[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۴۲۱
  • دوره جدید

تقویت عِرق ملی ، روزنامه شیراز نوین

پسرک ۱۰ ساله‌ام چند صباحی‌ است سودای رفتن به آلمان دارد؛ بازی در تیم بایرن‌مونیخ که به ستاره‌هایش علاقه دارد، دلیل این تصمیم است. گاهی چنان با شور و حرارت سخن می‌گوید که گویی مدینه فاضله‌اش را یافته است.
او کودک است و نمی‌داند و این سودا تنها به یک دلیل و از سرِ علاقه‌ای زودگذر است و دیری نخواهد پایید که به فراموشی سپرده شود؛ اما من به آینده سرزمینم می‌اندیشم!
درست است که انتقاد داریم؛ درست است که از کج‌اندیشی‌ها رنجیده ایم؛ اما بدانیم که اگر امیدی به آبادانی این خاک داریم، سازندگانش همین کودکان‌اند که آینده این کشور، در گروی دید روشن آنان و امیدشان به داشتن ایرانی آباد و آزاد است. 
مراقب باشیم که درددل‌ها و حرف‌هایمان، ترس و یأس را جایگزین افتخار و امیدواری به ایرانمان نکند. 
وطن‌دوستی، حسی بی‌بدیل و بخشی از هویت هر فرد است که اگر آن را از کودکانمان دریغ کنیم، در تکمیل شخصیت وجودی‌شان غفلت کرده‌ایم و این خلأ با هیچ چیز و به هیچ عنوان پُر نخواهد شد. 
سعی کنیم آنچنان با مهارت رفتار کنیم که حتی اگر مهاجرت، آخرین راه بود، فرزندانمان آب و خاکشان را گرامی دارند و با عزت از آن یاد کنند؛ نه همچون شکست‌خورده‌ای مأیوس. 
کودکان امروز بسیار آگاه‌تر از نسل‌های پیش هستند؛ در انتخاب موضوع صحبت‌هایمان و به کار بردن کلمات در حضور آنها دقت کنیم که بدگمانی و ناامیدی، دریچه‌هایی به سوی عناد خواهند بود. 
مام وطن برای رهایی از نابسامانی امروز، پیش و بیش از هر چیز، به فرزندانی وطن‌پرست و آگاه نیاز دارد. به گمانم، این بزرگ‌ترین رسالت این روزهای ماست.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی