[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۱۴۳
  • دوره جدید

حضور در جبهه را وظیفه می‌دانستیم ، روزنامه شیراز نوین

شیراز نوین- به نوعی پر‌افتخارترین ورزشکار ایران محسوب می‌شود. پنج مدال طلا و در مجموع هفت مدال در مسابقات پارالمپیک کسب کرده که رکوردی دست نیافتنی بنظر می‌رسد.
مختار نورافشان که در 15 آذر سال 1346 در شهرستان ریگ از توابع بندرگناوه استان بوشهر به دنیا آمده، از دوران نوجوانی به شیراز آمد و برای همیشه اینجا ماندگار شد؛ «من از نوجوانی برای درس خواندن و طلبگی به شیراز آمدم و طلبگی را تا سطح دو هم ادامه دادم اما هیچوقت لباس نپوشیدم. حالا بیش از چهل سال است شیراز زندگی می‌کنم».
گفت‌وگوی شیراز نوین با این قهرمان پرافتخار را در ادامه می‌خوانید: 
از چه سنی عازم جبهه شدید؟
من از 15 سالگی. یعنی در بهار سال 61 به جبهه اعزام شدم و در مرحله آخر عملیات محرم بود که افتخار جانبازی را پیدا کردم. من جانباز قطع نخاعی و همینطور شیمیایی هستم و البته پیوند کلیه هم شدم به خاطر وضعیتی که بعداً برایم پیش آمد.
چه شد که در این سن کم تصمیم گرفتید به جبهه بروید؟
من در دوران تحصیل عضو بسیج هم بودم. وضعیت جنگ هم به گونه‌ای بود که با توجه به اتفاقاتی که در کشور می‌افتاد، تمام مردم وظیفه خودشان می‌دانستند که در جبهه‌ها حضور پیدا کنند و از آب و خاک و اسلام دفاع کنند.  عراق هم فکر نکنید فقط یک کشور بود. تمام کشورهای دنیا پس از انقلاب با ما در افتادند. البته  آنها پشت پرده بودند و فرماندهی آنها را صدام به عهده داشت.
قبل از جبهه رفتن هم ورزش می‌کردید؟
بله ولی نه در سطح حرفه‌ای. در حد دبیرستان و مسابقات استانی.
در چه نقطه‌ای مجروح شدید؟
دقیقاً نقطه‌ای که مجروح شدم تپه ۱۷۵ سمت شرهانی بود. منطقه صعب‌العبوری هم بود اما باید آن را می‌گرفتیم که اشراف پیدا کنیم به شهر شرهانی تا شرایط بهتری برای عملیات بعدی فراهم شود. عملیات بسیار سختی بود و به خاطر صعب‌العبور بودن منطقه، خود عراقی‌ها هم فکر نمی‌کردند کسی بتواند از آنجا عبور کند. اما به هر سختی که بود، بچه‌ها عبور کردند و پایین تپه که رسیدیم تیراندازی بسیار شدیدی رخ داد. از زمین و زمان آتش می‌ریخت. نمی‌توانم آن لحظات را با کلمات بیان کنم. حتی خودم هم وقتی به آن زمان فکر می‌کنم تعجب می‌کنم که چه کارهایی  بچه‌ها انجام دادند و چگونه هیچ هراسی از کشته شدن هم نداشتند. انگار هرچه دشمن بیشتر آتش می‌ریخت بچه‌ها جری‌تر می‌شدند و بیشتر به سمت حریف یورش می‌بردند. ما کشته‌های زیادی دادیم تا تپه را فتح کردیم. من هم‌روی همان تپه بودم که از بغل تیر خوردم و از ناحیه نخاع آسیب دیدم. 
پس از این اتفاق، چقدر طول کشید تا وارد ورزش شوید؟
شاید حدود شش ماه بعد بود که بعد از طی مراحل درمانی متوجه شدم قطع نخاع شده‌ام و دیگر باید با ویلچر رفت‌و‌آمد کنم. در آسایشگاه مازندرانی که روبروی زیمنس بود و بچه‌های جانباز را به آنجا انتقال می‌دادند مستقر شدیم. در اولین جشنواره‌ای که برگزار شد و پانزده یا شانزده نفر از بچه‌های جانباز در آن حضور داشتند، در سه رشته دوومیدانی، بسکتبال با ویلچر و تنیس روی‌میز شرکت کردم که بعد از آن به دوومیدانی روی آوردم. البته در بسکتبال و شنا هم مدال دارم.
از افتخاراتتان بگویید
در اولین پارالمپیک بعد از انقلاب که ایران در آن شرکت داشت، یعنی المپیک سئول ۱۹۸۸ عضو تیم بودم و آنجا هم با رکوردشکنی در رشته پرتاب دیسک توانستم مدال طلا را به دست بیاورم. در ماده صد متر هم مقام پنجم را به دست آوردم. پس از آن دیگر به طور مداوم عضو تیم ملی بودم  و در اردوها شرکت داشتم. تا پایان دوران حرفه‌ای ۳۲ مدال بین المللی کسب کردم که هفت مدال در مسابقات پارالمپیک به دست آمد. پنج طلا، یک نقره و یک برنز در مسابقات المپیک و 23 طلا، شش نقره و سه برنز در مجموع. آخرین المپیکی هم که در آن حضور داشتم المپیک 2004 آتن بود.
از چه زمانی وارد حوزه‌های مدیریتی ورزش شدید؟
پس از پایان دوران حرفه‌ای مدتی مسئول کمیته دوومیدانی هیئت جانبازان و معلولین بودم. سپس مدتی هم مسئول کمیته بسکتبال با ویلچر بودم. چندین سال هم به عنوان دبیر و نایب رئیس هیئت فعالیت داشتم تا اینکه بالاخره تصمیم گرفتم در مجمع انتخاباتی شرکت کنم و در اسفندماه سال 94 به عنوان رئیس هیئت جانبازان و معلولین استان فارس انتخاب شدم.  چهار سال رئیس هیئت بودم تا بهمن ماه سال ۹۸.
از عملکرد خودتان در این سال‌ها راضی هستید؟
باید از بیرون ما را قضاوت کنند اما چیزی که ما دیدیم این بود که تیم ما عملکرد خوبی داشت. ما در بحث اعزام‌ها هیچ چیزی کم نگذاشتیم. حتی زمانی می‌شد که شرکت‌کنندگان ما بیشتر از یک تیم می‌شدند و برای اینکه بتوانیم حداکثر نفرات را اعزام کنیم، با سایر استان‌ها هماهنگ می‌کردیم و اگر جای خالی داشتند از ورزشکاران خودمان در تیم استان‌های دیگر استفاده می‌کردیم تا به مسابقات اعزام شوند و بتوانند آنجا خودشان را نشان دهند. چون ورزشکار نیاز به انگیزه دارد و یکی از عوامل انگیزشی حضور در مسابقات، دیده‌شدن است.  بنابراین هر ورزشکاری از استان فارس حتی اگر از استان دیگری به تیم ملی دعوت می‌شد، در نهایت متعلق به فارس بود و از طرف فارس ملی‌پوش شده بود. همین باعث شد که مثلاً در رشته‌ای مثل فوتبال قطع عضو، از 12 نفر این تیم 8 نفر از استان فارس بودند. در رشته‌های دیگر هم این اتفاق افتاده بود که اکثر نفرات متعلق به فارس باشند. با توجه به اینکه هیئت ورزشی جانبازان و معلولین شامل ۳۲ رشته ورزشی است،  من هم در خیلی از رشته‌ها فعال بودم و اشراف خوبی بر این هیئت داشتم. سعی کردم کمیته‌های فعالی را تشکیل دهم که همواره نظارت کافی بر اوضاع این رشته‌ها داشته باشند. هر اعزامی که می‌خواستیم انجام دهیم معمولاً قبلش یک اردو در استان می‌گذاشتیم تا بچه‌ها بتوانند خودشان را بهتر محک بزنند و نشان بدهند.
در این مدت با چه مشکلاتی مواجه بودید؟ 
ببینید هیئت جانبازان و معلولین فراتر از یک هیئت معمولی است و در حد یک سازمان تربیت‌بدنی فعالیت می‌کند، به دلیل تعدد رشته‌ها.  اما مسئولان آن‌چنان که باید و شاید ما را همراهی نکردند. در بحث ورزش معلولین باید هزینه‌های زیادی صورت بگیرد از بحث ویلچر گرفته تا سایر وسایل مخصوص آن. معلولین هم قشری هستند که هزینه کردن برای‌شان سخت است، یعنی ما باید یک پولی به آنها بدهیم که بیایند سر زمین تمرین کنند و خودشان را توانمند کنند و از این حالتی که دارند تا حدودی خارج شوند. اما متأسفانه همواره تبعیض زیادی وجود داشته بین ورزشکاران معلول و سایر
ورزشکاران. 
به عنوان آخرین سوال، چرا نخواستید به عنوان رئیس هیئت به کارتان ادامه بدهید؟
بالاخره وقتی شما می‌خواهید به جایی خدمت کنید، باید سایر مسئولان هم از شما حمایت کنند. باید شما را بخواهند و بخشی از کار را به عهده بگیرند. بلاخره عشق یک طرفه که نمی‌شود. باید مسئولان بیشتر کمک می‌کردند. بچه‌ها هم از من به عنوان کسی که  سال‌ها در اکثر این رشته‌ها فعالیت داشتم، انتظار بیشتری داشتند. اینکه نمی‌توانستم به طور کامل جوابگوی آنها باشم کمی برای من سخت بود. متأسفانه در استان فارس، ما فقط یک مجموعه یادگار امام را داشتیم که آن هم هر چه برایش هزینه می‌کردیم باز هم مشکل داشت. چیزی که مصوب و درخواست می‌کردیم را هم به ما نمی‌دادند تا بتوانیم یک کار اساسی انجام بدهیم. بنابراین کار به خوبی پیش نمی‌رفت. با این حال ما عملکرد موفقی داشتیم و توانستیم جایگاه هیئت استان را در سطح کشور ارتقا بدهیم. در بازی‌های آسیایی و پارالمپیک هم بهترین عملکرد را داشتیم اما متأسفانه چون همکاری لازم با ما انجام نشد تا بتوانیم خدمات بهتری به این عزیزان ارائه بدهیم، می‌توانم بگویم که این انگیزه را از ما گرفتند.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی