت‌های چندانی برای کامیابی و پیشرفت در بهترین سال‌های زندگی‌اش ندارد. اگر از اقلیتی که در کشاکش بحران‌ها به موفقیت دست یافته و در زمره نوابغ قرار می‌گیرند عبور کنیم به خیلی از نیروهای مستعد و تازه‌نفس در جلگه حاصلخیز ایران می‌رسیم که بهترین سال‌های عمرشان در تمنا و حسرت می‌گذرد...

حسرت برای خرده امکاناتی که نمی‌توانند با سعی و تلاش وکوشش از آن برخوردار شوند و آینده روشنی پیش روی‌شان نیست. در حالی که اقشار جوان  برای سازندگی و آبادانی کشور باید سرشار از انگیزه و انرژی‌های  مثبت باشند و با نسلی خمود و گرفتار آمده در سلسله آسیب‌های اجتماعی روند زوال را می‌پیماییم.
مهم‌ترین و برحق‌ترین خواسته نسل جوان همانا یافتن جایگاه شغلی مناسب برای خدمت‌رسانی به کشور و ساختن آینده و تشکیل خانواده است. متأسفانه درصد مطلوبی از فارغ التحصیلان دانشگاه‌های ایران در رشته‌‌هایی که در آن تخصص دارند به فعالیت نمی‌پردازند و این بدین معناست که نظام آموزش عالی در ایران با توجه به نیازهای جامعه سیاست‌های خود را تبیین نمی‌کند. نتیجه کار چنین می‌شود که جوان ایرانی تخصص‌های تحصیلی خود را به کناری گذاشته و در بازارهای غیرمرتبط به دنبال یافتن هر شغلی که خرده درآمدی برای او داشته‌باشد به این سو و آن سو می‌زند. امروزه در تمامی خانواده‌های ایرانی نشانی از افراد بیکار و دارای شغل‌های موقت هست که مشکلات فراوانی را پیش روی خود می‌بینند و مستعد زانو زدن در برابر آسیب‌های اجتماعی و افسردگی و بیماری‌های روحی و روانی هستند. در مرحله دوم با جوانان خوش اقبالی روبرو می‌شویم که توانستند خود را از مهلکه شوم بیکاری رها ساخته و به بازار کار وارد شوند. اما در روزگار کنونی فاصله میان دستمزد و هزینه آن چنان رشد کرده که تهیه نیازهای معیشتی روزانه را تقریباً غیرممکن می‌سازد. در حالی که میزان دستمزد در بهترین حالت به مرز چهار میلیون تومان نمی‌رسد، خط فقر به مراتب بالاتر از 7 و 8 میلیون تومان است. این روزها، به فراخور بحران‌های عدیده‌ای که در آنها گرفتار آمده‌ایم، متأسفانه جوان ایرانی تصور خریداری یک اتومبیل بی‌کیفیت، ناامن و تاریخ مصرف گذشته و حتی مستهلک را از سر بیرون کرده است. چرا که بهای آن مرز شرم آور یکصد میلیون تومانی را در هم نوردیده و همچنان روند صعود را می‌پیماید. در زمینه تشکیل خانواده هم رسم بر همین منوال است. وقتی نرخ مسکن و لوازم خانگی آنچنان نجومی می‌شود که رکود بر بازار سایه می‌افکند دیگر تصور تشکیل خانواده و سرپناه به ذهن بسیاری از جوانان ایرانی خطور نمی‌کند و آن چه می‌ماند چیزی جز حسرت نیست. امروز نرخ تجرد و سلسله آسیب‌های روانی و مدنی در جامعه ما رو به افزایش است و آسیب‌های ناشی از آن در برهه‌های کوتاه و بلندمدت آثار شوم خود را نشان می‌دهد. به موازات بحران ازدواج در سال‌های اخیر با آسیب نرم و خزنده‌ای به نام خانواده‌های تک فرزندی مواجه هسیتم که تبعات ناگوار ان در دهه‌های آتی گریبانگیر ما خواهد شد. امروزه پیک آماری نسل جوان جای خود را به ازدیاد میانسالان داده است و این بدان معنا است که آینده ایران از نیروی‌های جوان و پر انرژی در مقیاس وسیعی محروم خواهد شد. مواردی که به اختصار از آنها یاد شد تنها گوشه‌ای از بحران‌هایی است که مسیر بن‌بست را در پیش روی جوانان ایرانی قرار می‌دهد. وقتی با خیل عظیم بیکاران روبرو باشیم، در شرایطی که فاصله میان درآمد و هزینه هر روز بیشتر شود، وقتی با کار و تلاش نمی‌توان یک اتومبیل حداقلی و منزل مستأجری در مناطق فرودست شهر حتی اجاره کرد، وقتی که پول‌های خارجی برای بازارهای ایران تصمیم‌گیری می‌کنند، هنگامی که در اوج بحران‌ها تسویه حساب‌های سیاسی را از یاد نبرده‌ایم، در برهه‌ای که توجه چندانی به گسترش نشاط اجتماعی و شادی‌های مدنی نداریم، همه این اما و اگرها می‌تواند جرقه آشوب و بزهکاری و عصیانگری را در ذهن جوان ایرانی که به بن‌بست رسیده را روشن کند.
در نظر داشته‌باشیم کشور ایران با انبوهی از ظرفیت‌های آشکار و نهان به مثابه کوچه بن بستی نیست که در انتهای آن گرفتار آمده باشیم. بلکه شاهراهی پهناور است که می‌توان در آن مانور داد و مشکلات پیش روی مردم را مدیریت کرد. برای این کار باید اجرایی‌سازی اقتصاد مقاومتی و افزایش تعاملات بین‌المللی را به عنوان دو بازوی پرتوان بالندگی کشور در دستور کار قرار داد و سرنوشت مردم را به اما و اگرها و احتمالات سیاسی و اقتصادی نسپرد. اکنون بسیاری از جوانان ایرانی مستعد گرفتار آمدن در آسیب‌های اجتماعی هستند و چنانچه راهکاری برای خروج آنها از منطقه بحرانی اندیشیده نشود، آینده و امنیت و در نهایت یکپارچگی ایران بزرگ به خطر می‌افتد. اکنون چشم‌انداز پیش روی جوان ایرانی روشن نیست.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی