[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۱۷۹
  • دوره جدید

وداع با مردی که در همه ایران خانه داشت، روزنامه شیراز نوین

محمود یاوری یا همان جناب سرهنگ فوتبال ایران، بعد از مدتی دست و پنجه نرم کردن با بیماری دیروز در سن 81 سالگی درگذشت.
سرمربی پیشین تیم ملی و سپاهان که از چند هفته قبل به دلیل ابتلا به ویروس کرونا در بیمارستان الزهرا اصفهان بستری بود صبح دیروز در سن ۸۱ سالگی از دنیا رفت.
به گزارش ایسنا، محمود یاوری متولد ۱۸ مهر ۱۳۱۸ در اصفهان بود. فوتبال را از تیم شاهین اصفهان (سپاهان فعلی) آغاز کرد و تا سال ۱۳۴۲ عضو این باشگاه بود. وی در سال ۱۳۴۲ به عضویت تیم پاس تهران درآمد و تا سال ۱۳۵۰ در این تیم حضور داشت. یاوری در سال ۱۳۵۰ به عنوان بازیکن فوتبال را کنار گذاشت و به جرگه مربیان پیوست.
یاوری در سال ۱۳۶۳ (۱۹۸۴ میلادی) به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال ایران انتخاب شده و در شش بازی که تیم ملی فوتبال ایران را هدایت کرد، در هر ۶ بازی پیروز شد. محمود یاوری در سال ۱۳۵۶ سرمربی تیم ملی جوانان فوتبال کشور شد و در سال ۱۳۵۷ حضور در تیم ملی ب و تیم ملی امید را تجربه کرد.
طی سال‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۷۱ به مربیگری مجدد در تیم ملی جوانان رسید و در سال ۱۳۸۴ هم مدیر تیم ملی فوتبال جوانان شد.
سپاهان، ذوب آهن، فجر شهید سپاسی، برق شیراز، شاهین بوشهر، تراکتورسازی تبریز، ابومسلم مشهد، صبای قم، استقلال اهواز، پاس، استیل‌آذین، راه‌آهن و مس کرمان از تیم‌های تحت هدایت وی بودند که از این حیث می‌توان آن را یک رکورد دانست.
در تابستان ۱۳۶۳ تیم ملی با رهبری محمود یاوری در مسابقات فوتبال مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۴ شرکت کرد، اما وقتی نصرالله سجادی به جای بهروز صحابه رئیس فدراسیون فوتبال شد، یاوری از مسئولیت سرمربی‌گری خود در تیم ملی کنار رفت.
محمود یاوری به دلیل اشتغال در ارتش و ریاست زندان اصفهان و درجه سرهنگی که داشت به جناب سرهنگ فوتبال ایران معروف بود، از حدود ۶ سال پیش دیگر هدایت تیمی را برعهده نگرفت. مراسم تشییع پیکر سرهنگ محمود یاوری امروز ۲۱ آبان ماه در ورزشگاه تختی اصفهان برگزار و سپس در قطعه نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده خواهد شد.
فوتبال بدون محمود یاوری چیزی کم دارد
درگذشت محمود یاوری که با روحیات خاص خود در تیم‌های مختلف، بازیکنان زیادی را تربیت کرده بود، فقدان بزرگی برای فوتبال ایران است.
به گزارش ایسنا، درگذشت او برای فوتبال ایران یک اتفاق تلخ و ناراحت کننده است؛ کسی که مقام استادی برای اکثر بازیکنان قبل از دهه ۹۰ دارد و سال‌ها به طور خستگی‌ناپذیر در تیم‌های مختلف مربیگری کرد و تاریخ انقضای ابدی داشت.
اگر بیماری به سراغش نیامده بود، یاوری همچنان منجی تیم‌های در معرض سقوط بود که در هفته‌های پایانی مهر بقا بر پای این تیم‌ها می‌زد و به طور شگفتی‌آوری نشان می‌داد که همچنان دود از کنده بلند می‌شود. یاوری را باید باسابقه‌ترین فوتبالی اصفهان در ایران بدانیم که در تمام رده‌های ملی هم مربیگری کرده و در سال‌های پایانی عمرش، در کمیته فنی فدراسیون فوتبال حضور داشت. همین کارنامه پر و پیمان «جناب سرهنگ» که یک نظامی بازنشسته بود، نشان از تبحر او در فوتبال داشت. شاید دیسیپلین نظامی او گره‌گشای مشکلاتش در خیلی از تیم‌های شلخته و بی‌نظمی بود که نیاز به کمک او داشتند.
 دوران بازیگری از اصفهان تا پاس
مرحوم یاوری از اولین بازیکنان تیمی است که امروز به نام سپاهان شناخته می‌شود. او فوتبالش را از نوجوانی در شاهین اصفهان شروع کرد و اولین قهرمان را هم با این تیم اصفهانی به دست آورد و در ۲۴ سالگی قهرمان ایران شد. او تا آخرین روزهای انحلال شاهین در این تیم باقی ماند و در سال ۱۳۴۲ و همزمان با انحلال این تیم، راهی پاس شد و همراه با فوتبال، به جرگه فوتبالیست‌های نظامی هم پیوست.
خودش در تعریف نحوه ورود به باشگاه پاس و طی کردن دوره‌های نظامی‌گری می‌گوید: «زمانی که در تیم آموزشگاه‌های اصفهان بازی می‌کردم تیم‌ها در مدارس و کلاس‌ها مستقر می‌شدند و حتی رختخواب و وسایل خواب را هم خودمان می‌بردیم. بعد از بازی در آبخوری محوطه مدرسه داشتم دست و صورتم را می‌شستم که شنیدم یک نفر از پشت سر می‌گوید اصفونی! می‌خواهی بیایی دانشگاه پلیس؟ من هم سرم را بلند کردم و همانطور که نگاهش می‌کردم گفتم بله بد نیست. نگو او سروان صادقی بود که بعداً تیمسار صادقی شد و رئیس تربیت بدنی باشگاه پاس و شهربانی آن زمان و مرد بسیار خوبی بود.»
با ورود به پاس، از سال ۱۳۴۲ تا آخرین سال‌های فوتبالش را در این تیم قدرتمند که روزگاری جزو مدعیان بود، بازی کرد و در نهایت در سال ۱۳۵۰ در این تیم حضور داشت و بازنشسته شد. حضور در سه بازی ملی بدون گل زده، کارنامه محمود یاوری در تیم‌ملی بود.
یکی از قاب‌های به‌یادمانده از محمود یاوری، سلام نظامی او برای خیلی از شاگردانش در دوران مربیگری بود. او نه برای همه، بلکه برای کسانی که از صمیم قلب دوست داشت، به شکل نظامی سلام می‌کرد که این موضوع مانند احترام یک ژنرال برای یک افسر یا یک سرباز بود.
سفر مارکوپولو از اصفهان تا دورافتاده‌ترین شهرهای ایران
چالش برانگیزترین دوران فوتبال یاوری، دوران مربیگری بود که او در اکثر تیم‌ها حضور داشت و در دوره‌ای هم هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.
محمود یاوری همزمان با بازنشستگی از بازیگری، به اصفهان رفت و در سال ۱۳۵۰ هدایت ذوب آهن را برعهده گرفت و به این ترتیب به اولین مارکوپولوهای فوتبال ایران تبدیل شد که پس از آن در تیم‌های سپاهان (سه دوره)، برق شیراز (چهار دوره)، تیم ملی جوانان (دو دوره)، تیم ملی امید، تیم ملی بزرگسالان ایران، فجر شهید سپاسی (سه دوره)، پاس، تراکتور، ابومسلم، استقلال اهواز (دو دوره)، راه آهن، شاهین بوشهر، صبای قم، پاس همدان، استیل آذین، ذوب آهن (دو دوره) و مس کرمان مربیگری کرد.
حضور در تیم‌های مختلف در اقصی نقاط ایران از محمود یاوری یک آچار فرانسه ساخته بود که مشکل‌گشای هر تیمی بود و اشتباه نیست اگر بگوییم او استاد اکثر بازیکنان دهه ۵۰، ۶۰، ۷۰ و ۸۰ شمسی است؛ مربیگری در چهار دهه.
یکی از دوران شاخص مربیگری او، حضور در تیم ملی فوتبال ایران بود که به علت تغییرات مدیریتی زیاد طول نکشید. در سال ۱۳۶۳ بهروز صحابه محمود یاوری ۴۴ ساله را به عنوان سرمربی تیم ملی بزرگسالان انتخاب کرد. در تابستان ۱۳۶۳ تیم ملی به رهبری محمود یاوری در مسابقات فوتبال مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۴ شرکت کرد اما وقتی نصرالله سجادی به جای بهروز صحابه رئیس فدراسیون فوتبال شد، یاوری از مسئولیت سرمربی‌گری خود در تیم ملی کنار رفت.
فقدان او برای خیلی از شاگردان، دوستان، همبازی‌هایش یک درد بزرگ خواهد بود که به معنای واقعی کلمه در سال‌های پایانی مربیگری برای تیم‌هایش پدر بود نه یک مربی.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی