[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۲۰
  • دوره جدید

آبی سرخ‌فام، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی - روزنامه نگار

amirabadi_shznvn@yahoo.com

در معرض سناریوی مرگبار تابستان و پاییز هستیم. ما نوروز 99 را در خانه نشستیم و محدودیت‌های قرنطینه را به جان خریدیم به امید آنکه ویروس کرونا از میان برود و در دوران آرامش قدم بزنیم. همکاری همه اقشار جامعه سبب شد سایه سنگین کرونا در موسم بهار قربانیان کمی بگیرد و کادر درمان مجال اندکی برای نفس کشیدن بیابند. اما رخت‌بربستن کرونا یک آرزوی خام و سرابی بیهوده بود و موج مهلکی از کرونا بر بی‌توجهی‌ها و غفلت‌های ما سوار شد و پاییزی غم‌انگیز را برایمان رقم زد. شمار قربانیان کووید 19 به پانصد نفر در روز می‌رسید و بیمارستان‌ها جایی برای بیماران نداشتند...

در حیاط و راهروهای مراکز درمانی بسیاری از مبتلایان در انتظار تخت خالی نشسته بودند و این حقیقت دردناک به معنای لحظه شماری برای درگذشت قربانیان کرونا بود تا آنها هم بتوانند از دستگاه اکسیژن ساز بهره مند شوند.
روزهای خزان آنچنان سیاه و دردناک بود که حتی فرصت عزاداری و سوگواری را از خانواده‌ها دریغ می‌کرد و پیکرهای همشهریان و هموطنان ما در سکوت و خاموشی مسافر دیار باقی می‌شد. با تشدید محرومیت‌ها و همکاری مردم و حساس شدن شهروندان توانستیم از مهلکه موج سوم بگریزیم و وارد دوران آرامش زودگذرشویم؛ دوران آرامشی که به شدت ناپایدار است و هر لحظه بیم آن می‌رود که روزهای پرهراس سونامی سوم در مقیاس وسیع تری تکرار شود. به یاد داشته باشیم کادر درمان دیگر بنیه ای در برابر امواج مرگبارتر ندارند و تنها سلاح ما در برابر تهاجم این دشمن مرگبار و نامرئی، رعایت پروتکل‌های بهداشتی است.
این روزها باید از ازدحام جمعیت در ادارات و مراکز خرید و رونق دورهمی‌های خانوادگی و مسافرت‌های زمسنانه و رویدادهایی از این دست بترسیم و به یاد داشته باشیم که همه ما و عزیزانمان فاصله بسیار اندکی تا خط پایان داریم. وضعیت آبی امروز آبستن آژیر سرخ فرداست و در صورت تداوم سهل انگاری‌ها با فاجعه ای روبه‌رو خواهیم شد که تداعی گر سال‌های سیاه وبا و طاعون و حصبه است.
دولت‌ها در سراسر جهان وقتی تن به محدودیت‌های حداکثری می‌دهند که شمار قربانیان به اوج برسد و تا رسیدن به این محدوده از شهروندان می‌خواهند با رعایت پروتکل‌های بهداشتی به مبارزه با بیماری کووید 19 همت گمارند. متأسفانه تداوم محدودیت‌ها در دوره‌های بلندمدت امکان پذیر نیست؛ چراکه توقف فعالیت‌ها به ازدیاد فقر و نداری در جامعه می‌انجامد و مردم ایران که در معرض بحران‌های بی شماری قرار دارند، رمقی برای تعطیلی‌های بیشتر ندارند. به همین دلیل بهترین راهکار تداوم محدودیت مشاغل و رعایت پروتکل‌های بهداشتی به صورت جدی است. در این برهه است که باید کادر درمان را به صورت مادی و روانی حمایت کرد و بنیه آنها را برای رویارویی با ویروس ناخوانده تقویت نمود. این روزها کادر درمان گلایه مند قراردادهای غیرمنصفانه و دستمزد ناچیزی هستند که نمی‌تواند یک معیشت حداقلی را برای آنها به همراه داشته باشد؛ چگونه در این شرایط سخت از آنها انتظار داریم با ایثارگری و جان فشانی در بخش هراس انگیز کرونایی‌ها پا گذاشته و یکی پس از دیگری به شهادت برسند. در حقیقت مبارزه با ویروس تاج دار باید در جبهه‌های مختلفی صورت گیرد که رعایت پروتکل‌ها و ارتقای فرهنگ عمومی و تقویت کادر درمان در صدر آن قرار می‌گیرد. ما امروز در معرض سناریوی مرگبار تابستان و پاییز هستیم و در صورت اندکی بی مبالاتی و بی توجهی، فاجعه انسانی بزرگی در ایران به وقوع خواهد پیوست. وضعیت آبی امروز در چشم برهم‌زدنی به آژیر فرمز تغییر رنگ می‌دهد.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی