[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۱۲۴۲
  • دوره جدید

ترمیم زخم‌های دیابتی با استفاده از سلول‌های بنیادی بندناف، روزنامه شیراز نوین

پژوهشگران با انجام یک مطالعه حیوانی بر روی موش‌های صحرایی مشاهده کردند که تزریق سلول‌های بنیادی ژله وارتون بندناف در زخم‌های دیابتی می‌تواند بر روند ترمیم این نوع زخم‌ها مؤثر باشد.به گزارش ایسنا، زخم پای دیابتی یک مشکل بزرگ در بیماری دیابت است که تاکنون به عنوان یک چالش باقی مانده است. این نوع زخم‌ها درد زیادی ایجاد می‌کنند  و برای ترمیم احتیاج به زمان طولانی دارند.تاکنون از روش‌های متفاوتی برای درمان زخم‌های دیابتی استفاده شده است. در میان این روش‌ها، استفاده از تکنولوژی سلول درمانی و مهندسی بافت ممکن است مؤثر باشد.سلول‌های بنیادی انواع مختلفی دارد و سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌را می‌توان از بافت‌های مختلفی مثل بافت چربی، خون، بندناف، پالپ دندان و بافت پیوندی بندناف که «ژله وارتون» نام دارد، به دست آورد. بررسی‌ها نشان داده که سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌می‌توانند در ترمیم زخم‌ها مؤثر باشند. با توجه به این‌که بیشتر مطالعات تأثیر این سلول‌های بنیادی را بر زخم‌های پوستی بررسی کرده است، پژوهشگران با انجام مطالعه‌ای حیوانی میزان اثر تزریق سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌ژله وارتون را بر ترمیم زخم دیابتی ارزیابی کردند. برای انجام این مطالعه ۱۰ بافت بندناف پس از کسب رضایت از والدین نوزاد از بیمارستان میلاد دریافت و به آزمایشگاه منتقل شد. پژوهشگران برای بررسی تأثیر ژله وارتون بندناف بر زخم‌های دیابتی، از موش‌های صحرایی نژاد ویستار استفاده کردند. پژوهشگران پس از القای دیابت در موش‌های آزمایشگاهی، حیوانات را بیهوش کرده و در ناحیه پشتی آن‌ها زخم ایجاد کردند. برای بررسی تأثیر سلول‌های بنیادی ژله وارتون، موش‌ها به دو گروه تقسیم شدند. به زخم موش‌های گروه اول یا گروه کنترل، محلول نرمال سالین تزریق شد و به گروه دوم سلول‌های بنیادی محلول در نرمال سالین تزریق کردند. سپس زخم‌ها پانسمان شدند و در روزهای ۷، ۱۴ و ۲۱ پس از تزریق مورد ارزیابی قرار گرفتند. همچنین تغییرات ضخامت و چگالی پوست ناحیه زخم نیز با استفاده از دستگاه سونوگرافی بررسی شد. مشاهدات پژوهشگران نشان داد که ترمیم زخم در گروه تزریق سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌ژله وارتون، نسبت به گروه کنترل با سرعت بالاتری انجام شد. همچنین مشاهده شد که در گروه تزریق سلول‌های بنیادی در روز ۱۴ زخم بسته شد و آثاری از اسکار مشاهده نشد. نتایج سونوگرافی پوست ناحیه زخم نیز حاکی از این بود که ضخامت و چگالی پوست در گروه تزریق سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌ژله وارتون در روزهای ۷، ۱۴ و ۲۱ نسبت به گروه کنترل بیشتر بود. پژوهشگران این مطالعه بر اساس نتایج به دست آمده می‌گویند که تزریق سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌ژله وارتون در ناحیه اینترادرمال زخم دیابتی باعث ترمیم سریع‌تر زخم در موش‌های صحرایی دیابتی می‌شود. این محققان امیدوارند که در آینده تأثیر این سلول‌های بنیادی در کارآزمایی‌های بالینی در بیماران مبتلا به زخم دیابتی نیز بررسی شود و استفاده از این دسته از سلول‌ها در سلول درمانی به ویژه در حیطه ترمیم زخم‌های دیابتی و سوختگی بیماران، مورد توجه قرار گیرد. در انجام این پژوهش، سونا زارع، رحیم احمدی و مینو محمودی؛ پژوهشگران گروه زیست‌شناسی دانشگاه آزاد اسلامی‌‌‌واحد همدان‌، عبدالرضا محمدنیا؛ پژوهشگر گروه بیوتکنولوژی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و محمدعلی نیلفروش‌زاده؛ پژوهشگر مرکز تحقیقات پوست و سلول‌های بنیادی دانشگاه علوم پزشکی تهران، مشارکت داشتند. یافته‌های این مطالعه اسفندماه 1399 به صورت مقاله علمی‌‌‌پژوهشی با عنوان «بررسی تأثیر تزریق اینترادرمال سلول‌های بنیادی مزانشیمی‌‌‌ژله وارتون در ترمیم زخم دیابتی در مدل حیوانی» در مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، منتشر شده است.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی