[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۲۰
  • دوره جدید

دورنمای مدیریت واحد شهری ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com

اقدام شورای شهر شیراز در سامان‌دهی بازار عرضه کالا اقدامی مؤثر است؛ به شرط آنکه توسعه بازارچه‌های محلی به سبکی برای فشار در بخش اجاره‌بها به فروشندگان کالا تبدیل نشود. بازارچه‌های محلی، مکانی مناسب برای عرصه کالا و تنظیم نرخ‌نامه‌هاست؛ به شرط آنکه شهرداری از اجاره‌کنندگان غرفه‌های عرضه کالا مطالبه اجاره‌های نجومی نکند. 
تاریخچه این اقدام نشان می‌دهد که در هر فصل اجاره‌نامه‌ها مطابق با تورم صعودی می‌شوند و گاهاً فروشندگان کالا با توجه به فشارهای نظارتی بر قیمت در این محیط، قادر به پرداخت آن نیستند و ناچار محل اجاره را ترک می‌کنند و خریداران گاهی با افراد جدیدی برای مدیریت در غرفه‌ها مواجه می‌شوند و وقتی علت را جویا می‌شوند...

همان داستان گرانی اجاره بها و کسب درآمدهای روز مطابق با تورم برای شهرداری عنوان می‌شود. 
بازارچه‌های محلی، مکانی اشتغال‌زاست و مدیریت شهری با گسترش آن گامی بزرگ در این راستا و ساماندهی عرضه و کنترل قیمت‌ها برمی‌دارد؛ اما باید دید این دلسوزی برای شهروندان و ایجاد اشتغال است یا راهی برای کسب درآمدهای مدیریت شهری؟ 
این قبیل بازارچه‌ها رقیبی بزرگ برای اصناف تلقی می‌شوند. اصنافی که شاید با تجمیع در خیابان‌های صاحب نام برای خود اقتداری درست کرده اند. اقتداری که گاهی در فلج نمودن عرضه نیز مؤثر افتاده و گام اول دراحتکار و کاستی‌های موجود را برمی‌دارند. آن طور که رئیس شورای شهر شیراز به آن اشاره داشته، برای ایجاد شمار قابل توجهی بازارچه محلی در اولین گام صنوف مختلف و ذی نفع معترض شده اند؛ چراکه با ایجاد بازارچه‌های محلی دسترسی مردم که حالا مجتمع نشین شده اند به کالاهای مصرفی آسان‌تر خواهد شد و نظارت‌ها بر قیمت در داخل این بازارچه‌ها با سهولت بیشتری همراه خواهد بود و طبعاً باید شاهد آن بود که قدرت از دست مافیای صنوف تا حدودی خارج شود.
تجربه نشان داده است که بعضی کالا‌های اساسی در سیر عرضه بدون هیچ توجیه و اعلام قبلی دچار اختلال می‌شود و عوامل نظارتی نیز تا حدودی غافلگیر! در این سیر قدرت، احتکار کالاهای اساسی در دست واسطه گران بازار است که توزیع را قطع و اقدام به نگهداشت کالا در انبارهای خود می‌کنند. حتی واحد‌های صنفی کوچک نیز در حد توان و برای گران فروشی قادرند از حداکثر ظرفیت انبار خود برای احتکار و تک فروشی کالاهای اساسی استفاده نمایند. دستگاه‌های نظارتی اسماً در حال نظارت و ژست قدرتمندانه هستند اما در عمل و تاکنون قادر نبوده اند موضوع انبارداری و انبارگردانی صنوف را کنترل کنند و سفته بازان می‌توانند در هر زمان اقدام به نیست کالاهای اساسی نمایند. 
نقطه سر خط؛ شورای شهر در پنج دوره گذشته عملاً ثابت کرده است شورای شهرداری بوده و از اقدام برای مدیریت واحد شهری درمانده است. مدیریت واحد شهری کاری بزرگ و تاکنون غیرممکن بوده است که گاهاً در حوزه ترافیک و تعامل با سایر دستگاه‌ها نیز ناکام مانده است. اجرای پل سازی‌ها در شیراز نیز ارثیه ای بود تحمیلی از شهردار و شورای چهارم، که شورای پنجم خواسته و ناخواسته گرفتار آن و هزینه‌های سرسام آور آن شد. شهرداران شیراز در سنوات گذشته با شعار‌های غیرممکن کارهایی را شروع کردند که عملاً بسیاری از آنان در مرحله شعار باقی ماند. توسعه فضاهای فرهنگی و ثبت یک روز به نام شیراز در تقویم بین المللی با هدف توسعه گردشگری و درآمدهای سرشار از آن در دهه هشتاد، توسعه فضای سبز با رمز نهضت سبز در شیراز برای احیای شش‌های تنفسی و نگاه ویژه با باغات و جلوگیری از کوچک شدن حریم جغرافیایی باغات، نهضت آسفالت کلان‌شهر شیراز و البته پل سازی و انقلاب بتن که با نگاهی به گذشته می‌توان اینگونه ارزیابی نمود که اینک نیز شیراز و مدیریت شهر گرفتار حوزه فرهنگ، فضای سبز، آسفالت و بتن ریزی است. 
حالا با مداخله در حوزه توزیع کالاهای اساسی و گسترش بازارچه‌های محلی باید دید شهرداری و شورای شهر تا چه میزان موفقیت به دست خواهند آورد؛ در حالی که شهرداری گرفتار اجرای پروژه‌های انسان محور به عنوان اصلی ترین شعار چهار ساله فعالیت خود می‌باشد. ذکر این نکته هم لازم است که امضای توافق با وزارت دفاع و قرارگاه‌های خاتم الانبیا(ص) و خاتم الاوصیا(ص) می‌تواند تا حدودی از بار فشارهای اقتصادی شورا و شهرداری بکاهد اما باید دید همانطور که با فروش اوراق قرضه شهرداری تا سال‌های آینده بدهکار و مشغول پرداخت سود علی الحساب 20 درصد است، در قبال مشارکت نظامیان در پروژه‌های بزرگ شهری چه ارقامی باید از کیسه مردم پرداخت شود؟

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی