[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۱۴۲
  • دوره جدید

دولت در مهلکه انتخاب، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین- سعیدرضا امیرآبادی

amirabadi_shznvn@yahoo.com

هم‌اکنون به شور و شادی و نشاط احتیاج مبرمی داریم. آمار پرونده‌های قضایی و نزاع‌های خیابانی و طلاق و سلسله‌آسیب‌های اجتماعی با شیب نگران‌کننده‌ای در حال افزایش است و بسیاری از مردم درپی هر ناملایمتی، مستعد عصیانگری و پرخاشگری هستند. در این زمانه دشوار، در ایامی که بی‌شباهت به روزهای مبادای اقتصادی نیست، باید با راهکارهای نرم به‌دنبال تزریق آرامش به افکار عمومی بود. در میان همه نوشداروهایی که برای بهبود حال جامعه تجویز می‌شود، شاید پدیده جذاب فرهنگ و هنر بهترین طریقی باشد که می‌توان با بهره‌گیری از دستاوردهای گران‌بهای آن طرحی نو در افکار عمومی دمید...

ضمیر آگاه و ناخودآگاه مردم با ادبیات و موسیقی و تئاتر و سینما و نقاشی و جمیع هنرهای زیبا به صلح و آرامش می‌رسد و این رسالت بزرگ دستگاه فرهنگ است که زمینه را برای جهان‌شمولی آنها فراهم سازد. دیربازی است که اقشار فرودست جامعه بهره‌ای از مواهب روح‌نواز فرهنگ و هنر نمی‌برند و کنسرت‌ها و سالن‌های نمایش سهم متمولان است. در سوی مقابل بسیاری از دولت‌ها هم به پدیده‌های نرم فرهنگی با نگاهی لاکچری و غیرضروری روبه‌رو شدند و در هنگام توزیع اقتدار و اعتبار این مؤلفه تأثیرگذار را به حیاط‌خلوت و پستوی انزوا تبعید کرده‌اند. اما از دولتی که با شعار تدبیر و امید بر مسند کار نشسته، انتظار می‌رود رفتار متفاوتی نسبت به پیشینیانش داشته باشد.
اینک دولت دوازدهم در کشاکش سخت‌ترین و ناحوانمردانه‌ترین تحریم‌های تاریخ ایران قرار گرفته و نمی‌توان در ماه‌های واپسینی که پیش رو دارد، از مردان روحانی انتظار گشایش عظیم اقتصادی و رونق و افزایش تولید ناخالص ملی داشت؛ چراکه حلقه محاصره تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی از بیرون و درون هر روز کار را برای قوه مجریه سخت‌تر می‌کند. در این میان نقدی که به دولت وارد می‌شود این است که سلسله هجمه‌ها را بی‌آنکه سپر بلایی تدارک ببیند، به‌صورت مستقیم بر مردم و به‌ویژه اقشار فرودست اقتصادی وارد می‌سازد.
اما در همین روزهای سخت هم می‌توان از دولت تدبیر و امید با جدیت درخواست کرد که در روزها و ماه‌های باقی‌مانده به تقویت مادی و معنوی دستگاه فرهنگی با همه پتانسیل‌های مغفول‌مانده‌اش همت گمارد و زمینه همگانی‌شدن مؤلفه‌های رفیع فرهنگی و هنری را با نگاهی ساختارشکنانه و با پرهیز از سیاست‌های پیشین پدید آورد. در کلان‌شهر شیراز و در روزهایی که هنوز در مهلکه کرونا گرفتار نیامده بودیم، شاهد حضور کودکان کار و رهایی‌یافتگان اعتیاد و خانواده فرودست در خرده محافل فرهنگی بودیم. اما حضور آنها به چند برنامه مختصر منحصر شد و دوام چندانی نیافت. اگرچه امروز هنوز با محدودیت‌های فیزیکی و روانی کووید 19 روبه‌رو هستیم، اما می‌توان از پتانسیل فضای مجازی بهره‌برداری کرد و جاذبه‌های هنری را به خانه‌های محقر طبقات میانی و فرودست که برداشت کمتری از رفاه و آسایش اجتماعی دارند، روانه ساخت. 
تجربه کنسرت‌های مجازی نشان داد که اقشار تهیدست جامعه، آن هم در عصر انفجار اطلاعات بودجه‌ای برای تماشای هنرمندان در فضای سایبری ندارند و باید به فکر راهکارهای دیگری برای برخورداری همه اقشار جامعه از این راهکارهای بسط شور و نشاط شادی برآمد. در این برهه است که رسانه ملی می‌تواند خرق عادت پیشه کند و همانند یک ابرقهرمان وارد میدان شده و برای گسترش امید و نشاط در جامعه گام‌های اساسی بردارد. در نظر داشته باشیم فطرت انسان شیفته شادی و نشاط است و چنانچه جامعه مخاطبان نیازهای خود را از مدیوم‌های داخلی دریافت نکند، با انبوهی از رسانه خارجی روبه‌روست که از رنگ و حجم و نقش و نور برای ربایش مخاطبان 
بهره‌برداری می‌کنند.
ماه‌های باقی‌مانده از دولت دوازدهم آزمون نفس‌گیری برای سنجش عملکرد مردان دکتر روحانی خواهد بود. آیا آنها می‌توانند در کشاکش تحریم‌ها و بحران‌های اقتصادی از مؤلفه‌های هنری برای گسترش شادی در جامعه استفاده کنند؟ آیا دولت می‌تواند در برابر فشارهای رادیکالی که کنسرت‌های موسیقی حلال و دارای مجوز را با تنگ‌نظری حرام برمی‌شمارد مقاومت کرده و با بهره‌گیری از فضای مجازی برای مردم اندکی دل‌خوشی به ارمغان بیاورد. با مشاهده رویدادهای پیشین گمان نمی‌رود شاهد تغییرات عمده‌ای در سیاست‌های رسانه ملی باشیم و می‌توانیم به وعده‌ها و رؤیاهای وزیر جوان ارتباطات دل خوش کنیم که بهای اینترنت را مترادف با درآمد جامعه تنظیم کند و همه اقشار جامعه ایران از طریق فضای مجازی پاک به اندکی شور و نشاط دست یابند. هرچند که تئاترها و موسیقی‌های خیابانی و مواردی از این دست که در بستری ارزش‌مدارانه تولید شوند هم می‌توانند حال جامعه را اندکی بهبود داده و ما را به سوی ساختن ایرانی آباد و پرامید 
رهنمون سازند.
اکنون دولت در مهلکه انتخابی سخت قرار می‌گیرد. آیا مردان تدبیر و امید سیاست‌های پیشینیان را در زمینه مؤلفه‌های فرهنگ و هنر دنبال می‌کنند یا با رعایت همه ارزش‌ها و هنجارها طرحی نو در بستر جامعه ایران رسم خواهند کرد. پاسخ به این پرسش نقش برجسته‌ای در محبوبیت آنها خواهد داشت. اکنون بیش از همیشه به شور و شادی و 
نشاط نیازمندیم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی