[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۵۷
  • دوره جدید

سینما سینما، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی - روزنامه نگار

amirabadi_shznvn@yahoo.com

جامعه‌ای را تصور کنید که در میان اخبار بد گرفتار آمده و در محاصره بحران‌های تحمیلی است. وضعیت اقتصادی خانوارها وخیم است و کالاهای اساسی همچنان با نرخ دلار بیست‌وچندهزار تومانی قیمت‌گذاری شده و یکی پس از دیگری از سبدهای خرید خانوار حذف می‌شوند. برای برخی، تسویه‌حساب‌های جناحی همچنان مقدم بر مصلحت نظام و کشور و مردم است. مستطیل سبز هم به عنوان پرطرفدارترین ورزش، روزهای مبادای خود را پشت سر می‌گذارد و باید همانند دهه‌های پیشین منتظر رشادت‌های لحظه آخری ماند تا شاید تیم ملی فوتبال در جایی شبیه ملبورن باز هم از سر اتفاق و پیشامدها حماسه بیافریند و مسافر جام جهانی شود. وضعیت اجتماعی جامعه هم در شرایط چندان مطلوبی نیست و شاخصه‌های طلاق و اعتیاد و سلسله آسیب‌های اجتماعی به دلیل خلأهایی که در زمینه فرهنگ‌سازی وجود دارد، در شرایط بحرانی قرار گرفته است...

در کنار همه این ناکامی‌ها، گاهی اخباری از فساد و رانت و اختلاس و مضامینی از این دست مخابره می‌شود و بی‌رحمانه بر روح و جان مردم تازیانه می‌زند. کرونا هم که مزید بر همه بحران شده و پیر و جوان نمی‌شناسد. در این شرایط است که مؤلفه‌های فرهنگی و هنری همانند یک ابرقهرمان از راه رسیده و روح مخاطبان را جلا می‌دهند. با این پیش فرض که سینما به جهان شمول ترین هنرها تبدیل شده، به جشنواره فیلم فجر می‌رسیم که هرساله در موسم بهمن ماه چلچراغ سینما را در پایتخت ایران روشن کرده و مخاطبان وطنی را بر سر شوق می‌آورد. متأسفانه کمبود سخت افزارهای فرهنگی سبب شده بسیاری از شهرها و کلان‌شهرهای ایران از برگزاری این فستیوال شکوهمند محروم بمانند. در نظر داشته باشیم که سبد فرهنگی علاقه‌مندان هنر هیچ گاه خالی نخواهد ماند و چنانچه دستگاه فرهنگ نتواند بسترهای لازم را مهیا کند، علاقه‌مندان هنر هفتم آثار مورد علاقه خود را از شبکه‌های زیرزمینی که قرابتی با فرهنگ و ارزش‌های ما ندارد، از سر ناچاری تهیه خواهند کرد.
خوشبختانه پایتخت فرهنگی ایران در این زمینه کارنامه روشنی دارد. در پیچ و خم‌های کرونا اگرچه بسیاری از سینماهای نوستالژیک شیراز ویرانه شده و در حریق بی مبالاتی سوخته اند، اما همه این‌ها بهانه ای برای خاموش ماندن چلچراغ جشنواره در شهرراز نشد و فانوس تابناک جشنواره فیلم فجر شیراز به همت دستگاه فرهنگی فارس و با همکاری بخش توانمند خصوصی روشن شد. با این حال در نظر داشته باشیم برگزاری جشنواره در چند نقطه محدود از کرانه‌های کلان شهر مطلوب شهروندان نیست و باید از همه خرده امکانات موجود بهره برداری کرد و ساخت سالن‌های نمایش مدرن را در بحران بودجه ای به فراموشی نسپرد. به طور حتم تالار مرکزی شیراز می‌تواند آوردگاه مناسبی برای برپایی این ضیافت پرشکوه باشد و نام رفیع شیراز را اندکی به جایگاه واقعی اش نزدیک کند.
در نگاهی کلان تر باید به این نتیجه رسید که جامعه ایران در روزهای سخت نیازمند آوردگاه‌هایی برای تخلیه انرژی‌های منفی است و به راستی چه مضامینی تأثیرگذارتر از مبانی هنر در روج و جان مخاطبان رسوخ کرده و مقدمات تعالی جامعه را فراهم می‌سازد. خوشبختانه با همه کم کاری‌ها و کاستی‌هایی که در این زمینه وجود دارد، هنوز مردمان شریف این سرزمین از سینما و تئاتر و موسیقی و نقاشی و جمیع مؤلفه‌های روح نواز روی گردان نشده و با آغوش باز رهسپار سالن‌های اکران و پلاتوهای نمایشی شده و در بسامدی کمتر به گالری‌های نقاشی برای به آرامش رسیدن سر می‌زنند. به طور حتم این مسئله یک موهبت بزرگ و پنهان برای مسئولان کشور است و باید با تقویت زیرساخت‌ها زمینه را برای منتفع شدن آحاد جامعه از مبانی رفیع فرهنگی مهیا کرد.
جشنواره سینمایی پایتخت همزمان با فستیوال فیلم فجر شیراز در لایه‌های پنهان خود دربردارنده این مهم بود که ایرانیان همچنان به دنبال راهکاری برای گریز از بحران‌هایی هستند که آنها را به محاصره درآورده و هنوز فرصت مغتنمی برای دولت مردان وجود دارد تا وظایف خود را نسبت به مردم شریف ایران به جا آورند. ملتی که در تمامی بزنگاه‌های تاریخی پشتوانه محکمی برای انقلاب و آرمان‌های نظام بوده اند و حضور گسترده آنها در صحنه‌های راهپیمایی و انتخابات به نومیدی همیشگی دشمنان انجامیده است. مسلماً با اتکا به ملت‌های افسرده، خودباخته، ناامید و آنهایی که از شادی و نشاط محروم مانده اند، نمی‌توان ارکان رفیع اقتصاد مقاومتی را به مرحله اجرا درآورد و آینده ای روشن ساخت. شاید سینمای ایران در مقام نجیب تری از سینمای جهان بتواند در این شرایط کمی حال همه ما را خوب کند. سینمایی که استوارانه در برابر امواج مخرب جنگ نرم ایستادگی کرده و هر یک از داستان‌ها و خرده داستان هایش نشان از اصالت مردم این سرزمین دارد. سینمایی که با بزرگانش معتبرترین آوردگاه‌های بین المللی را فتح کرده و هیچ وقت از قحط‌الرجال در مضیقه نبوده است؛ سینمایی که می‌تواند تمدن و صلح دوستی ایرانیان را در مجامع جهانی جار بزند و آبی بر آتش خشونت طلبی‌ها و جنگ افروزی‌های استعمارگران تاریخ بریزد. شاید سینما بتواند حال این روزهای ما را اندکی خوب کند. سینما همیشه سینماست.
پی‌نوشت:
جشنواره بیستم فیلم فجر شیراز با رعایت رعایت پروتکل‌های بهداشتی برگزار شد.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی