[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۱۳۳
  • دوره جدید

دوری بیشتر از ورزش، ما را افسرده می‌کند، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: وقوع کرونا برای بعضی اقشار ورزشی بیش از سایرین مشکل ایجاد کرده است. از جمله آسیب پذیر ترین ورزشکاران در دوران کرونا، نابینایان و کم بینایان هستند. ورزشکارانی که علاوه بر مشکلات ناتوانی و کم توانی در بینایی، باید همیشه یک نفر را هم به همراه خود داشته باشند و این موضوع باعث می‌شود که ریسک پذیری آنها در قبال کرونا بیشتر هم بشود.
مریم آهون یکی از همین دسته ورزشکاران است. دختر 25 ساله کازرونی یکی از بهترین گلبالیست‌های استان فارس است که ماه هاست از رشته مورد علاقه اش فاصله گرفته و نمی‌تواند آنطور که باید و شاید ورزش کند: با توجه به اینکه در کازرون وضعیت را مناسب اعلام نکرده اند، من هم نتوانسته ام کار خاصی در این ماه‌های اخیر انجام دهم. باشگاه‌ها مدت زیادی است تعطیل هستند و اگر باز هم بشوند، باید خیلی احتیاط کنیم و نمی‌توانیم با خیال آسوده به ورزش برگردیم. فعلاً فقط مشغول بدنسازی هستم و طبق برنامه ای که به ما می‌دهند، کار می‌کنم تا اگر احیاناً مسابقه یا اردویی پیش آمد، بدنم آماده باشد.
این وضعیت برایتان آزاردهنده نیست؟
بله اما مجبوریم. سخت است که مجبور شوی کاری را که یک عمر با عشق و علاقه انجام داده ای را کنار بگذاری. فکرش هم آدم را اذیت می‌کند.
چه شد که رشته گلبال را انتخاب کردید؟
من با تشویق مادرم به این رشته آمدم. اوایل هم که 11 یا 12 ساله بودم، هیچ علاقه ای به این رشته نداشتم و خیلی هم برایم سخت بود. ضمن اینکه من با مشکل بینایی ام هم کنار نیامده بودم. حرف مادرم که می‌گفت «برو، شاید خوشت آمد» باعث شد بروم و همین‌طور هم شد. خیلی برایم خوب بود.
درباره این رشته کمی توضیح بدهید.
گلبال رشته ای است که اگر کسی بخواهد وارد آن شود، به جز مشکل بینایی باید در سایر موارد سالم باشد تا بتواند آن را انجام دهد. قوانین بازی هم به این شکل است که هر تیم متشکل از سه بازیکن اصلی و سه بازیکن ذخیره است. بازیکنان باید توپ را به سمت دروازه حریف بفرستند و در مقابل توپ‌هایی که از سمت حریف ارسال می‌شود نیز با استفاده از نیروی شنوایی خود تشخیص دهند که توپ دارد به چه سمتی می‌رود تا مانع از ورود آن به دروازه شوند. توپ گلبال حدود یک کیلو و 250 گرم وزن دارد و یک شیء زنگوله مانند داخل آن است که تولید صدا می‌کند. در واقع نقش گوش در این بازی خیلی تأثیرگذار است و تماشاگران باید در هنگام مسابقه کاملاً سکوت کنند. معمولاً از این رشته با عنوان «هیجان در سکوت» یاد می‌کنند.
کم‌بینایی شما از بدو تولد بود؟
بله اما در مدرسه عادی درس خواندم. زمانی که برای سنجش هوش و بینایی و شنوایی به مدارس کودکان استثنایی مراجعه می‌کردم، می‌گفتند مشکل خاصی نداری و نیازی نیست در مدارس استثنایی درس بخوانی. برای همین در تمام مدت تحصیلم در مدارس عادی بودم و زیاد با هم نوع‌های خودم معاشرت نداشتم. حتی بریل هم بلد نیستم و به همین خاطر هم نمی‌توانستم قبول کنم که بخواهم به رشته‌های مربوط به نابینایان و کم بینایان بروم.
حالا با زندگی عادی کنار آمده‌اید؟
خیلی سخت است اما من این سختی‌ها را ترجیح می‌دهم به اینکه از کسی حرفی بشنوم. متأسفانه جامعه ما طوری است که بعضی‌ها رفتار مناسبی با کسی که چنین مشکلاتی دارد، ندارند. بالاترین حسی که به فردی چون من دارند، حس ترحم است؛ چیزی که به شخصه از آن بیزارم. به همین خاطر است که همیشه تلاش می‌کنم طوری رفتار کنم که معمولی و عادی به نظر برسم. کار سختی بود اما با کمک خانواده و تلاش خودم، تا حدود زیادی موفق شدم.
درس می‌خوانید؟
بله من دانشجو هستم. همیشه سعی کرده ام دست به هر کاری بزنم که به خودم و دیگران ثابت کنم که توانایی‌های زیادی دارم. حتی شنا، شطرنج، موسیقی و تئاتر کار کردم و موفق هم بودم. ویولن را هم به خوبی یاد گرفتم اما مشکلات اقتصادی و گرانی بیش از حد ویولن باعث شد نتوانم آن را ادامه دهم.
پیش از کرونا عضو تیم ملی و باشگاهی بودید؟
من در سال 86 زمانی که تنها 12 سال داشتم به تیم ملی جوانان دعوت شدم اما چون سنم خیلی کم بود، فقط در چند اردو شرکت کردم. اما سال 92 دوباره برای تیم جوانان انتخاب شدم. با آن تیم به مالزی اعزام شدیم و مقام سوم آسیا را کسب کردیم. پس از آن هم چندبار به تیم ملی بزرگسالان دعوت شدم اما شرایط مهیا نبود که در اردوها حاضر شوم. لیگ گلبال هم تا قبل از کرونا برقرار بود و من برای تیم شیراز در مسابقات کشوری حاضر می‌شدیم. در این مسابقات معمولاً نفرات تیم ملی هم انتخاب می‌شدند. 
کازرون تیمی در گلبال ندارد؟
متأسفانه در کازرون اهمیت چندانی به این رشته‌ها نمی‌دهند. با اینکه نابینایان و کم بینایان زیادی هم داریم، اما یا شرایط بدنی شان مناسب نیست، یا سنشان بالا رفته، یا خودشان به‌خاطر دوری مسافت تمایلی ندارند؛ چون خیلی از آنها در اطراف کازرون زندگی می‌کنند. علاوه بر این مسائل، ما مربی گلبال هم در کازرون نداریم. به همین خاطر من مجبورم کلاًَ از اینجا جدا شوم و در شیراز بازی کنم.
درباره مشکلات و دغدغه‌های ورزشکاران نابینا و کم‌بینا صحبت کنید.
قبلاً شرایط خیلی خوب بود و مشکل چندانی نداشتیم. من که به شخصه واقعاً راضی بودم و آقای هاشمی نژاد (رئیس هیئت نابینایان و کم بینایان استان فارس) همه جوره هوای ما را داشتند و به ما اهمیت می‌دادند. امیدوارم شرایط به وضعیت قبل برگردد، چون این دوری از ورزش می‌تواند باعث افسردگی ما شود. اخیراً برای بچه‌های نوجوانان و جوانان تمرین گذاشته اند و با ماسک در سالن تمرین می‌کنند، اگر این برنامه را برای بچه‌های بزرگسال هم ترتیب دهند، خیلی اتفاق خوبی خواهد بود. ضمن اینکه اگر شرایط برای حضور ما در رشته دوچرخه سواری هم مهیا شود، کمک بسیار زیادی به ما خواهد کرد.
صحبت پایانی.
امیدوارم درخواست هایم به گوش مسئولان برسد و به ما کمک کنند بتوانیم از شرایط فعلی بیرون بیاییم. از آقای هاشمی نژاد، خانواده‌ام و همه مربیانی که برایم زحمت کشیدند نیز تشکر می‌کنم.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی