[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۳۹۱
  • دوره جدید

وابسته‌ایم ، روزنامه شیراز نوین

فرزاد وثوقی - روزنامه نگار

farzad_vossoghi@yahoo.com

بدبختی تولید بیشتر به دو عامل بستگی دارد. اول سهم نداشته صاحب صنعت و وابستگی به نظام بانکی و دوم وابستگی به خرید تکنولوژی و تجهیزات از خارج. این داستان بی‌محتوای خودکفایی را هم باید در یک نقطه تمام کنیم؛ چراکه دیدیم تحریم اقتصادی‌سیاسی با پیکره اقتصاد ایران چه کرد. ما تولیدکننده نفت خام و خام‌فروش نفت بوده و هستیم و اگر کشورهای صاحب صنعت بخواهند از ابزار تحریم استفاده کنند، بشکه‌بشکه نفت، داخل کشتی‌های بزرگ روی دریا شناور می‌ماند و داستان صادرات نفت در همین‌جا به پایان می‌رسد...

وضعیت صنعت نفت که معلوم است و وضعیت صنعت بزرگ(!) خودروسازی هم معلوم شد که چگونه حریف می‌تواند با عناصر داخلی در وزارت صمت، پراید سه میلیونی را 170میلیون تومان به مردم بیچاره بفروشد و دولت و مجلس و سازمان حمایت از حقوق مصرف کنندگان هم تماشاچی شوند و بگردیم دنبال پرتقال فروش فرضی که به داد برسید یک عده واسطه گر از خدا بی خبر و دارای مصونیت، بازار را به هم ریخته اند و در حال ایجاد اخلال در نظام اقتصادی هستند. 
به وضوح می‌توان دید که این عملیات تخریبی علیه اعتماد عمومی، نوعی خیمه شب بازی است که نظام اقتصادی ایران گرفتار آن شده است و باید به این وضعیت پایان داد؛ چراکه هرچه تحریم‌های فرضی طولانی تر می‌شود، وقاحت سوداگران نیز بیشتر می‌شود و حالا پله پله در حال حرکت به سوی ارزاق عمومی هستند و نمونه بارز آن روغن ناقابل خوراکی است که مدتی در بازار نایاب شده و مردم را در روزگار کرونا به صف کرده است. 
بی برنامگی‌ها در نظام اقتصادی ایران محرز است؛ چراکه رهبر معظم انقلاب نیز در دیدار‌های گذشته خود بر آن تأکید داشته اند و از مدیران اقتصادی کشور خواستند به موضوع سر و سامان بدهند. در انتخابات یازدهم هم نامزده‌های مجلس یازدهم از بی برنامه بودن و سوء مدیریت‌ها می‌گفتند که باید سامان یابد؛ اما این بی برنامه بودن و سوء مدیریت‌ها همچنان ادامه دارد. 
واردات و صادرات و نوع توزیع اقلام ضروری در هاله ای از ابهام و در کشاکش سوداگری است. تورم نقطه جوش داستانی است که با افزایش حقوق کارکنان دولت التیام نخواهد رفت. تورم در حال فشار بر مردمی است که کارمند دولت نیستند. اقشار کارگری به شدت تحت فشار و تهدید بیکاری و رکود تولید هستند. از قرار معلوم دولت برنامه ای برای آن دسته از کارگرانی که حتی بیمه نیستند و روزمزد محسوب می‌شوند، ندارد. چرا چشم‌های خود را ببندیم در حالی که همه ایرانیان کد ملی دارند و شناسایی اینکه چه کسی حقوق و افزایش حقوق می‌گیرد و آن دسته از افراد روزمزد و بیکار تحت فشار، به آسانی آب خوردن است. 
نهادهای بزرگ وکوچک و سازمان یافته کمیته امداد، بنیاد مستضعفان، سازمان بهزیستی و ایضاً هلال احمر و سازمان تأمین اجتماعی بانک‌های اطلاعاتی خوبی برای دولت و مجلس، برای برنامه ریزی‌های اقتصادی اجتماعی هستند، اما این نمایشنامه با سناریوی دیگری در حال ساخت و پخش است؛ چراکه در آن عاقبت خوبی برای چهره‌های اصلی نمایش که مردم هستند، پیش بینی نشده است. 
حالا دستگاه قضائی کشور و ایضاً استان فارس پشت تولید و تولید کننده درآمده اند و رأساً به مشکلات تولید ورود کرده اند و شاید با احکام ثانویه در حال ادامه این پشتیبانی هستند؛ پشتیبانی از بی رمق ترین و اصلی ترین عامل تولید که در مقابل صف طلبکاران ایستاده است. باید به پیشینه تولید در استانی مانند فارس نگاهی گذرا داشته باشیم؛ چراکه در دوران پیش از انقلاب استان فارس خصوصاً در مرزهای مرودشت به شدت طعم صنعتی شدن را چشیده بود. اگر نقصی هم در کار بود، با پاک سازی بعضی عناصر یا نوسازی صنایع قابل ترمیم بود و باید دید چرا فارس که در چهار سویش شاهد برافراشته شدن دود کارخانجات و رونق اشتغال بودیم، به این روز تنگ گرفتار شده است. 
واکاوی این موضوع که چرا فارس صنعتی و کشاورزی، فارس برخوردار اینک به زانو درآمده، شاه کلید حل و فصل مشکلات فارس و ایضاً کشور است. آیا کسانی هستند که نمی‌خواهند؟ کسانی که در تاریکی کمین کرده اند و چراغ توسعه و رونق اقتصادی را هدف سنگ قرار می‌دهند؟ باید به این پرسش به صورت اصولی پرداخته و از سردادن شعار پرهیز شود.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی